Francis Crick Institute

Instytut Alana Turinga (ang. The Alan Turing Institute) – brytyjski narodowy instytut zajmujący się naukową analizą danych i sztuczną inteligencją, założony w 2015 roku i finansowany głównie przez rząd Wielkiej Brytanii. Jego nazwa pochodzi od Alana Turinga, brytyjskiego matematyka i pioniera informatyki.

Biblioteka Brytyjska (ang. British Library, BL) – biblioteka narodowa Wielkiej Brytanii. Powstała 1 lipca 1973 roku w wyniku połączenia biblioteki Muzeum Brytyjskiego i kilku innych mniejszych bibliotek decyzją parlamentu z 1972 roku. Gmach biblioteki mieści się przy Euston Road w Londynie; otwarty został w 1998 roku. Jest to jedna z największych bibliotek świata (150 mln jednostek bibliotecznych, w tym około 25 000 000 woluminów). Roczny budżet biblioteki wynosi £100 000 000. Liczba papirusów wynosi 2651. Biblioteka Brytyjskiego Muzeum powstała w 1753 roku na bazie prywatnego księgozbioru sir Hansa Sloane'a, w którego skład wchodziły anglo-saksońskie i łacińskie średniowieczne rękopisy. Król Jerzy II wsparł tę inicjatywę i przekazał bibliotekę królewską, którą zaczął gromadzić Edward IV, ustanowił też prawo obowiązkowego egzemplarza, dla wszystkich książek wydawanych na terenie Wielkiej Brytanii. W 1823 roku księgozbiór muzeum został uzupełniony księgozbiorem króla Jerzego III. W 1850 roku w gmachu Muzeum Brytyjskiego otwarta została czytelnia. W XX wieku biblioteka została wzbogacona w stare buddyjskie teksty z Dunhuang, Kodeks Synajski, rękopisy hebrajskie, syryjskie, koptyjskie i wiele innych. Biblioteka prowadzi polską sekcję, która posiada cenny księgozbiór polski.

Google DeepMind (wcześniej DeepMind Technologies Limited) – brytyjskie przedsiębiorstwo zajmujące się sztuczną inteligencją, utworzone we wrześniu 2010 roku. Zostało przejęte przez Google w 2014 roku i połączone z Google Brain. Stworzyło sieć neuronową, która uczy się grać w gry komputerowe w sposób, w jaki czynią to ludzie, jak również Neural Turing Machine – sieć neuronową, która może mieć dostęp do pamięci zewnętrznej jak konwencjonalna maszyna Turinga, czego rezultatem jest komputer naśladujący krótkotrwałą pamięć ludzkiego mózgu. Przedsiębiorstwo ogłosiło w 2016 roku, że jego program AlphaGo po raz pierwszy pokonał zawodowego gracza go.

St Pancras International (do 14 listopada 2007 St Pancras) – międzynarodowa stacja kolejowa w północnej części centrum Londynu, położona przy ulicy Euston Road, pomiędzy budynkiem Biblioteki Brytyjskiej na zachodzie a stacją King’s Cross na wschodzie. Budynek dworca pochodzi z XIX wieku, jest zabytkiem klasy I. Na stacji znajduje się 15 peronów; w 2005 roku obsłużyła ona 4,429 mln pasażerów. Na początku XXI wieku stacja została poddana renowacji i ponownie otwarta 14 listopada 2007, zmieniając nazwę na St Pancras International; wtedy też została oddana do użytku część terminala dla pasażerów linii Eurostar, zabezpieczona podobnie jak terminale lotnicze. W sieci londyńskiego metra dworzec dzieli swoją stację z pobliskim King’s Cross. Jest to stacja King’s Cross St. Pancras.

King’s Cross St. Pancras – jedna z największych stacji metra w Londynie, położona w dzielnicy King’s Cross, na terenie gminy Camden, służąca jako punkt przesiadkowy między sześcioma liniami: Circle Line, Metropolitan Line, Hammersmith & City Line, Northern Line, Piccadilly line i Victoria Line. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie dwóch wielkich stacji kolejowych: King’s Cross Station oraz St Pancras Station. Posiada osiem peronów. W 1987 na stacji miał miejsce jeden z najbardziej tragicznych w skutkach pożarów w najnowszej historii Londynu - wskutek pożaru ruchomych schodów śmierć poniosło 31 osób. Obecnie ze stacji korzysta ok. 66,4 mln pasażerów rocznie. Należy do pierwszej strefy biletowej. Według danych British Transport Police na stacji King`s Cross St. Pancras w 2015 doszło do największej liczby przestępstw, spośród wszystkich stacji metra w Londynie.

Euston – podziemna stacja metra w Londynie znajdująca się bezpośrednio pod dworcem kolejowym Euston Station w dzielnicy Camden i obsługująca oba śródmiejskie odgałęzienia Northern Line, a także Victoria Line. Rocznie korzysta z niej ok. 25,8 mln pasażerów. Należy do pierwszej strefy biletowej.

King’s Cross – dzielnica w środkowym Londynie, na pograniczu gmin Camden i Islington, położona około 2 km na północny zachód od historycznego centrum miasta (City of London). Nazwa King’s Cross („skrzyżowanie królewskie”) pierwotnie nadana została skrzyżowaniu dróg Euston Road, Pentonville Road i Gray's Inn Road, na środku którego w 1830 roku wzniesiono pomnik króla Jerzego IV. Budowa pomnika miała podnieść prestiż tych okolic i poprawić bezpieczeństwo na skrzyżowaniu, na którym zbiegało się siedem ulic. Według doniesień ówczesnej prasy pomnik był szpetny, pozbawiony walorów artystycznych i wykonany z najtańszych materiałów, a sam król nie był postacią popularną. Z tego też względu pomnik został rozebrany w 1842 roku (cokół przetrwał do 1845 roku). Mimo to nazwa King’s Cross przylgnęła zarówno do skrzyżowania jak i otaczającego ją obszaru. Wcześniej obszar ten nosił nazwę Battle Bridge (dosł. „most bitewny”). Według obiegowej opinii nazwa ta wzięła się od rzekomo rozegranej w tym miejscu bitwy między Celtami pod dowództwem Budyki a Rzymianami. W rzeczywistości nazwa ewoluowała na przestrzeni wieków od Bradeford (1207), przez Bradefordebrigge (ok. 1387) i Batford Bridge (1625), a pierwotnie oznaczała „szeroki bród” lub „most nad szerokim brodem”, który znajdował się na płynącej tutaj rzece Fleet. W połowie XVIII wieku Battle Bridge było niewielką miejscowością, a większą część obecnej dzielnicy King’s Cross zajmowały pola. Na początku XIX wieku w okolicach znajdowały się hałdy popiołu i składowiska odpadów. Miejsce to miało reputację uczęszczanego przez złodziei i morderców. Zmiana nazwy na King’s Cross miała pomóc w zmianie jego wizerunku. Duża część dzielnicy zabudowana została od lat 20. do 60. XIX wieku. Miała ona charakter mieszkalno-przemysłowy. Rozwojowi przemysłu sprzyjała budowa kanału Regent’s Canal (1820) oraz infrastruktury kolejowej. W 1852 roku, w miejscu zajmowanym wcześniej przez szpital dla chorych na ospę, otwarty został dworzec kolejowy King’s Cross, a w 1868 roku w jego bezpośrednim sąsiedztwie – dworzec St Pancras. W okresie od zakończenia II wojny światowej do lat 80. XX wieku nastąpił zanik przemysłu, a wraz z nim pojawił się problem bezrobocia i przestępczości. Dawne zakłady przemysłowe pozostawały opuszczone i popadły w ruinę. Na początku XXI wieku przeprowadzone zostały znaczne inwestycje mające na celu rewitalizację dzielnicy. Od 1998 roku swoją siedzibę ma tutaj Biblioteka Brytyjska.

Euston Road – ulica w centralnym Londynie, na terenie gminy Camden, rozdzielająca dzielnicę Bloomsbury na południu od Somers Town na północy. Ważna arteria komunikacyjna, stanowi część wewnętrznej obwodnicy Londynu (Inner Ring Road). Jej przedłużenie w kierunku zachodnim stanowi Marylebone Road, a wschodnim – Pentonville Road. Przy ulicy znajdują się trzy spośród głównych londyńskich dworców kolejowych – Euston, King’s Cross oraz St Pancras International, a także gmach Biblioteki Brytyjskiej. Swoje siedziby przy Euston Road mają: fundacja Wellcome Trust, rada gminy Camden oraz brytyjskie towarzystwo kwakrów. Do najstarszych budowli należy kościół parafialny St Pancras New Church z 1822 roku.

King’s Cross Station – dworzec kolejowy w centralnym Londynie, w dzielnicy King’s Cross, położony na wschodnim krańcu ulicy Euston Road. Budynek dworca pochodzi z 1852 roku i jest zabytkiem klasy I. Znajduje się w nim 11 peronów. W 2005 roku stacja obsłużyła 49,137 mln pasażerów. W jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się dworzec St Pancras International. 18 listopada 1987 doszło na tej stacji do tragicznego w skutkach pożaru, w wyniku którego zginęło 31 osób. 7 lipca 2005 roku na stacji metra pod dworcem stacji miał miejsce zamach bombowy – jeden z serii ataków na londyński system transportu. Stacja jest obecnie eksploatowana przez czterech przewoźników, dla wszystkich pełni on rolę krańca ich tras. First Hull Trains jeździ stąd do Hull, zaś Grand Central Railway do Sunderlandu. East Coast oferuje szybkie połączenia do szeregu miast, m.in. Peterborough, Doncaster, Leeds, Yorku, Darlington, Durham, Newcastle, Edynburga, Glasgow, Dundee, Aberdeen i Inverness. Natomiast korzystając z usług First Capital Connect, można dostać się do północnego Londynu oraz hrabstw Cambridgeshire, Hertfordshire i Bedfordshire.

Euston Station – jedna z głównych stacji kolejowych Londynu, leży w północnej części miasta w dzielnicy London Borough of Camden, przy placu Euston Square. Posiada 18 peronów i obsłużyła w 2005 prawie 27,8 mln pasażerów. Stacja stanowi południowy kraniec podmiejskiej linii kolejowej Watford DC Line, której operatorem jest London Overground. Swój bieg kończą tu także nocne pociągi ze Szkocji firmy First ScotRail, a także składy przyjeżdżające z Birmingham w barwach London Midland. Jest to także stacja początkowa szeregu połączeń klasy InterCity obsługiwanych przez Virgin Trains. Pociągami tej firmy można dostać się stąd m.in. do Birmingham, Glasgow, Holyhead, Liverpoolu, Manchesteru i Wolverhampton.

UCL School of Slavonic and East European Studies (SSEES) (pol. Szkoła nauk słowiańskich i wschodnio-europejskich) – jest departamentem i częścią University College London. Szkoła jest największym brytyjskim centrum nauk i badań Europy Środkowej, Wschodniej, Południowo-Wschodniej oraz Rosji. Instytucja oferuje naukę historii, polityki, literatury, socjologii, ekonomii i języków z wybranych regionów.

University College London (Kolegium Uniwersyteckie w Londynie), skrótowiec UCL – część Uniwersytetu Londyńskiego, starsza spośród dwóch pierwotnie odrębnych uczelni obecnie wchodzących w jego skład. Według QS World University Rankings w 2018 był siódmym najlepszym uniwersytetem świata i trzecim w Europie (po Uniwersytecie w Cambridge i Uniwersytecie Oksfordzkim). W Wielkiej Brytanii UCL był pierwszym uniwersytetem o charakterze świeckim, w którym o przyjęciu na studenta oraz ocenach nie decydowały wyznanie, rasa oraz pochodzenie społeczne. Dewizą stale przyświecającą studentom i pracownikom jest (łac.) Cuncti adsint meritaeque expectent praemia palmae, co można przetłumaczyć na Niech przybędą ci, którym wraz z zasługą należy się największa nagroda. Obecnie na UCL studiuje ponad 23 250 studentów i pracuje 9783 pracowników. UCL należy do elitarnej grupy uniwersytetów Russell Group oraz jest częścią Golden Triangle. UCL zatrudnia ponad 4000 pracowników naukowych i 650 profesorów, więcej niż jakikolwiek inny uniwersytet w Wielkiej Brytanii. UCL składa się z 10 wydziałów, które składają się z ponad 100 instytutów i centrów badawczych. Łączny przychód UCL w 2010/2011 to 802 miliony funtów, z czego 283 miliony pochodzą z grantów i kontraktów. W latach 1999–2009 UCL był 13. najczęściej cytowanym uniwersytetem na świecie i najczęściej cytowanym w Europie. W 2011 UCL zajmował 20. miejsce na świecie (3. w Europie) według Akademickiego Rankingu Uniwersytetów Świata. QS World University Rankings w 2012 sklasyfikował UCL na 4. miejscu na świecie i 2. w Europie.