Ulica Dominikańska w Krakowie

Baszta Bednarzy – niezachowana baszta w Krakowie, położona niegdyś w ciągu murów miejskich, za Basztą Pierścienników, po stronie północnej. Ostatnia baszta krakowska w murze po stronie wschodniej, przed oddaloną o ok. 700 m Bramą Grodzką. Ambroży Grabowski opisuje Basztę Bednarzy jako „ułamek baszty za Basztą Pierścienników”. Nie ukazuje również jej wyglądu. Najprawdopodobniej była to baszta kwadratowa bądź półokrągła i powstała w XIV lub w XV wieku. Pod koniec XVIII wieku, opuszczona baszta na skutek braku konserwacji i opieki zawaliła się, a zubożałego miasta nie było stać na jej odbudowę. W 1792 roku z baszty pozostały ruiny. Józef Muczkowski pisząc o systemie fortyfikacji miejskich w Krakowie w 1911 wymienia od Bramy Nowej po Bramę Grodzką w murze obronnym 5 baszt wymienia wśród nich również Basztę Bednarzy, ukazuje także akwarelę Jerzego Głogowskiego przedstawiającą coś podobnego do pozostałości jakiejś baszty, ale tą samą akwarelę Grabowski opisuje w swojej książce tylko jako bastion w przedmurzu za Kolegium Jezuickim. Nasuwa to wniosek, że owa baszta nie posiada żadnego wiarygodnego śladu ikonograficznego. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Baszta nie dotrwała do dzisiejszych czasów – jej resztki zniwelowano wraz z większością Murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Za basztę odpowiedzialny był cech Bednarzy, zajmujący się wyrabianiem beczek.

Baszta Pierścienników (znana także jako Baszta Ryngmacherów) – baszta w Krakowie, położona niegdyś w ciągu murów miejskich, między Basztą Siodlarzy po stronie północnej i Basztą Bednarzy po stronie południowej. Zburzona na początku XIX wieku.

Kościół św. Tomasza – kościół, który znajdował się w Krakowie, przy dzisiejszej ulicy Stolarskiej, w pobliżu kościoła dominikanów. Być może powstał w drugiej ćwierci XIII w. Znajdował się na terenie obecnego kompleksu klasztoru dominikanów. Prawdopodobnie został rozebrany przez zakonników w 1567.

Gubernia krakowska (ros. Краковская губерния) – jednostka administracyjna Królestwa Polskiego w latach 1837–1841, utworzona w miejsce województwa krakowskiego. Gubernia krakowska powołana została ukazem carskim dnia 23 lutego/7 marca 1837 roku. Ukazem z 3/15 czerwca 1841 gubernia zmieniła nazwę na kielecką ze stolicą w Kielcach. Z dniem 1 stycznia 1845 roku wprowadzono na podstawie ukazu z 9/21 sierpnia 1844 r. nowy podział administracyjny w Królestwie Polskim i gubernia kielecka została połączona z gubernią sandomierską w gubernię radomską. Do roku 1841 herb guberni był identyczny z herbem dawnego województwa, także po zmianie nazwy na gubernię kielecką. W 1845 zmianie uległ herb guberni radomskiej.

Kolegium Filozoficzno-Teologiczne Polskiej Prowincji Dominikanów – uczelnia teologiczna Polskiej Prowincji Dominikanów z siedzibą przy krakowskim konwencie Świętej Trójcy. Kolegium jest miejscem wyższych studiów teologicznych dla dominikanów oraz dla członków innych zakonów i zgromadzeń zakonnych.

Kawiarnia Fafik – nieistniejąca już kawiarnia znajdująca się w Krakowie, przy ulicy Siennej 13. Placówka została uruchomiona w 1958 roku przez W. Hussakowskiego. W późniejszym okresie do grona udziałowców dołączył M. Chojecki. Lokal, charakteryzujący się niewielką powierzchnią, mieścił się przy ulicy Siennej 13. Miejsce to było odwiedzane przez przedstawicieli środowiska sportowego, w tym zawodników krakowskich klubów piłkarskich. Wnętrze wyróżniało się autorską polichromią ścienną wykonaną przez L. Pędziałka. Dekoracja ta stylistycznie korespondowała z szatą graficzną tygodnika „Przekrój”. Z łamami tego czasopisma związana była również geneza nazwy lokalu, która stanowiła odniesienie do pojawiającej się w nim postaci psa Fafika. Kawiarnia funkcjonowała w trybie ciągłym do schyłku 1996 roku.

Kino Wanda – zlikwidowane kino w Krakowie, działające w budynku powstałym specjalnie dla kina na Stradomiu, przy ulicy św. Gertrudy 5a (dzielnica I Stare Miasto).

Kościół św. Gertrudy – kościół pod wezwaniem św. Getrtudy mieszczący się niegdyś w Krakowie, na terenie dzisiejszych Plant w pobliżu ulicy Siennej. Zburzony w 1822 roku.

Baszta Kowali – baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Bramą Nową i przylegającą bezpośrednio do niej Basztą Piekarską po stronie północnej i Basztą Siodlarzy po stronie południowej. Publikacje Ambrożego Grabowskiego i akwarele Jerzego Głogowskiego ukazują Basztę Kowali jako czworoboczną wieżę, zwieńczoną dachem w kształcie ostrosłupa czworobocznego. Powstała najprawdopodobniej w XIV wieku. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Na początku XIX wieku, już dość zrujnowaną basztę zburzono wraz z większością Murów miejskich Krakowa. Za basztę odpowiedzialny był cech Kowali.

Baszta Siodlarzy – baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Basztą Kowali po stronie północnej i Basztą Pierścienników po stronie południowej. Powstała najprawdopodobniej w XIV wieku. Baszta popadła w ruinę i zarosła roślinnością, zburzono ją wraz z większością Murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Za basztę odpowiedzialny był cech Siodlarzy. W baszcie znajdowało się 6 okrągłych otworów strzelniczych. Publikacje Ambrożego Grabowskiego i akwarele Jerzego Głogowskiego ukazują Basztę Siodlarzy jako niezbyt wysoką, czworoboczną wieżę, zwężającą się uskokami ku górze, zwieńczoną łamanym dachem polskim.

Baszta Piekarska – niezachowana baszta w Krakowie, która położona była w ciągu murów miejskich, między Bramą Nową, do której bezpośrednio przylegała po stronie północnej i Basztą Kowali po stronie południowej. Znajdowała się w okolicach obecnego wylotu ulicy Siennej na Planty. Baszta Piekarska, wedle ustaleń Ambrożego Grabowskiego i akwarel Jerzego Głogowskiego, była czworoboczną basztą zwieńczoną dachem w kształcie ostrosłupa czworobocznego. Powstała najprawdopodobniej w XV wieku, gdy potrzebna była wieża osłaniająca i broniąca Bramę Nową. W baszcie znajdowało się 6 otworów strzelniczych. Zburzono ją wraz z większością murów miejskich Krakowa na początku XIX wieku. Podobnie jak sąsiednią Bramą Nową, basztą opiekował się cech rzeźników, a od XVI wieku – piekarzy.

Ulica św. Gertrudy – ulica w Krakowie, prowadząca wzdłuż Plant, od Poczty Głównej do Wawelu. Została wytyczona w latach 70. XIX wieku w miejscu drogi, która niegdyś prowadziła wzdłuż murów miejskich. Stanowi fragment I obwodnicy Krakowa. Tu – na obecnych Plantach, w pobliżu ulicy Siennej – znajdował się kościół św. Gertrudy, zwany także kościołem Złoczyńców. Na otaczającym kościół cmentarzu chowano osoby skazane na karę śmierci i ścięte mieczem katowskim. Cmentarz zamknięto po 1796 roku. Świątynię zamknięto w 1810 roku, a w 1820 roku władze miejskie sprzedały na licytacji ruinę kościółka (którą ostatecznie rozebrano w 1822 roku) i nie pozwoliły na zabudowę powstałego placu, gdyż już dojrzewała myśl założenia Plant. Po II wojnie światowej, w 1950 roku, ulicy nadano imię Ludwika Waryńskiego – działacza ruchu robotniczego. W 1990 roku przywrócono dawną nazwę – św. Gertrudy.