Muzeum Ziemi Tarnowskiej w Tarnowie

Powiat tarnowski (niem. Politische Bezirk Tarnow) – jednostka podziału administracyjnego I stopnia w Królestwie Galicji i Lodomerii, kraju koronnym Austro-Węgier, istniejąca w latach 1867–1918. Siedzibą powiatu był Tarnów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powiat tarnowski wszedł w skład województwa krakowskiego.

Brama Krakowska w Tarnowie – średniowieczna brama miejska, położona na tarnowskim Starym Mieście, będąca częścią miejskiego systemu obronnego. Budowla nie zachowała się do dzisiejszych czasów.

Pałac Sanguszków w Tarnowie (Budynek Starostwa Tarnowskiego, Dom Książęcy) – pałac znajdujący się przy placu Jana Sobieskiego w Tarnowie. Został wzniesiony pod koniec XVIII wieku; jego obecną formę nadano mu w I poł. XX wieku. Na przestrzeni wieków pełnił różne funkcje, w tym mieszkalne i biurowe m.in. mieścił siedziby urzędów, m.in. austriackiego i polskiego starostwa powiatowego oraz urzędu wojewódzkiego województwa tarnowskiego. W czasie rabacji galicyjskiej przed budynkiem składano ofiary rzezi, a ówczesny starosta tarnowski wypłacił tu chłopom „nagrodę”, w zamian za dochowanie wierności austriackiemu cesarzowi. Od pełnionej funkcji administracyjnej nazywany budynkiem starostwa.

Ulica Katedralna − ulica na tarnowskim Starym Mieście prowadząca od północno-zachodniego narożnika Rynku na zachód do nieistniejącej już Bramy Krakowskiej. Z ulicą bezpośrednio sąsiaduje Plac Kazimierza Wielkiego z pomnikiem Adama Mickiewicza oraz Plac Katedralny z Bazyliką katedralną. W budynku nr 2 w latach 1922−1931 mieszkał Jan Bielatowicz. Nazwa ulicy była używana od XVIII w. Zmieniona została w okresie PRL. Wówczas ulica upamiętniała nazwą działacza socjalistycznego Walerego Wróblewskiego. Po przemianach 1989 powrócono do dawnej nazwy.

Budynek dawnej Kasy Oszczędności w Tarnowie (także kamienica dawnej Kasy Oszczędności, zwana również Salą Lustrzaną) – zabytkowy budynek znajdujący się przy ulicy Wałowej 10 w Tarnowie. Miejsce sesji Rady Miejskiej w Tarnowie oraz Młodzieżowej Rady Miejskiej w Tarnowie. Budynek powstał w latach 1880–1882 dla Miejskiej Kasy Oszczędności; do lat 50. XX w. mieściła się tu jej siedziba. Pełnił także funkcję centrum kulturalnego miasta: w reprezentacyjnej sali balowej Towarzystwa Kasynowego, zwanej Salą Lustrzaną, organizowano uroczyste wydarzenia okolicznościowe. W budynku mieści się siedziba Tarnowskiego Centrum Przedsiębiorczości.

Ławeczka Poetów w Tarnowie – ławka pomnikowa, odsłonięta 3 grudnia 2004 przy ulicy Wałowej w Tarnowie. Ławeczka powstała z inicjatywy Miejskiej Biblioteki Publicznej w Tarnowie i Wydziału Kultury Urzędu Miasta Tarnowa. Ławeczka ma formę kamiennego murku, wzniesionego na planie kwadratu, okalającego klomb z rosnącym pośrodku drzewem. Przykryty jest płytą z polerowanego kamienia, na której z trzech stron przysiadły, naturalnej wielkości, odlane w brązie postacie literatów, wybranych w plebiscycie czytelników Biblioteki Publicznej: Zbigniewa Herberta, Agnieszki Osieckiej i Jana Brzechwy. Obok postaci znajdują się metalowe skrzynki z tomikami ich poezji. Klucze do skrzyneczek można wypożyczyć w pobliskiej pizzerii. Na tułowiu każdej z postaci uwiecznione są fragmenty ich utworów. Na sukni Osieckiej: Będę czekać tu przez czterysta wiosen i sto długich zim, będę czekać tu, w mieście tym („Będę czekać” - tekst piosenki Steni Kozłowskiej) i tylko taką mnie ścieżką poprowadź, gdzie śmieją się śmiechy w ciemności i gdzie muzyka gra, gdzie muzyka gra, muzyka („Wielka woda” - tekst piosenki Maryli Rodowicz). Na kapeluszu Osieckiej: Choćbyś odszedł z miasta będę czekać tu tak jak wierna gwiazda, będę czekać (cd. tekstu „Będę czekać”). Na plecach figury Brzechwy fragmenty wiersza „Kaczka Dziwaczka”: Nad rzeczką opodal krzaczka mieszkała kaczka-dziwaczka lecz zamiast trzymać się rzeczki robiła piesze wycieczki znosiła jaja na twardo i miała czubek z kokardą, a przy tym na przekór kaczkom czesała się wykałaczką. Martwiły się inne kaczki co będzie z takiej dziwaczki. Obok pomnika poety znajduje się po stronie prawej figurka kaczki, a po lewej niewielkich rozmiarów żaba i żółw. Na figurze Herberta zarówno z przodu jak i z tyłu widnieją słowa wierszy. Z przodu fragment wiersza „Chciałbym opisać”: Chciałbym opisać najprostsze wzruszenie, radość lub smutek, ale nie tak jak robią to inni sięgając po promienie deszczu albo słońca, chciałbym opisać światło, które we mnie się rodzi, ale wiem, że... Z tyłu dalszy fragment wiersza „Chciałbym opisać”: nie jest ono podobne do żadnej gwiazdy, bo jest nie tak jasne, nie tak czyste i niepewne, a dalej fragment wiersza „Przypowieść”: czym byłby świat gdyby nie napełniała go nieustanna krzątanina poety wśród ptaków i kamieni. Ławeczka jest dziełem tarnowskiego rzeźbiarza Jacka Kucaby. Odsłonięciu ławeczki towarzyszył koncert prowadzony przez Magdę Umer.

Pomnik Adama Mickiewicza w Tarnowie usytuowany jest na placu Kazimierza Wielkiego w ciągu ulicy Katedralnej. Pomnik postanowiono ufundować z okazji 100-lecia urodzin wieszcza. 9 maja 1898 powstał komitet pod przewodnictwem Bronisława Brzeskiego, tarnowskiego notariusza i weterana powstania styczniowego, mający zebrać potrzebne środki finansowe i wybrać projekt pomnika. W kwietniu 1900 roku zaakceptowano projekt Tadeusza Błotnickiego, zobowiązując artystę do zakończenia pracy do końca października. Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonano 26 listopada 1900 w 45. rocznicę śmierci poety. Pomnik ma formę popiersia o wysokości 1,1 m na cokole wykonanym z czerwonego granitu tremboweskiego o wysokości 3,4 m., ozdobionym lirą – symbolem poetów. Otoczony jest ozdobnymi słupkami metalowymi, połączonymi łańcuchem oraz dwoma kandelabrami. Pomnik przetrwał II wojnę światową, gdyż po usunięciu polskich symboli przekazano niemieckim władzom okupacyjnym iż przedstawia Jana Sebastiana Bacha. W marcu 1968 protestowano przy pomniku przeciwko cenzurze oraz zdjęciu „Dziadów” z desek Teatru Narodowego.

Plac Kazimierza Wielkiego – plac na tarnowskim Starym Mieście. Powstał w okresie lokacji miasta. Na placu znajduje się Pomnik Adama Mickiewicza. Plac sąsiaduje z ulicą Katedralną, położony jest na zachód od Placu Katedralnego i Rynku.

Kościół św. Anny – kościół, który znajdował się w Tarnowie, u zbiegu dzisiejszych ulic św. Anny i św. Ducha. Rozebrany na początku XIX wieku.

Pomnik Kazimierza Brodzińskiego w Tarnowie – pomnik odsłonięty 17 lipca 1884 roku. Pierwszy tarnowski pomnik, który powstał z inicjatywy publicznej.

Akademiola w Tarnowie (także scholasteria, dom kapitulny) – zabytkowy budynek znajdujący przy placu Katedralnym 5 w Tarnowie. Powstał prawdopodobnie z połączenia dwóch innych obiektów – budynków szkoły parafialnej i infirmerii wikariuszy kolegiackich, wzniesionych około połowy XVI wieku. W swojej historii użytkowany był m.in. jako siedziba instytucji szkolnych. Współcześnie wykorzystywany jest przez tarnowskie Muzeum Diecezjalne.

Scholasteria w Tarnowie (także dom rektora, dom kapitulny, dom kapituły) – zabytkowy budynek znajdujący przy placu Katedralnym 5 w Tarnowie. Powstał w II połowie XVI wieku, w swojej historii pełnił m.in. funkcje mieszkalne, w tym jako rezydencja dla rektora szkoły parafialnej, prałata kanclerza oraz dyrektora austriackiego gimnazjum. Współcześnie wykorzystywany jest przez tarnowskie Muzeum Diecezjalne.