Kópavogur

Kópavogskirkja – kościół w islandzkim mieście Kópavogur. Znajduje się na wzgórzu Borgarhóll w zachodniej części miasta. Prowadzi do niego ulica Hamraborg. Prace budowlane rozpoczęły się w 1958 r. Świątynię otwarto 16 grudnia 1963 r. Kópavogskirkja jest kościołem o układzie centralnym. Powstał według projektu Hörðura Bjarnasona i Ragnara Emilssona na planie krzyża greckiego, którego ramiona mają formę nachodzących na siebie łuków. Zaprojektowane przez Gerður Helgadóttir witraże tworzą interesującą grę świateł. Architektura budynku reprezentuje styl modernistyczny. Dominującą nad miastem sylwetka kościoła stała się symbolem Kópavogur. Jej wizerunek znalazł się w górnej części herbu miejskiego.

Kópavogsvöllur – stadion wielofunkcyjny w Kópavogur w Islandii. Obecnie jest wykorzystywany głównie do piłki nożnej, ponieważ swoje mecze rozgrywają lokalne drużyny – Breiðablik UBK oraz Handknattleiksfélag Kópavogs. Jednakże odbywają się na nim również zawody lekkoatletyczne. Stadion może pomieścić ponad 5000 widzów, z czego 1869 miejsc jest miejscami siedzącymi.

Carbon Recycling International (CRI) – jest islandzką spółką z ograniczoną odpowiedzialnością działającą w sektorze chemicznym. Firma opracowała i zaprojektowała nowoczesną technologię Emissions-to-Liquids (ETL) do produkcji odnawialnego metanolu. Głównymi reagentami w procesie syntezy odnawialnego metanolu są dwutlenek węgla i wodór. Dwutlenek węgla pochodzi z przemysłowych gazów odlotowych (np. z elektrowni, hut, cementowni). Z kolei wodór jest otrzymywany przy użyciu elektrolizy wody (tylko w przypadku możliwości wykorzystania energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii) bądź alternatywnie jest wychwycony z przemysłowych gazów odlotowych zawierających znaczące ilości wodoru (np. z hut stali, koksowni). Produkowany metanol, rozpoznawalny pod znakiem towarowym Vulcanol®, jest głównie wykorzystywany jako paliwo transportowe. W 2012 r. CRI stało się pierwszą firmą na świecie produkującą i sprzedającą płynne odnawialne paliwo transportowe produkowane wyłącznie przy wykorzystaniu dwutlenku węgla, wody i elektryczności ze źródeł odnawialnych.

Perlan (isl. wym.ˈpʰɛrtlan) – multimedialne muzeum przyrodnicze zlokalizowane na Islandii, w centrum Reykjaviku, na wzgórzu Öskjuhlíð (59 m n.p.m.).

Smáralind – drugie co do wielkości, po rejkjawickim Kringlanie, islandzkie centrum handlowe, znajdujące się w centralnej dzielnicy miasta Kópavogur – Smárahverfi, pomiędzy ulicami Smárahvammsvegur, Hagasmári, Reykjanesbraut i Fifuhvammsvegur, naprzeciwko wieżowca Smáratorg 3. W Smáralind znajduje się ponad siedemdziesiąt sklepów, punktów gastronomicznych i usługowych oraz kino. Powierzchnia obiektu wynosi 64 000 m². Centrum zostało otwarte 10 października 2001 r. Po otwarciu Smáralind zasłynął w mediach, ponieważ z lotu ptaka budynek swoim kształtem przypomina penisa.

Uniwersytet w Reykjavíku (isl. Háskólinn í Reykjavík, ang. Reykjavík University) – prywatny uniwersytet w Reykjavíku, stolicy Islandii działający od 1998 roku. Uniwersytet jest spółką non-profit, której właścicielami są Islandzka Izba Handlowa (Sjálfseignarstofnun Viðskiptaráðs um viðskiptamenntun, SVÍV), Federacja Przemysłu Islandzkiego (Samtök iðnaðarins, SI) oraz Federacja Islandzkich Pracodawców (Samtök atvinnulífsins, SA). Główny budynek uniwersytetu powstał w 2010 roku w południowo-zachodniej części miasta w sąsiedztwie portu lotniczego Reykjavík, geotermalnej plaży Nauthólsvík oraz obszaru rekreacyjnego Öskjuhlíð z budynkiem Perlan. W 2021 roku na Uniwersytecie w Reykjavíku studiowało 3246 studentów. W jego skład wchodzi siedem wydziałów: informatyki, inżynierii, zarządzania biznesem, prawa, inżynierii stosowanej, psychologii oraz wychowania fizycznego.

Smáratorg 3 (także Smáratorg Tower) – wieżowiec w centralnej części islandzkiego miasta Kópavogur wchodzącego w skład Regionu Stołecznego, w dzielnicy Smárahverfi, naprzeciw centrum handlowego Smáralind. Został oddany do użytku 11 lutego 2008 r. Mieści się tu oddział światowego koncernu Deloitte. Ma 20 pięter, a jego wysokość wynosi 77,6 metrów. Jest najwyższym budynkiem w Islandii, a także trzecią pod względem wysokości budowlą w kraju po masztach nadawczych w Eiðar i Hellissandur. Powierzchnia obiektu wynosi 14 400 m². Obiekt został zaprojektowany przez biuro architektoniczne Arkís. Inwestorem była SMI Real Estate Group.

Garðabær – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone nad zatoką Arnarnesvogur (część zatoki Skerjafjörður). Położone jest na południe od stolicy kraju Reykjavíku, pomiędzy miastami Hafnarfjörður i Kópavogur, z którymi wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Administracyjnie stanowi część gminy Garðabær (razem z sąsiedniem Álftanes), wchodzącej w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je blisko 13 tys. osób. Stanowi szóstą pod względem liczby ludności miejscowość Islandii. Miasto położone jest na polu lawy Búrfell, które powstało 7 200 lat temu. Na terenie miasta znaleźć można interesujące formacje skalne. Historia osadnictwa na tym obszarze sięga czasów pierwszych osadników na Islandii i opisana jest w Landnámabók. W IX wieku powstały tutaj dwie farmy Skúlastaðir i Vífilsstaðir. Ta ostatnia należała do Vífila, wyzwolonego niewolnika Ingolfa Arnarsona. Przez długi okres okolice te były słabo zaludnione. Dopiero w 1878 wydzielono samodzielną wieś Garðahreppur. W 1910 powstało tutaj sanatorium przeciwgruźlicze, obecnie w szpital specjalizujący się w leczeniu chorób płuc i alergii, który do dziś jest największym zakładem pracy w mieście. Do połowy XX wieku obszar ten miał typowo wiejski charakter. W 1960 wieś zamieszkiwało 730 mieszkańców, ale rozwój pobliskiej stolicy wpłynął także na całą aglomerację. W 1970 mieszkało tu już 2,8 tys. W 1976 miejscowość oficjalnie otrzymała prawa miejskie. Od tego roku nosi nazwę Garðabær, czyli „miasto ogrodów”. W mieście nie ma wielu zabytków. Na uwagę zasługują dwa kościoły: XIX-wieczny Garðakirkja oraz Vídalínskirkja z 1995 o nowoczesnej bryle. Ciekawą formę ma również powstały w 1997 budynek z modernistyczną wieżą, w którym mieszczą się m.in. rada miasta, miejska biblioteka oraz przychodnia lekarska. W krajobrazie miasta rozrzucone są liczne dzieła współczesnych islandzkich rzeźbiarzy. W 1998 otwarto tutaj muzeum designu i sztuki użytkowej.

Hlíðar (wym. [ˈl̥iːðar̥]) – dzielnica Reykjavíku, stolicy Islandii, położona w jego zachodniej części nad zatoką Skerjafjörður, na wschód od śródmieścia. W 2010 roku zamieszkiwało ją 9,5 tys. osób. Obejmuje sześć podzielnic: właściwą Hlíðar, Norðurmýri, Holt, Hlemmur, Suðurhlíðar i Öskjuhlíð. Północna część dzielnicy jest zabudowana. Mieści się tutaj oddział Muzeum sztuki w Reykjavíku Kjarvalsstaðir, poświęcone islandzkiemu malarzowi Jóhannesowi S. Kjarvalowi. W południowej części dzielnicy rozciągają się tereny zieleni na wzgórzu Öskjuhlíð, nad którym góruje budynek Perlan, dawnych zbiorników wodnych przeszktałconych w przestrzeń wystawową i restaurację. Mieści się tam również rozległy cmentarz Fossvogskirkjugarður.

Hlíðarendi – stadion piłkarski w Reykjavíku, w Islandii. Obiekt może pomieścić 2500 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Valur.

Kópavogsbær – gmina w południowo-zachodniej Islandii, w obszarze miejskim Wielkiego Reykjavíku, położona nad zatoką Skerjafjörður, ciągnąca się na południowy wschód aż do jeziora Elliðavatn. Od północy graniczy z Reykjavíkiem, a od południa z Garðabær. W skład gminy wchodzą również, oddzielone od części miejskiej, niezamieszkane pola lawowe położone nieco bardziej na wschód. Gminę zamieszkuje blisko 36 tys. osób, z tego nieomal wszyscy w miejscowości Kópavogur. Stanowi drugą pod względem liczby ludności gminę kraju. Gmina nosiła wcześniej nazwę Kópavogshreppur.

Garðabær – gmina w południowo-zachodniej Islandii, w obszarze miejskim Wielkiego Reykjavíku, rozciągająca się od rozczłonkowanego półwyspu Álftanes, położonego między zatokami Skerjafjörður i Hafnarfjörður, dalej przez okolice głównego miasta Garðabær aż po pola lawowe we wnętrzu półwyspu Reykjanes w okolicach wulkanicznej góry Helgafell. Położona jest między gminą Kópavogsbær na północy a gminą Hafnarfjarðarkaupstaður na południu. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 15,7 tys. mieszk., z tego większość w głównych miejscowościach gminy: Garðabær (12912 mieszk.) i Álftanes (2586 mieszk.). Gmina nosiła wcześniej nazwę Garðahreppur. Współczesna gmina powstała po przyłączeniu do gminy Garðabær sąsiedniej gminy Álftanes w 2012 roku.