Unfold.vc

Text S.A. (dawniej LiveChat Software S.A.) – polskie przedsiębiorstwo informatyczne z siedzibą we Wrocławiu; producent oprogramowania komunikacyjnego dla biznesu. Przedsiębiorstwo powstało w 2002 roku jako Livechat Sp. z o.o., a od października 2007 roku jest spółką akcyjną. W 2011 roku spółka otworzyła oddział w Północnej Karolinie w Stanach Zjednoczonych.

Wrocław Partynice – stacja kolejowa we Wrocławiu, przy ulicy Ołtaszyńskiej, na osiedlu Krzyki-Partynice, na linii kolejowej nr 285 Wrocław Główny – Jedlina Zdrój. Podczas remontu linii 285 w roku 2021 przystanek przesunięto w pobliże ul. Zwycięskiej. Po 22 latach przerwy przystanek rozpoczął ponownie obsługiwać ruch pasażerski 12 czerwca 2022.

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Wrocławiu – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w dekanacie Wrocław Krzyki w archidiecezji wrocławskiej. Obsługiwana przez kapłanów archidiecezjalnych. Erygowana w XIII wieku. Mieści się przy ulicy Pszczelarskiej.

Parafia św. Ojca Pio z Pietrelciny we Wrocławiu znajduje się w dekanacie Wrocław Krzyki w archidiecezji wrocławskiej. Proboszczem parafii jest ksiądz dr Piotr Janusz. Erygowana w 2007.

Ołtaszyn (niem. Oltaschin, od 1937 do 1945 Herzogshufen, w pierwszych latach po II wojnie światowej Ołtarzyn) – osiedle leżące w południowej części Wrocławia. Ołtaszyn od strony południowej sąsiaduje z wsią Wysoka (wzdłuż polnej drogi), od północy sięga do linii kolejowej Wrocław – Kobierzyce, od wschodu sąsiaduje z Wojszycami (w linii ulic: Świt, Nenckiego, Gałczyńskiego i Grota-Roweckiego), od zachodu natomiast z Partynicami (w linii ulic: Agrestowej i Obrońców Poczty Gdańskiej).

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP we Wrocławiu-Ołtaszynie znajduje się we Wrocławiu przy ul. Pszczelarskiej 10, osiedle Ołtaszyn w archidiecezji wrocławskiej. Po raz pierwszy wzmiankowano kościół w 1254. Według tradycji wcześniej istniała w tym miejscu drewniana świątynia zbudowana w 1248. Jej fundatorką była św. Jadwiga. Kościół prawdopodobnie został spalony lub zniszczony podczas najazdu husytów w 1428 roku.

Krzyki-Partynice – osiedle administracyjne Wrocławia utworzone na terenie byłej dzielnicy Krzyki. Osiedle Krzyki-Partynice powstało na mocy uchwały Rady Miejskiej Wrocławia XX/110/91 wprowadzającej nowy system podziału administracyjnego Wrocławia, gdzie osiedla zastąpiły funkcjonujące do tej pory dzielnice. Osiedle obejmuje obszar dwóch dawnych wsi: Krzyków i Partynic przyłączonych do miasta w 1 kwietnia 1928 roku. Granice osiedla Krzyki-Partynice z osiedlami sąsiednimi stanowią: rzeka Ślęza, oddzielająca je od sąsiedniego osiedla Klecina, ulica Racławicka wyznaczająca granicę z osiedlem Grabiszyn-Grabiszynek, nasyp Towarowej Obwodnicy Wrocławia, po północnej stronie którego znajduje się osiedle Borek oraz ulice Agrestowa i Obrońców Poczty Gdańskiej wyznaczające granicę z osiedlem Ołtaszyn. Południowa granica osiedla jest jednocześnie administracyjną granicą miasta.

Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu – wojenna nekropolia oficerów radzieckich poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie oblężenia Wrocławia w roku 1945. Pochowano tu 763 radzieckich oficerów, w tym 69 nieznanych z imienia i nazwiska, pochodzących głównie z 6. Armii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem gen. Władimira Głuzdowskiego. Wśród pochowanych znajdują się także dwaj niemieccy antyfaszyści: Horst Viedt i Josef Wagner, którzy zginęli podczas akcji dywersyjnej 6 maja 1945. Cmentarz bywa często nazywany „cmentarzem żołnierzy radzieckich”. Jest to błąd, gdyż żołnierze (nie oficerowie), polegli w tym samym okresie, pochowani są w innym miejscu Wrocławia (Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze).

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny we Wrocławiu – znajduje się w dekanacie Wrocław Krzyki w archidiecezji wrocławskiej. Jej proboszczem jest ks. Marek Michalik. Obsługiwana przez kapłanów archidiecezjalnych. Erygowana w 1994. Mieści się przy ulicy Agrestowej.

Skórnik (niem. Riemannhöhe) - sztuczne utworzone wzniesienie, przy ulicy Koszyckiej, na osiedlu Partynice we Wrocławiu o wysokości bezwzględnej 129 m n.p.m., zachowane w postaci szczątkowej. Skórnik powstał pod koniec XIX wieku z nadwyżek gruntu przeznaczonego do budowy nasypu Towarowej Obwodnicy Wrocławia, w tym samym czasie co Mała Sobótka i Wzgórze Bendera. Inicjatorem utworzenia sztucznego wzgórza, tak jak w przypadku innych kopców wzdłuż linii, było Breslauer Verschönerungsverein - Wrocławskie Towarzystwo Upiększania. Wzgórze od początku pełniło funkcje rekreacyjne, głównie zimą, kiedy było wykorzystywane jako górka saneczkowa. Na szczycie ustawiono drewniany pawilon, zniszczony w latach późniejszych i nigdy potem nieodbudowany. Niemiecka nazwa wzgórza została nadana dla upamiętnienia aktywisty Breslauer Verschönerungsverein - zmarłego 11 listopada 1905 roku kupca Paula Riemanna. Pod koniec lat 60. XX wieku, w czasie budowy osiedla domów jednorodzinnych, usunięto znaczną część ziemi, z której zostało usypane wzgórze Skórnik. Obecnie nie posiada ono walorów rekreacyjnych ani widokowych.

Budynek Polskiego Radia Wrocław – budynek rozgłośni radiowej Polskie Radio Wrocław SA, dawniej rozgłośnia Schlesische Funkstunde AG., znajdujący się przy alei Karkonoskiej 10 we Wrocławiu. Budynek został wzniesiony w 1925 roku przez firmę Telefunken dla prywatnej spółki akcyjnej Slesische Funkstunde założonej w kwietniu 1924 roku. Firma zarządzała jednym z dziewięciu okręgów radiowych, w centrum którego znajdował się Breslau. Pierwotnie spółka zajmowała pomieszczenia w gmachu Wyższego Urzędu Górniczego przy Hindenburgplatz (obecnie Powstańców Śląskich 20). Po wybudowaniu budynku radia i przeniesieniu się do niego rozgłośnia Slesische Funkstunde AG była pierwszą w Niemczech rozgłośnią posiadającą samodzielną siedzibę oraz największe i najnowocześniejsze studio.

Muzeum Radia Wrocław – muzeum działające przy rozgłośni Radia Wrocław w budynku Polskiego Radia przy ul. Karkonoskiej 10 we Wrocławiu. Muzeum zostało założone w 2001 roku z inicjatywy Jerzego Rezlera – byłego realizatora dźwięków. W ramach wystawy prezentowane są przedmioty związane z historią radiofonii: radioodbiorniki, mikrofony, aparatura pomiarowa, emisyjna i odsłuchowa oraz inne wyposażenie studia radiowego, a także pamiątki po wrocławskich radiowcach. Istnieje również możliwość odsłuchania niemieckich i polskich audycji radiowych, zgromadzonych w tutejszej Taśmotece.