Gubernia krakowska

Kino Wanda – zlikwidowane kino w Krakowie, działające w budynku powstałym specjalnie dla kina na Stradomiu, przy ulicy św. Gertrudy 5a (dzielnica I Stare Miasto).

Kamienica przy ulicy św. Gertrudy 2 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. św. Gertrudy, na Stradomiu. Kamienica została wzniesiona w 1889 roku według projektu architekta Karola Zaremby. 23 grudnia 1996 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

Baszta Pierścienników (znana także jako Baszta Ryngmacherów) – baszta w Krakowie, położona niegdyś w ciągu murów miejskich, między Basztą Siodlarzy po stronie północnej i Basztą Bednarzy po stronie południowej. Zburzona na początku XIX wieku.

Baszta Bednarzy – niezachowana baszta w Krakowie, położona niegdyś w ciągu murów miejskich, za Basztą Pierścienników, po stronie północnej. Ostatnia baszta krakowska w murze po stronie wschodniej, przed oddaloną o ok. 700 m Bramą Grodzką. Ambroży Grabowski opisuje Basztę Bednarzy jako „ułamek baszty za Basztą Pierścienników”. Nie ukazuje również jej wyglądu. Najprawdopodobniej była to baszta kwadratowa bądź półokrągła i powstała w XIV lub w XV wieku. Pod koniec XVIII wieku, opuszczona baszta na skutek braku konserwacji i opieki zawaliła się, a zubożałego miasta nie było stać na jej odbudowę. W 1792 roku z baszty pozostały ruiny. Józef Muczkowski pisząc o systemie fortyfikacji miejskich w Krakowie w 1911 wymienia od Bramy Nowej po Bramę Grodzką w murze obronnym 5 baszt wymienia wśród nich również Basztę Bednarzy, ukazuje także akwarelę Jerzego Głogowskiego przedstawiającą coś podobnego do pozostałości jakiejś baszty, ale tą samą akwarelę Grabowski opisuje w swojej książce tylko jako bastion w przedmurzu za Kolegium Jezuickim. Nasuwa to wniosek, że owa baszta nie posiada żadnego wiarygodnego śladu ikonograficznego. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Baszta nie dotrwała do dzisiejszych czasów – jej resztki zniwelowano wraz z większością Murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Za basztę odpowiedzialny był cech Bednarzy, zajmujący się wyrabianiem beczek.

Kościół św. Gertrudy – kościół pod wezwaniem św. Getrtudy mieszczący się niegdyś w Krakowie, na terenie dzisiejszych Plant w pobliżu ulicy Siennej. Zburzony w 1822 roku.

Ulica Dominikańska – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Starym Mieście. Łączy plac Dominikański z ulicą św. Gertrudy. Jest jednojezdniowa. Ulicą przebiega torowisko tramwajowe.

Baszta Kowali – baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Bramą Nową i przylegającą bezpośrednio do niej Basztą Piekarską po stronie północnej i Basztą Siodlarzy po stronie południowej. Publikacje Ambrożego Grabowskiego i akwarele Jerzego Głogowskiego ukazują Basztę Kowali jako czworoboczną wieżę, zwieńczoną dachem w kształcie ostrosłupa czworobocznego. Powstała najprawdopodobniej w XIV wieku. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Na początku XIX wieku, już dość zrujnowaną basztę zburzono wraz z większością Murów miejskich Krakowa. Za basztę odpowiedzialny był cech Kowali.

Baszta Siodlarzy – baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Basztą Kowali po stronie północnej i Basztą Pierścienników po stronie południowej. Powstała najprawdopodobniej w XIV wieku. Baszta popadła w ruinę i zarosła roślinnością, zburzono ją wraz z większością Murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Za basztę odpowiedzialny był cech Siodlarzy. W baszcie znajdowało się 6 okrągłych otworów strzelniczych. Publikacje Ambrożego Grabowskiego i akwarele Jerzego Głogowskiego ukazują Basztę Siodlarzy jako niezbyt wysoką, czworoboczną wieżę, zwężającą się uskokami ku górze, zwieńczoną łamanym dachem polskim.

Baszta Piekarska – niezachowana baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Bramą Nową, do której bezpośrednio przylegała po stronie północnej i Basztą Kowali po stronie południowej. Znajdowała się w okolicach obecnego wylotu ulicy Siennej na Planty. Baszta Piekarska, wedle ustaleń Ambrożego Grabowskiego i akwarel Jerzego Głogowskiego, była czworoboczną basztą zwieńczoną dachem w kształcie ostrosłupa czworobocznego. Powstała najprawdopodobniej w XV wieku, gdy potrzebna była wieża osłaniająca i broniąca Bramę Nową. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Zburzono ją wraz z większością murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Podobnie jak sąsiednią Bramą Nową, basztą opiekował się cech rzeźników, a od XVI wieku – piekarzy.

Brama Nowa – XIV-wieczna brama w Krakowie, wchodząca w skład fortyfikacji miejskich, znajdująca się niegdyś u wylotu dzisiejszej ulicy Siennej. Rozebrana w 1812 roku. Data powstania bramy nie jest jednoznaczna (różne źródła podają trzy różne prawdopodobne daty: 1328, 1338 lub 1395). Swoją nazwę zawdzięcza faktowi, że była najmłodszą bramą (najpóźniej zbudowaną). Obok bramy stała Wieża Piekarska. Była jedną z ośmiu bram obok floriańskiej, sławkowskiej, grodzkiej, wiślnej, szewskiej, mikołajskiej-rzeźniczej (Brama na Gródku), pobocznej. Za jej obronę do XVI wieku odpowiedzialny był cech rzeźników, a później piekarzy. Brama wraz z całym zespołem została rozebrana w 1812.

Kolegium Filozoficzno-Teologiczne Polskiej Prowincji Dominikanów – uczelnia teologiczna Polskiej Prowincji Dominikanów z siedzibą przy krakowskim konwencie Świętej Trójcy. Kolegium jest miejscem wyższych studiów teologicznych dla dominikanów oraz dla członków innych zakonów i zgromadzeń zakonnych.

Ulica św. Gertrudy – ulica w Krakowie, prowadząca wzdłuż Plant, od Poczty Głównej do Wawelu. Została wytyczona w latach 70. XIX wieku w miejscu drogi, która niegdyś prowadziła wzdłuż murów miejskich. Stanowi fragment I obwodnicy Krakowa. Tu – na obecnych Plantach, w pobliżu ulicy Siennej – znajdował się kościół św. Gertrudy, zwany także kościołem Złoczyńców. Na otaczającym kościół cmentarzu chowano osoby skazane na karę śmierci i ścięte mieczem katowskim. Cmentarz zamknięto po 1796 roku. Świątynię zamknięto w 1810 roku, a w 1820 roku władze miejskie sprzedały na licytacji ruinę kościółka (którą ostatecznie rozebrano w 1822 roku) i nie pozwoliły na zabudowę powstałego placu, gdyż już dojrzewała myśl założenia Plant. Po II wojnie światowej, w 1950 roku, ulicy nadano imię Ludwika Waryńskiego – działacza ruchu robotniczego. W 1990 roku przywrócono dawną nazwę – św. Gertrudy.