place

Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila w Krakowie

Armia KrajowaDzielnica I Stare MiastoInstytucje Kultury Samorządu Województwa MałopolskiegoMuzea w KrakowieMuzea wojskowe w Polsce
Muzeum AK
Muzeum AK

Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila” – muzeum z siedzibą w Krakowie, upowszechniające wiedzę o Polskim Państwie Podziemnym i jego siłach zbrojnych, przede wszystkim o Armii Krajowej. Muzeum powstało na mocy uchwał Rady Miasta Krakowa (o nadaniu Statutu Muzeum) oraz Sejmiku Województwa Małopolskiego i zostało wpisane do Rejestru Instytucji Kultury prowadzonego przez miasto Kraków 29 czerwca 2000 r. Na mocy kolejnej uchwały Rady Miasta Krakowa nadane mu imię pochodzącego z Krakowa Augusta Emila Fieldorfa „Nila” – dowódcy Kedywu AK oraz zastępcy Komendanta Głównego Armii Krajowej. Formalne powołanie Muzeum poprzedziły dziesięcioletnie działania polegające na gromadzeniu pamiątek historycznych przez kombatantów ze Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej pod auspicjami Fundacji Muzeum Historii Armii Krajowej. Pierwotnie zbiory te eksponowano na wystawie „Nasza droga do Niepodległości” w byłym Muzeum Lenina przy ul. Topolowej w Krakowie. W 1992 r. ekspozycję przeniesiono do aktualnie używanego budynku. Wzniesiono go w 1911 r. dla stanowiska dowodzenia austriackiej Twierdzy Kraków. Ideą Muzeum Armii Krajowej jest przedstawienie całościowego obrazu polskiego podziemia wraz z jego duchową genezą obejmującą Polskę sprzed 1945 r. (m.in. organizacje paramilitarne końca XIX w., Legiony Polskie w I wojnie światowej, etos Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, wojskowość) oraz kształtem jego dziedzictwa patriotycznego we współczesnej Polsce (w tym losy członków Polskiego Państwa Podziemnego po II wojnie światowej, działalność organizacji kombatanckich i niepodległościowych, także w ruchach końca lat 70. i początku lat 80. XX w.).

Fragment artykułu z Wikipedii Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila w Krakowie (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy, Obrazy).

Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila w Krakowie
Upper Bank Street, London Isle of Dogs

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila w KrakowieCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 50.071978 ° E 19.949069 °
placePokaż na mapie

Adres

Upper Bank Street 10
E14 5NT London, Isle of Dogs
England, United Kingdom
mapOtwórz w Mapach Google

Muzeum AK
Muzeum AK
Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Pomnik ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Cmentarzu Rakowickim
Pomnik ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Cmentarzu Rakowickim

Pomnik ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Wołyniu – pomnik znajdujący się w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim przy ulicy Rakowickiej 26. Uchwałę o budowie pomnika podjęła Rada Miasta Krakowa 26 maja 2004 roku. Inicjatorem i fundatorem budowy jest Towarzystwo Pamięci Narodowej im. Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego w Krakowie. Pomnik autorstwa prof. Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie Czesława Dźwigaja ma kształt otwartej księgi i składa się z dwóch skośnych względem siebie tablic połączonych spiżowym odlewem z brązu przedstawiającym ludzkie postacie. Na prawej płycie znajduje się zarys obszaru kresów południowo-wschodnich II RP wraz z niektórymi miejscowościami. Pomnik stoi na postumencie o wymiarach 90x90 cm. Szerokość pomnika to 150 cm, wysokość z cokołem 240 cm. Pomnik upamiętnia polskie ofiary rzezi wołyńskiej. Napisy na postumencie głoszą: Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary, Ojczyzna to ziemia i groby – narody tracąc pamięć tracą życie, Dla narodowej pamięci oraz w hołdzie ofiarom ludobójstwa, którego dopuściły się w latach drugiej wojny światowej na Polakach – Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińska Powstańcza Armia. W 61 rocznicę tej tragedii – Kraków 2004. Pomnik zlokalizowany jest przy południowo-zachodnim murze cmentarza Rakowickiego, w pasie nr 49, obok austriackiego cmentarza wojennego nr 388. Odsłonięto go 17 września 2004 w 61 rocznicę masowej rzezi Polaków zamieszkujących kresowe województwa Rzeczypospolitej Polskiej i w 76 rocznicę najazdu sowieckiego na wschodnie tereny II Rzeczypospolitej.

Cmentarz wojenny nr 388 – Kraków-Rakowice
Cmentarz wojenny nr 388 – Kraków-Rakowice

Cmentarz wojenny nr 388 – Kraków-Rakowice – 3 kwatery, z których dwie mieszczą się na cmentarzu Rakowickim, a jedna na nekropolii wojskowej przy ulicy Prandoty. Inżynier Hans Mayr zaprojektował kwatery na cmentarzu Rakowickim, natomiast inżynier Hupert zaprojektował kwatery na nekropolii wojskowej. Na cmentarzu znajdują się 792 groby zbiorowe i 553 groby pojedyncze. Kwatera pierwsza (główna) Długa, wąska kwatera wzdłuż południowo-zachodniego muru cmentarza. Zamknięta od strony zachodniej ścianą pomnikową na której znajduje się tablica z napisem o treści: PAMIĘCI POLEGŁYCH W WOJNIE ŚWIATOWEJ 1914–1918. Spoczywa tu około 6700 żołnierzy niemieckich, rosyjskich oraz austro-węgierskich w tym polscy legioniści, którzy mają niewielki pomnik w formie czwórki legionowej stojącej na piedestale na którym umieszczono wers z Hymnu strzeleckiego: Z TRUDU NASZEGO I ZNOJU POLSKA POWSTAŁA BY ŻYĆ. Obok pomnika legionistów złożono, w 1990 roku, w skromnej mogile prochy gen. Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego. Kwatera druga Druga kwatera ma kształt litery V. Jedno jej ramię jest położone wzdłuż cmentarnego muru od strony al. 29 Listopada, pomiędzy wejściem na cmentarz a budynkiem dawnej rogatki miejskiej. Przy murze pochowano wielu legionistów. Drugie ramię odchodzi, od budynku rogatki, w głąb rakowickiej nekropolii. Zachowało się na nim tylko kilka nagrobków. Postawiono tutaj, w 1999 roku, pomnik-kurhan na miejscu gdzie zostali pochowani cywile i żołnierze armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, którzy zmarli w Obozie dla internowanych nr 1 w Krakowie-Dąbiu. Kwatera trzecia Kwatery 1, 2, 3, 4 cmentarza wojskowego przy ul. Prandoty, to część austriackiego cmentarza wojennego. Z oryginalnego wyglądu nekropolii, projektu inż. Huperta, nie zachowało się prawie nic. Podczas kilku przebudów w latach 30. XX wieku, poprzestawiano krzyże nagrobne w ten sposób że nie wiadomo właściwie do jakiej armii należą żołnierze leżący pod nimi. Pochowano na nim żołnierzy austro-węgierskich oraz rosyjskich poległych w latach 1914–1918 a ekshumowanych z przypadkowych miejsc pochówku w okolicach Krakowa oraz żołnierzy z garnizonu krakowskiego zmarłych w latach 1918–1939.

Kraków Główny
Kraków Główny

Kraków Główny – stacja kolejowa w Krakowie, będąca jedną z najważniejszych w Polsce, obsługująca połączenia lokalne i dalekobieżne w ruchu krajowym i międzynarodowym. Według kategoryzacji PKP ma najwyższą kategorię – premium. Pod względem liczby pasażerów w 2024 stacja była 2. w Polsce. Ruch pociągów na stacji prowadzony jest z nastawni dysponującej „KG” (skrót od "Kraków Główny"), wyposażonej w komputerowe urządzenia sterowania ruchem, wprowadzone do eksploatacji w ramach modernizacji krakowskiego węzła kolejowego, realizowanej etapowo w drugiej dekadzie XXI wieku. Zmodernizowany system zastąpił wcześniejsze urządzenia przekaźnikowe z lat 80. XX wieku. Modernizacja ta została ukończona w 2023 roku. Nastawnia KG-B wyposażona została w 2019 roku w urządzenia komputerowe typu Ebilock 950. Ze względu na przebieg linii kolejowych przez centrum miasta znaczna część ruchu towarowego prowadzona jest liniami obwodowymi (m.in. tzw. małą obwodnicą przez stację Kraków Olsza oraz dużą obwodnicą), co pozwala ominąć stację Kraków Główny i zmniejszyć obciążenie centrum ruchem towarowym. Nowy, podziemny budynek dworca kolejowego pod peronami stacji Kraków Główny oddano do użytku w lutym 2014 roku (uroczystość otwarcia odbyła się 14 lutego, a od 15 lutego z obiektu korzystają podróżni). Do zlokalizowanego pod peronami obiektu przeniesiono obsługę podróżnych, która wcześniej prowadzona była w pochodzącym z 1847 roku budynku starego Dworca Głównego. Hala dworcowa została zlokalizowana bezpośrednio pod peronami, nad Tunelem Krakowskiego Szybkiego Tramwaju otwartym 11 grudnia 2008 roku. Zespół ten, wraz z dworcem autobusowym i przystankami komunikacji miejskiej, tworzy Krakowskie Centrum Komunikacyjne. Budynek starego dworca, znajdujący się na południe od peronów, stanowi jeden z obiektów na trasie Krakowskiego Szlaku Techniki utworzonego 6 kwietnia 2006 roku.