place

Kalendarium Baszowic

BaszowiceKalendaria dóbr ziemskich klasztoru łysogórskiegoSzablon cytowania bez określonego trybuSzablon cytowania używa pól opisowychSzablon odn bez numeru strony

Baszowice – wieś 2 km na NW od Nowej Słupi, 2 km na N od klasztoru świętokrzyskiego. Położone w roku 1351 w ziemi sandomierskiej, w roku 1442 w powiecie sandomierskim, w roku 1827 powiecie opatowskim. W latach 1470-80 parafia Nowa Słupia (Długosz L.B. II 490), ale w roku 1571 i 1674 parafia Stara Słupia. Prace archeologiczne prowadzone na terenie wsi potwierdziły istnienie na jej terenie osadnictwa z okresu wpływów rzymskich (III-V w. p.n.e.). Ogółem zarejestrowano w Baszowicach 110 stacji żużla, z czego zbadano 3 bardzo zniszczone stacje hutnicze, datowane na środkowy i późny okres wpływów rzymskich. Podobnych odkryć, na większą skalę, dokonano w sąsiednich Mirocicach Własność klasztoru świętokrzyskiego co najmniej od 1351 roku tak jak Mirocice, Serwis.

Fragment artykułu z Wikipedii Kalendarium Baszowic (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy).

Kalendarium Baszowic
751, gmina Nowa Słupia

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Kalendarium BaszowicCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 50.874167 ° E 21.071389 °
placePokaż na mapie

Adres

751
26-006 gmina Nowa Słupia
województwo świętokrzyskie, Polska
mapOtwórz w Mapach Google

Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego w Nowej Słupi
Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego w Nowej Słupi

Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. Mieczysława Radwana w Nowej Słupi – muzeum położone w Nowej Słupi (powiat kielecki). Placówka stanowiła oddział Muzeum Techniki i Przemysłu NOT w Warszawie. Z dniem 8 listopada 2016 placówka została przekazana Gminie Nowa Słupia. Placówka powstała w związku od odkryciem na terenie Nowej Słupi, przy drodze na Święty Krzyż, starożytnych pieców hutniczych. Od 1956 roku warszawskie Muzeum Techniki i Przemysłu NOT podjęło starania, mające na celu zorganizowanie placówki muzealnej, będącej jednocześnie pawilonem ochronnym dla wykopalisk. Obiekt otwarto 29 maja 1960 roku. Wobec dużego zainteresowania ekspozycją, w latach 1967–1968 nastąpiła rozbudowa obiektu. Otwarcie nowych pomieszczeń miało miejsce w 1968 roku, wówczas też nadano muzeum imię Mieczysława Radwana – metalurga i badacza starożytnego hutnictwa. Ekspozycja muzealna przedstawia technologię dawnego hutnictwa świętokrzyskiego (m.in. relikty dymarek), jego zasięg terytorialny oraz wyroby, uzyskane historycznymi metodami. Zaprezentowana jest również historia badań i wykopalisk. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym codziennie. Wstęp jest płatny. Placówka jest jednym ze współorganizatorów Dymarek Świętokrzyskich. W 2011 roku w sąsiedztwie muzeum zostało otwarte Centrum Kulturowo-Archeologiczne w Nowej Słupi.

Kościół św. Wawrzyńca w Nowej Słupi
Kościół św. Wawrzyńca w Nowej Słupi

Kościół świętego Wawrzyńca w Nowej Słupi – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Nowa Słupia, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Święty Krzyż diecezji sandomierskiej. Świątynia powstała na miejscu drewnianej, wzniesionej pod koniec XIV wieku, która została spustoszona i częściowo zniszczona w wyniku najazdu Tatarów w 1500 i 1502 roku. Z biegiem czasu zaczęła popadać w ruinę. Z jednego ze źródeł, datowanego na rok 1597, wynika, że kościół był "dobrze pokryty", ale "o ścianach od fundamentu już zmurszałych i nadwątlonych". Świątynia posiadała trzy ołtarze, w tym główny, wybudowany z kamienia. Otaczały ją zabudowania kościelne: dzwonnica i kostnica oraz pozostający w ruinie budynek szkoły. Obecna świątynia została wzniesiona około 1656 roku przez benedyktyna, księdza Macieja Sekulskiego. Początkowo była kościołem filialnym parafii w Starej Słupi. Jest to budowla wybudowana z kamienia o jednej nawie. W dniu 23 maja 1678 roku została utworzona parafia św. Wawrzyńca w Nowej Słupi – tym samym kościół zyskał rangę parafialnego. Nieznana jest data konsekracji świątyni. Dzięki staraniom proboszcza S. Gruszki, budowla została w 1960 roku rozbudowana o dwie nawy boczne. W 1982 roku kościół został odrestaurowany na zewnątrz z powodu pękniętych ścian. W 1990 wnętrze świątyni zostało wymalowane. Zostały również odnowione: dach i elewacja zewnętrzna. Budowla jest orientowana i reprezentuje styl późnogotycki.