Smolarnia (powiat nowotomyski)

Bolewicko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. Osada wzdłuż drogi krajowej nr 92, położona 8 km na wschód od Miedzichowa. Powstała jako wieś olęderska w XVIII wieku. Znajduje się tu wiele zabytkowych budynków drewnianych. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Bolewice Olendry należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Bolewice Olendry należały do okręgu lwowkowskiego i stanowiły część majątku Lwówek Zamek (niem. Neustadt), którego właścicielem był wówczas (1837) Antoni Łącki. W skład rozległego majątku Lwówek Zamek wchodziło łącznie 36 wsi. Według spisu urzędowego z 1837 roku Bolewice Olendry liczyły 190 mieszkańców i 24 dymy (domostwa).

Glinki – osada leśna w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo, przy skrzyżowaniu traktów leśnych. Przed reformą administracyjną w 1999 należała do województwa gorzowskiego.

Przyłęk – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie poznańskim.

Bolewice – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Bolewice z siedzibą GRN w Bolewicach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie nowotomyskim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 30/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki wszedł obszar dotychczasowej gromady Bolewice ze zniesionej gminy Nowy Tomyśl oraz miejscowość Bolewicko z dotychczasowej gromady Sępolno ze zniesionej gminy Miedzichowo w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 15 członków gromadzkiej rady narodowej. 1 stycznia 1960 do gromady Bolewice włączono miejscowości Grudna i Krzywylas ze zniesionej gromady Grudna w tymże powiecie. 31 grudnia 1971 gromadę zniesiono, a jej obszar włączono do gromad: Lwówek (miejscowość Krzywylas), Miedzichowo (miejscowości Bolewicko i Grudna) i Nowy Tomyśl (miejscowość Bolewice) w tymże powiecie.

Bolewice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo.

Parafia Chrystusa Króla w Bolewicach – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Bolewicach, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie lwóweckim.

Kościół Chrystusa Króla w Bolewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w okresie międzywojennym, w latach 1933 - 1936 według projektu Mariana Andrzejewskiego, późniejszego profesora Politechniki Poznańskiej. pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Lwówku. Podczas okupacji hitlerowskiej kościół został zamieniony na magazyn zboża. Podczas II wojny światowej początkowo odprawiano jeszcze Msze święte w świątyni, a następnie życie w kościele zamarło. Po wyzwoleniu Bolewic, w dniu 17 stycznia 1945 roku, od razu zaczęto wydawać zboże zgromadzone w świątyni. Zboże zakończono wydawać w kwietniu 1945 r. i od razu przystąpiono do urządzania kościoła. Została przywrócono ambona, która po niewielkiej konserwacji została zainstalowana na miejscu, gdzie znajduje się do dziś. Powróciły sztandary, wszystkie szaty i naczynia liturgiczne. Ołtarz pozostał na swym miejscu, nie został zniszczony. Dzięki staraniom mieszkańców świątynia otrzymała ławki ze zboru ewangelickiego w Miedzichowie, w zamian za zniszczone w czasie wojny przez hitlerowców. W kwietniu 1945 roku ks. Stefan Janiak tymczasowy proboszcz parafii w Lwówku, przywrócił odprawianie Mszy świętej w co drugą niedzielę. Dekretem księdza arcybiskupa Walentego Dymka Metropolity Poznańskiego z dniem 1 listopada 1946 roku przy kościele filialnym w Bolewicach została erygowana parafia pod wezwaniem Chrystusa Króla, a jej pierwszym proboszczem został ustanowiony ks. Antoni Kaczmarek.

Cmentarz żołnierzy radzieckich w Glinnie – cmentarz wojenny żołnierzy Armii Czerwonej, zlokalizowany we wsi olęderskiej Glinno, w pobliżu północnej granicy Nowego Tomyśla. Położony na łagodnym stoku wydmy, zbudowany w latach 1948-1952. Na cmentarzu, w 64 mogiłach zbiorowych, spoczywają szczątki 819 żołnierzy radzieckich poległych podczas II wojny światowej na terenie ziemi nowotomyskiej i wolsztyńskiej (1945). Nad nekropolią góruje pomnik żołnierza Armii Czerwonej w płaszczu i z pepeszą, depczącego swastykę. Na cokole pomnika wyryto napis: Bohaterom radzieckim społeczeństwo powiatu nowotomyskiego (1954). Autorem dzieła był Jan Bakalarczyk. Najstarszy stopniem oficer pochowany na tym cmentarzu to podpułkownik gwardii Antonin Fiodorowicz Rużyna (kwatera nr 20). Zginął on podczas starć pomiędzy Wąsowem i Kuślinem. Od strony drogi wojewódzkiej nr 305 nekropolia odgrodzona została kamiennym murem. Wejście stanowi metalowa brama. Główna aleja wyłożona jest kostką brukową.

Cmentarz żydowski w Nowym Tomyślu – kirkut mieścił się we wsi Glinno. Początkowo nie znajdował się na terenie miasta. Dopiero w 1964 włączony został do Nowego Tomyśla. Był ogrodzony murem. W 1940 został zdewastowany przez hitlerowców. Obecnie na jego terenie mieści się plac zabaw i droga dojazdowa. Nie zachowały się żadne macewy.

Glinno (niem. Glinau) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl. Wieś powstała w 1701 r. jako osada olęderska. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Glinno Olendry należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Glinno Olendry należała do okręgu lutomyślskiego i stanowiła część rozległego majątku Tomyśl stary, którego właścicielem był wówczas Hangsdorf. W skład majątku Tomyśl stary wchodziło łącznie 13 wsi. Według spisu urzędowego z 1837 roku Glinno Olendry liczyła 783 mieszkańców i 113 dymów (domostw). W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Glinno, po jej zniesieniu w gromadzie Nowy Tomyśl-Północ. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego. W miejscowości znajduje się Sala Królestwa dwóch zborów Świadków Jehowy.

Glinno – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Glinno z siedzibą GRN w Glinnie utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie nowotomyskim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 30/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Glinno, Przyłęk i Stary Tomyśl ze zniesionej gminy Nowy Tomyśl w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 25 członków gromadzkiej rady narodowej. Gromadę zniesiono 1 stycznia 1960, a jej obszar włączono do nowo utworzonej gromady Nowy Tomyśl-Północ w tymże powiecie.

Wieża ciśnień przy ulicy Komunalnej 16 w Nowym Tomyślu – wieża ciśnień o wysokości całkowitej 42 m, zlokalizowana przy ulicy Komunalnej 16 w Nowym Tomyślu. Zbiornik może pomieścić 1500 m³ wody. Wieża pełni funkcję uzdatniania i magazynowania wody od czasu zamknięcia starej wieży. Uruchomienie nastąpiło w 1994.