Fenchurch Street (stacja kolejowa)

Fenchurch Street – ulica w centralnym Londynie, w City of London, biegnąca łukiem od skrzyżowania z Gracechurch Street na zachodzie do Aldgate, dawnej bramy miejskiej, na wschodzie. Ważna arteria komunikacyjna o historii sięgającej czasów rzymskich (Londinium). W XVI wieku ulica odnotowana została jako część szlaku procesji królewskich przez Londyn, które odbywały się w przededniu koronacji (odbyły ją m.in. Maria I i Elżbieta I). Według różnych teorii nazwa „Fenchurch” nawiązuje do faktu, że ulica prowadziła dawniej przez tereny podmokłe (ang. fen), bądź do znajdującego się niegdyś nieopodal targu, na którym sprzedawano siano (łac. faenum). Końcówka -church pochodzi od kościoła św. Gabriela, zniszczonego w wielkim pożarze Londynu (1666) i nieodbudowanego. Wzdłuż ulicy dominuje zabudowa biurowa z XX i XXI wieku. Znajdują się przy niej m.in. zabytkowa siedziba Lloyd’s Register of Shipping oraz wieżowiec 20 Fenchurch Street, potocznie zwany „Walkie-Talkie”. W pobliżu znajduje się dworzec kolejowy Fenchurch Street.

The Corporation of Trinity House of Deptford Strond, znana jako Trinity House (formalnie: The Master Wardens and Assistants of the Guild Fraternity or Brotherhood of the most glorious and undivided Trinity and of St. Clement in the Parish of Deptford Strond in the County of Kent) jest prywatną organizacją działającą jako Royal Charter. Została założona dekretem Henryka VIII w 1514 roku. Jej działania koncentrują się w trzech niezależnych obszarach: General Lighthouse Authority for England, Wales, the Channel Islands and Gibraltar – nadzorowanie i zarządzanie latarniami morskimi w Anglii, Walii, na Wyspach Normandzkich i w Gibraltarze. Odpowiada za koordynację pracy wszelkich urządzeń nawigacyjnych, takich jak latarnie morskie, latarniowce i boje oraz radiowych i satelitarnych systemów komunikacyjnych. Obecnie korporacja zarządza 64 latarniami morskimi oraz 8 latarniowcami. Pilotaż morski na terenie północnej Europy. Działalność charytatywna na rzecz pomocy marynarzom i ich rodzinom, prowadzenie domów opieki oraz organizacja szkolenia kadetów. Cała działalność jest prowadzona poprzez niezależne organizacje pożytku społecznego. W 2013 roku całkowita kwota przekazanej tym instytucjom pomocy wyniosła około 6,5 miliona funtów. Trinity House posiada także trzy wielozadaniowe statki, które nadzorują pracę urządzeń nawigacyjnych, prowadzą badania wraków oraz podejmują działalność komercyjną. Jednym z nich jest zbudowany w Gdańskiej Stoczni Remontowej wielozadaniowy statek o pojemności 1250 BRT THV Galatea.

Aldgate – dawna brama wjazdowa do londyńskiego City, jedna z sześciu bram w londyńskim murze obronnym wzniesionych przez Rzymian w II/III wieku. Trzykrotnie przebudowywana, została wyburzona w 1761 roku. Pozostałości po bramie, ukryte pod powierzchnią ulicy, wpisane są do rejestru zabytków (scheduled monument), kilkukrotnie były przedmiotem badań archeologicznych. Przez bramę prowadziła droga wiodąca w kierunku Anglii Wschodniej. Nazwę Aldgate nosi współcześnie krótki odcinek tej drogi, w miejscu gdzie znajdowała się dawniej brama. Na zachodzie droga ulega rozwidleniu na ulice Leadenhall Street i Fenchurch Street; jej przedłużenie w kierunku wschodnim stanowi Aldgate High Street, dalej Whitechapel Road.

Tower Hill – stacja metra londyńskiego na liniach Circle Line oraz District Line, położona w granicach administracyjnych London Borough of Tower Hamlets. Została otwarta w 1967 roku. W 2019 r. skorzystało z niej ok. 20,59 mln pasażerów. Nieopodal znajduje się dworzec kolejowy Fenchurch Street.

Willis Building – wieżowiec w Londynie (Anglia), znajdujący się przy 51 Lime Street, w dzielnicy finansowej City of London. Został zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Normana Fostera. Ma 125 metrów wysokości i 26 kondygnacji. Został otwarty w 2008 roku. Projekt budynku, przypominający muszlę skorupiaka, składa się z trzech dopasowanych, zagiętych części o strukturze stopniowej. Najniższy stopień ma wysokość 68 metrów, kolejny 97 metrów, a najwyższy 125 metrów. Budowany w latach 2004-2008 Willis Building, był znaczącym dodatkiem do panoramy Londynu, stając się jego czwartym co do wysokości budynkiem po Tower 42, 30 St Mary Axe i CityPoint. Rdzeń został ukończony w lipcu 2006 roku, a konstrukcja stalowa we wrześniu. Zewnętrzna część budynku została ukończona w czerwcu 2007 roku. Budynek został wyposażony, a następnie oficjalnie otwarty w kwietniu 2008 roku. Masa budynku wynosi około 65 000 ton, a fundamenty sięgają 38 metrów w głąb ziemi. Nad konstrukcją pracowało łącznie 30 000 pracowników. Willis Building był pierwszym na fali planowania i konstrukcji nowych wieżowców w City of London. Pozostałe to: Bishopsgate Tower, 122 Leadenhall Street, Heron Tower, 100 Bishopsgate, 20 Fenchurch Street, Broadgate Tower i Shard London Bridge. W 2008 roku budynek otrzymał nagrodę od organizacji Council on Tall Buildings and Urban Habitat w kategorii "Best Tall Building in Europe".

Tower Subway – tunel pod Tamizą w centrum Londynu między Tower Hill na północnym brzegu rzeki a ulicą Vine Lane na południowym. W roku 1869 przekopano 410-metrowy tunel przy użyciu żeliwnej tarczy wiertniczej, którą to metodę opracował w roku 1864 Peter William Barlow. W tunelu ułożono wąski tor o szerokości 0,76 m i od sierpnia 1870 roku drewniane wagoniki przewoziły pasażerów z jednego brzegu na drugi. System napędowy stanowiły wyciągarki kablowe znajdujące się na obu końcach tunelu. Pomysł nie sprawdził się ekonomicznie i wkrótce zlikwidowano linię, a tunel stał się przejściem dla pieszych, którzy mieli płacić pół szylinga brytyjskiego za wejście (korzystało z tej możliwości blisko miliona osób rocznie). Gdy w roku 1894 uruchomiono pierwszą prawdziwą linię londyńskiego metra tunel został zamknięty, a w roku 1898 przekazany wodociągom miejskim, w których gestii znajduje się do dzisiaj.

30 St Mary Axe – wieżowiec znajdujący się w City of London, głównej dzielnicy finansowej Londynu, znany również pod nazwą The Gherkin ("Ogórek") lub Swiss Re. Wcześniej w tym miejscu stał biurowiec Baltic Exchange (24-28 St Mary Axe), zniszczony 10 kwietnia 1992 w wyniku zamachu bombowego Irlandzkiej Armii Republikańskiej. Budynek został zaprojektowany przez biuro Normana Fostera i Arup Group, po porzuceniu projektu budowy w tym miejscu 92-piętrowej wieży Millennium Tower. Budowę budynku rozpoczęto w 2001, zakończono w Grudniu 2003, a oddano do użytku 28 Kwietnia 2004. Wykonawcą jest przedsiębiorstwo budowlane Skanska.

Królewska Kaplica pw. Świętego Piotra w Okowach (ang.: The Chapel Royal of St. Peter ad Vincula) – wzniesiony ok. r. 1000 kościółek, obecnie objęty terenem zamku Tower of London, miejsce pochówku wielu sławnych osobistości ściętych za panowania Henryka VIII, Edwarda VI, Marii I i Elżbiety I.

Aldgate – stacja londyńskiego metra położona we wschodniej części City of London, nieopodal dawnej bramy miejskiej Aldgate, w pierwszej strefie biletowej. Stacja znajduje się na trasie linii Circle, pomiędzy stacjami Tower Hill a Liverpool Street, a także jest stacją końcową linii Metropolitan na jej wschodnim końcu. W 2011 roku stacja obsłużyła 6,24 miliona pasażerów. Stacja Aldgate została otwarta 18 listopada 1876 roku. Początkowo istniało połączenie z Aldgate do Richmond oraz do Hammersmith. Od 1941 roku Aldgate jest stacją końcową dla Metropolitan Line, wcześniej istniało połączenie na południe przez nieistniącą już linię East London Line (obecnie część London Overground). 7 lipca 2005 roku, w czasie zamachów bombowych w londyńskim metrze, zamachowiec Shehzad Tanweer zdetonował bombę w pociągu linii Circle, który wyjechał z Liverpool Street i zbliżał się do stacji Aldgate, zabijając 7 osób i raniąc ponad 100. Spośród wszystkich stacji, w pobliżu których dokonano zamachów, Aldgate była pierwszą, która wznowiła działalność.

Lloyd’s (do 1997 roku Lloyd’s of London) – brytyjska instytucja finansowa, zajmująca się szeroko pojętym pośrednictwem w zawieraniu umów ubezpieczeniowych, działająca na rynku międzynarodowym. Jej siedziba mieści się na terenie londyńskiego City, od 1986 roku w wieżowcu Lloyd’s Building. Lloyd’s zarządza i prowadzi nadzór nad rynkiem ubezpieczeń, na którym niezależni ubezpieczyciele, którymi mogą być zarówno przedsiębiorstwa jak i osoby fizyczne, zrzeszeni w syndykaty liczące od kilku do kilkuset członków, zawierają transakcje z klientami, zwykle przy udziale brokerów. Na rynku Lloyd’sa prowadzona jest sprzedaż ubezpieczeń różnorakiego rodzaju, w szczególności zaś ubezpieczeń wysokiego ryzyka, specjalistycznych, związanych z transportem morskim i lotniczym oraz reasekuracyjnych. Lloyd’s nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu brytyjskiego prawa handlowego. Jego działalność uregulowana jest przez szereg ustaw parlamentu, zbiorczo zwanych Lloyd’s Acts. Początki instytucji sięgają otwartej pod koniec XVII wieku kawiarni Edwarda Lloyda przy Lombard Street. Była ona miejscem spotkań kupców i armatorów, którzy zawierali tam umowy ubezpieczeniowe, przedmiotem których były należące do nich statki. Z czasem ubezpieczyciele założyli stowarzyszenie, którego działalność w 1774 roku przeniesiona została do budynku Royal Exchange, który pozostawał jego siedzibą do 1928 roku. Działalność stowarzyszenia została uregulowana przez parlament ustawą z 1871 roku, która nadała mu osobowość prawną. Początkowo działalność stowarzyszenia ograniczona była do ubezpieczeń w transporcie morskim; ustawa z 1911 roku pozwoliła jego członkom na sprzedaż ubezpieczeń wszelkiego rodzaju. Struktura Lloyd’sa poddana została reformie po serii skandali finansowych z udziałem tej instytucji w latach 70. i 80. XX wieku. Od 1998 roku instytucja znajduje się pod nadzorem urzędu Financial Services Authority.

122 Leadenhall Street – wieżowiec w Londynie (Wielka Brytania), w finansowej dzielnicy City of London, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Richarda Rogersa. Budynek nazywany "tarką do sera" (ang. Cheese Grater) ma wysokość 225 metrów i 48 kondygnacji. Obok znajduje się budynek korporacji ubezpieczeniowej Lloyd's of London, również zaprojektowany przez Rogersa. W miejscu, gdzie zbudowany jest wieżowiec, znajdował się budynek o wysokości 54 metrów. Ukończony został w 1969 roku według projektu Gollins Melvin Ward Partnership, do pary z wieżowcem St Helen's, będącym siedzibą spółki ubezpieczeniowej Commercial Union. W 1992 roku budynek został mocno uszkodzony w wyniku ataku bombowego, dokonanego przez IRA (Provisional Irish Republican Army). W latach 2007–2008 budynek został rozebrany. Kontrakt o wartości 16 milionów funtów podpisano z firmą McGee Group Ltd. Prace ukończono planowo po 105 tygodniach. Projekt budowlany został przedstawiony władzom miasta w 10 lutego 2004 roku, a zatwierdzony w maju 2005 roku. Budynek ma stożkową szklaną fasadę i przypominającą drabinę stalową ramę sięgającą wierzchołka wieży. Ruch pionowy zapewnią zewnętrzne oszklone windy, podobne do tych w sąsiadującym budynku banku Lloyd's, zaprojektowanym przez tego samego architekta. Wadą niezwykłego projektu budynku jest stosunkowo mała powierzchnia biurowa (84 424 m²), zważając na wysokość konstrukcji. Szacowany koszt projektu wynosi 286 milionów funtów. 122 Leadenhall Street jest jednym z kilku wieżowców, planowanych bądź budowanych w tym rejonie, obok Shard London Bridge, Bishopsgate Tower, 20 Fenchurch Street i 100 Bishopsgate.

Lloyd’s Building (potocznie nazywany również Inside-Out Building) – siedziba firmy ubezpieczeniowej Lloyd’s w Londynie, znajdująca się przy Lime Street, w głównej dzielnicy biznesowej City of London. Budynek, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Richarda Rogersa, słynie ze swojej konstrukcji – dla zwiększenia powierzchni użytkowej wszystkie instalacje i windy zostały wyprowadzone na zewnątrz.