Parafia Chrystusa Króla w Bolewicach

Kościół Chrystusa Króla w Bolewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w okresie międzywojennym, w latach 1933 - 1936 według projektu Mariana Andrzejewskiego, późniejszego profesora Politechniki Poznańskiej. pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Lwówku. Podczas okupacji hitlerowskiej kościół został zamieniony na magazyn zboża. Podczas II wojny światowej początkowo odprawiano jeszcze Msze święte w świątyni, a następnie życie w kościele zamarło. Po wyzwoleniu Bolewic, w dniu 17 stycznia 1945 roku, od razu zaczęto wydawać zboże zgromadzone w świątyni. Zboże zakończono wydawać w kwietniu 1945 r. i od razu przystąpiono do urządzania kościoła. Została przywrócono ambona, która po niewielkiej konserwacji została zainstalowana na miejscu, gdzie znajduje się do dziś. Powróciły sztandary, wszystkie szaty i naczynia liturgiczne. Ołtarz pozostał na swym miejscu, nie został zniszczony. Dzięki staraniom mieszkańców świątynia otrzymała ławki ze zboru ewangelickiego w Miedzichowie, w zamian za zniszczone w czasie wojny przez hitlerowców. W kwietniu 1945 roku ks. Stefan Janiak tymczasowy proboszcz parafii w Lwówku, przywrócił odprawianie Mszy świętej w co drugą niedzielę. Dekretem księdza arcybiskupa Walentego Dymka Metropolity Poznańskiego z dniem 1 listopada 1946 roku przy kościele filialnym w Bolewicach została erygowana parafia pod wezwaniem Chrystusa Króla, a jej pierwszym proboszczem został ustanowiony ks. Antoni Kaczmarek.

Bolewice – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Bolewice z siedzibą GRN w Bolewicach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie nowotomyskim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 30/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki wszedł obszar dotychczasowej gromady Bolewice ze zniesionej gminy Nowy Tomyśl oraz miejscowość Bolewicko z dotychczasowej gromady Sępolno ze zniesionej gminy Miedzichowo w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 15 członków gromadzkiej rady narodowej. 1 stycznia 1960 do gromady Bolewice włączono miejscowości Grudna i Krzywylas ze zniesionej gromady Grudna w tymże powiecie. 31 grudnia 1971 gromadę zniesiono, a jej obszar włączono do gromad: Lwówek (miejscowość Krzywylas), Miedzichowo (miejscowości Bolewicko i Grudna) i Nowy Tomyśl (miejscowość Bolewice) w tymże powiecie.

Bolewice – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo.

SLR Bolewice (Stacja Linii Radioliniowych Bolewice) – wieża RTV o wysokości 82 m zlokalizowana w Bolewicach w województwie wielkopolskim. Właścicielem jest EmiTel Sp. z o.o. Powstała w 1962 roku zburzono ją w 2025 roku. Betonowa wieża została wyburzona 28 października 2025, po przeniesieniu urządzeń nadawczych na nowszą wieżę kratownicową.

Modrzewina – osada leśna w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo. W latach 1975–1998 leśniczówka administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Smolarnia – osada leśna w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Bolewicko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Miedzichowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. Osada wzdłuż drogi krajowej nr 92, położona 8 km na wschód od Miedzichowa. Powstała jako wieś olęderska w XVIII wieku. Znajduje się tu wiele zabytkowych budynków drewnianych. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Bolewice Olendry należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Bolewice Olendry należały do okręgu lwowkowskiego i stanowiły część majątku Lwówek Zamek (niem. Neustadt), którego właścicielem był wówczas (1837) Antoni Łącki. W skład rozległego majątku Lwówek Zamek wchodziło łącznie 36 wsi. Według spisu urzędowego z 1837 roku Bolewice Olendry liczyły 190 mieszkańców i 24 dymy (domostwa).

Wytomyśl – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Wytomyśl z siedzibą GRN w Wytomyślu utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie nowotomyskim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 30/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad: Kozielaski i Wytomyśl ze zniesionej gminy Nowy Tomyśl oraz Lipka Wielka ze zniesionej gminy Lwówek w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 10 członków gromadzkiej rady narodowej. Gromadę zniesiono 1 stycznia 1960, a jej obszar włączono do nowo utworzonej gromady Nowy Tomyśl-Północ w tymże powiecie.

Wytomyśl (niem. Witomischel) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl. Nazwa wsi pochodzi od staropolskiego imienia męskiego Witomysł.

Kościół świętego Michała Archanioła w Wytomyślu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to budowla w stylu klasycystycznym wzniesiona pod koniec XVIII wieku i ufundowana przez Feliksa Szołdrskiego. Świątynia jest jednonawowa i posiada z boku dwie symetryczne kaplice. Od zewnątrz wmurowane są na niej epitafia Karola Cunowa (1787-1833) i zamęczonego w KL Dachau proboszcza księdza Kazimierza Echausta (1871-1941). Wnętrze nakrywa sklepienie zwierciadlane z lunetami. Do wyposażenia należą między innymi trzy ołtarze w stylu klasycystycznym pochodzące z czasów budowy. W ołtarzu głównym jest umieszczony krucyfiks, obraz św. Michała i rzeźby aniołów w stylu barokowym. Z lewej znajduje się późnogotycka rzeźba św. Anny Samotrzeć z początku XVI wieku, natomiast po bokach ołtarza są zawieszone dwa wielkie obrazy, ufundowane przed I wojną światową przez dziedziców okolicznych majątków. Ceramiczne stacje drogi krzyżowej zostały wykonane w XIX wieku.

Parafia św. Michała Archanioła w Wytomyślu – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie lwóweckim.

Wytomyśl – osada leśna w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl.