Garðabær (gmina)

Samsung völlurinn (do 2012 Stjörnuvöllur) – stadion w islandzkiej miejscowości Garðabær. Swoje mecze rozgrywa na nim klub Stjarnan. Stadion posiada 990 miejsc siedzących na jedynej zadaszonej trybunie, ale według różnych źródeł jest w stanie pomieścić 1000, 1292 lub 1979 widzów. W lipcu 2012 obiekt zmienił nazwę ze Stjörnuvöllur na obecną.

Garðabær – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone nad zatoką Arnarnesvogur (część zatoki Skerjafjörður). Położone jest na południe od stolicy kraju Reykjavíku, pomiędzy miastami Hafnarfjörður i Kópavogur, z którymi wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Administracyjnie stanowi część gminy Garðabær (razem z sąsiedniem Álftanes), wchodzącej w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je blisko 13 tys. osób. Stanowi szóstą pod względem liczby ludności miejscowość Islandii. Miasto położone jest na polu lawy Búrfell, które powstało 7 200 lat temu. Na terenie miasta znaleźć można interesujące formacje skalne. Historia osadnictwa na tym obszarze sięga czasów pierwszych osadników na Islandii i opisana jest w Landnámabók. W IX wieku powstały tutaj dwie farmy Skúlastaðir i Vífilsstaðir. Ta ostatnia należała do Vífila, wyzwolonego niewolnika Ingolfa Arnarsona. Przez długi okres okolice te były słabo zaludnione. Dopiero w 1878 wydzielono samodzielną wieś Garðahreppur. W 1910 powstało tutaj sanatorium przeciwgruźlicze, obecnie w szpital specjalizujący się w leczeniu chorób płuc i alergii, który do dziś jest największym zakładem pracy w mieście. Do połowy XX wieku obszar ten miał typowo wiejski charakter. W 1960 wieś zamieszkiwało 730 mieszkańców, ale rozwój pobliskiej stolicy wpłynął także na całą aglomerację. W 1970 mieszkało tu już 2,8 tys. W 1976 miejscowość oficjalnie otrzymała prawa miejskie. Od tego roku nosi nazwę Garðabær, czyli „miasto ogrodów”. W mieście nie ma wielu zabytków. Na uwagę zasługują dwa kościoły: XIX-wieczny Garðakirkja oraz Vídalínskirkja z 1995 o nowoczesnej bryle. Ciekawą formę ma również powstały w 1997 budynek z modernistyczną wieżą, w którym mieszczą się m.in. rada miasta, miejska biblioteka oraz przychodnia lekarska. W krajobrazie miasta rozrzucone są liczne dzieła współczesnych islandzkich rzeźbiarzy. W 1998 otwarto tutaj muzeum designu i sztuki użytkowej.

Kaplakriki – wielofunkcyjny stadion w islandzkim Hafnarfjörðurze. Najczęściej używany do rozgrywania meczów piłkarskich (gra na nim Hafnarfjarðar). Arena pomieści 6450 widzów, z czego 3050 to miejsca siedzące. Planuje się zwiększyć pojemność stadionu tak, by miała 6 000 miejsc siedzących, co uczyniłoby go drugim co do wielkości stadionem na Islandii. W 1997 roku był jednym ze stadionów-gospodarzy ME U-18 (po Laugardalsvöllur). W 2011 obiekt przeszedł renowację.

Kópavogskirkja – kościół w islandzkim mieście Kópavogur. Znajduje się na wzgórzu Borgarhóll w zachodniej części miasta. Prowadzi do niego ulica Hamraborg. Prace budowlane rozpoczęły się w 1958 r. Świątynię otwarto 16 grudnia 1963 r. Kópavogskirkja jest kościołem o układzie centralnym. Powstał według projektu Hörðura Bjarnasona i Ragnara Emilssona na planie krzyża greckiego, którego ramiona mają formę nachodzących na siebie łuków. Zaprojektowane przez Gerður Helgadóttir witraże tworzą interesującą grę świateł. Architektura budynku reprezentuje styl modernistyczny. Dominującą nad miastem sylwetka kościoła stała się symbolem Kópavogur. Jej wizerunek znalazł się w górnej części herbu miejskiego.

Kópavogur – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone nad zatoką Skerjafjörður (część Zatoki Faxa). Tworzy gminę Kópavogsbær, wchodzącą w skład Regionu Stołecznego. Sąsiaduje od północy z Rejkiawikiem, a od południa z Garðabær. Zalicza się je do obszaru miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je blisko 36 tys. osób - stanowi drugą co do wielkości miejscowość na wyspie. Kópavogur znaczy po islandzku „zatoka młodych fok”, stąd foczka w dolnej części herbu. W centralnej dzielnicy Smárahverfi znajduje się wieżowiec Smáratorg 3 (najwyższy budynek Islandii) oraz największe islandzkie centrum handlowe – Smáralind. Z miasta pochodzi piosenkarka Emilíana Torrini.

Uniwersytet w Reykjavíku (isl. Háskólinn í Reykjavík, ang. Reykjavík University) – prywatny uniwersytet w Reykjavíku, stolicy Islandii działający od 1998 roku. Uniwersytet jest spółką non-profit, której właścicielami są Islandzka Izba Handlowa (Sjálfseignarstofnun Viðskiptaráðs um viðskiptamenntun, SVÍV), Federacja Przemysłu Islandzkiego (Samtök iðnaðarins, SI) oraz Federacja Islandzkich Pracodawców (Samtök atvinnulífsins, SA). Główny budynek uniwersytetu powstał w 2010 roku w południowo-zachodniej części miasta w sąsiedztwie portu lotniczego Reykjavík, geotermalnej plaży Nauthólsvík oraz obszaru rekreacyjnego Öskjuhlíð z budynkiem Perlan. W 2021 roku na Uniwersytecie w Reykjavíku studiowało 3246 studentów. W jego skład wchodzi siedem wydziałów: informatyki, inżynierii, zarządzania biznesem, prawa, inżynierii stosowanej, psychologii oraz wychowania fizycznego.

Kópavogsvöllur – stadion wielofunkcyjny w Kópavogur w Islandii. Obecnie jest wykorzystywany głównie do piłki nożnej, ponieważ swoje mecze rozgrywają lokalne drużyny – Breiðablik UBK oraz Handknattleiksfélag Kópavogs. Jednakże odbywają się na nim również zawody lekkoatletyczne. Stadion może pomieścić ponad 5000 widzów, z czego 1869 miejsc jest miejscami siedzącymi.

Klasztor karmelitanek bosych w Hafnarfjörður – dom i wspólnota zakonu karmelitanek bosych znajdujące się w Hafnarfjörður na Islandii. Wspólnotę tworzą mniszki pochodzące z Polski. Posiada wezwanie Niepokalanej Pani Jasnogórskiej i św. Józefa.

Perlan (isl. wym.ˈpʰɛrtlan) – multimedialne muzeum przyrodnicze zlokalizowane na Islandii, w centrum Reykjaviku, na wzgórzu Öskjuhlíð (59 m n.p.m.).

Skerjafjörður – fiord w południowo-zachodniej Islandii, położony w południowo-wschodniej części zatoki Faxaflói, między półwyspem Álftanes a półwyspem, na którym ulokowany jest Reykjavík. Na północ od niego położona jest zatoka Kollafjörður, a na południe - Hafnarfjörður. Przy wejściu do fiordu osiąga on szerokość około 2 km, a wcina się w głąb lądu na około 4 km. Rozdziela się na kilka mniejszych zatok: Lambhúsatjörn, Arnarnesvogur, Kópavogur i Fossvogur. Nad zatoką położone są miasta: Reykjavík z dzielnicami Vesturbær, Miðborg i Hlíðar (gmina Reykjavíkurborg), Kópavogur (gmina Kópavogsbær), Garðabær i Álftanes (gmina Garðabær). Nazwa fiordu pochodzi od szkierów Löngusker, które znajdują się u jego wejścia. Nazwę Skerjafjörður nosi również niewielka dzielnica Reykjavíku, położona nad fjordem w okolicach portu lotniczego Reykjavík.

Port lotniczy Reykjavík (isl.: Reykjavíkurflugvöllur, ang.: Reykjavík Airport, kod IATA: RKV, kod ICAO: BIRK) – największe krajowe lotnisko Islandii, położone w granicach miasta Reykjavík, na południe od ścisłego centrum miasta, w zasięgu dalekiego spaceru. Obsługuje także ruch rejsowy na Grenlandię i Wyspy Owcze.

Carbon Recycling International (CRI) – jest islandzką spółką z ograniczoną odpowiedzialnością działającą w sektorze chemicznym. Firma opracowała i zaprojektowała nowoczesną technologię Emissions-to-Liquids (ETL) do produkcji odnawialnego metanolu. Głównymi reagentami w procesie syntezy odnawialnego metanolu są dwutlenek węgla i wodór. Dwutlenek węgla pochodzi z przemysłowych gazów odlotowych (np. z elektrowni, hut, cementowni). Z kolei wodór jest otrzymywany przy użyciu elektrolizy wody (tylko w przypadku możliwości wykorzystania energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii) bądź alternatywnie jest wychwycony z przemysłowych gazów odlotowych zawierających znaczące ilości wodoru (np. z hut stali, koksowni). Produkowany metanol, rozpoznawalny pod znakiem towarowym Vulcanol®, jest głównie wykorzystywany jako paliwo transportowe. W 2012 r. CRI stało się pierwszą firmą na świecie produkującą i sprzedającą płynne odnawialne paliwo transportowe produkowane wyłącznie przy wykorzystaniu dwutlenku węgla, wody i elektryczności ze źródeł odnawialnych.