Smáralind

Smáratorg 3 (także Smáratorg Tower) – wieżowiec w centralnej części islandzkiego miasta Kópavogur wchodzącego w skład Regionu Stołecznego, w dzielnicy Smárahverfi, naprzeciw centrum handlowego Smáralind. Został oddany do użytku 11 lutego 2008 r. Mieści się tu oddział światowego koncernu Deloitte. Ma 20 pięter, a jego wysokość wynosi 77,6 metrów. Jest najwyższym budynkiem w Islandii, a także trzecią pod względem wysokości budowlą w kraju po masztach nadawczych w Eiðar i Hellissandur. Powierzchnia obiektu wynosi 14 400 m². Obiekt został zaprojektowany przez biuro architektoniczne Arkís. Inwestorem była SMI Real Estate Group.

Carbon Recycling International (CRI) – jest islandzką spółką z ograniczoną odpowiedzialnością działającą w sektorze chemicznym. Firma opracowała i zaprojektowała nowoczesną technologię Emissions-to-Liquids (ETL) do produkcji odnawialnego metanolu. Głównymi reagentami w procesie syntezy odnawialnego metanolu są dwutlenek węgla i wodór. Dwutlenek węgla pochodzi z przemysłowych gazów odlotowych (np. z elektrowni, hut, cementowni). Z kolei wodór jest otrzymywany przy użyciu elektrolizy wody (tylko w przypadku możliwości wykorzystania energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii) bądź alternatywnie jest wychwycony z przemysłowych gazów odlotowych zawierających znaczące ilości wodoru (np. z hut stali, koksowni). Produkowany metanol, rozpoznawalny pod znakiem towarowym Vulcanol®, jest głównie wykorzystywany jako paliwo transportowe. W 2012 r. CRI stało się pierwszą firmą na świecie produkującą i sprzedającą płynne odnawialne paliwo transportowe produkowane wyłącznie przy wykorzystaniu dwutlenku węgla, wody i elektryczności ze źródeł odnawialnych.

Kópavogsbær – gmina w południowo-zachodniej Islandii, w obszarze miejskim Wielkiego Reykjavíku, położona nad zatoką Skerjafjörður, ciągnąca się na południowy wschód aż do jeziora Elliðavatn. Od północy graniczy z Reykjavíkiem, a od południa z Garðabær. W skład gminy wchodzą również, oddzielone od części miejskiej, niezamieszkane pola lawowe położone nieco bardziej na wschód. Gminę zamieszkuje blisko 36 tys. osób, z tego nieomal wszyscy w miejscowości Kópavogur. Stanowi drugą pod względem liczby ludności gminę kraju. Gmina nosiła wcześniej nazwę Kópavogshreppur.

Kópavogsvöllur – stadion wielofunkcyjny w Kópavogur w Islandii. Obecnie jest wykorzystywany głównie do piłki nożnej, ponieważ swoje mecze rozgrywają lokalne drużyny – Breiðablik UBK oraz Handknattleiksfélag Kópavogs. Jednakże odbywają się na nim również zawody lekkoatletyczne. Stadion może pomieścić ponad 5000 widzów, z czego 1869 miejsc jest miejscami siedzącymi.

Kópavogur – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone nad zatoką Skerjafjörður (część Zatoki Faxa). Tworzy gminę Kópavogsbær, wchodzącą w skład Regionu Stołecznego. Sąsiaduje od północy z Rejkiawikiem, a od południa z Garðabær. Zalicza się je do obszaru miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je blisko 36 tys. osób - stanowi drugą co do wielkości miejscowość na wyspie. Kópavogur znaczy po islandzku „zatoka młodych fok”, stąd foczka w dolnej części herbu. W centralnej dzielnicy Smárahverfi znajduje się wieżowiec Smáratorg 3 (najwyższy budynek Islandii) oraz największe islandzkie centrum handlowe – Smáralind. Z miasta pochodzi piosenkarka Emilíana Torrini.

Háaleiti (używana są również nazwy Háaleiti-Bústaðir oraz Háaleiti og Bústaðir; wymowa: [ˈhauːaˌleiːtʰɪ ɔɣ ˈpuːˌstaːðɪr̥]) – dzielnica administracyjna Reykjavíku, stolicy Islandii, położona w środkowej części miasta. Graniczy od zachodu z dzielnicą Hlíðar, od północy - z dzielnicą Laugardalur, od wschodu - z dzielnicami Árbær i Breiðholt, a od południa - z miastem Kópavogur. W 2010 roku zamieszkiwało ją 13,9 tys. osób. W dzielnicy mieści się centrum handlowe Kringlan.

Kópavogskirkja – kościół w islandzkim mieście Kópavogur. Znajduje się na wzgórzu Borgarhóll w zachodniej części miasta. Prowadzi do niego ulica Hamraborg. Prace budowlane rozpoczęły się w 1958 r. Świątynię otwarto 16 grudnia 1963 r. Kópavogskirkja jest kościołem o układzie centralnym. Powstał według projektu Hörðura Bjarnasona i Ragnara Emilssona na planie krzyża greckiego, którego ramiona mają formę nachodzących na siebie łuków. Zaprojektowane przez Gerður Helgadóttir witraże tworzą interesującą grę świateł. Architektura budynku reprezentuje styl modernistyczny. Dominującą nad miastem sylwetka kościoła stała się symbolem Kópavogur. Jej wizerunek znalazł się w górnej części herbu miejskiego.

Víkingsvöllur – stadion piłkarski w Reykjavíku, na Islandii. Został otwarty w 2005 roku. Może pomieścić 1100 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Víkingur.

Garðabær – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone nad zatoką Arnarnesvogur (część zatoki Skerjafjörður). Położone jest na południe od stolicy kraju Reykjavíku, pomiędzy miastami Hafnarfjörður i Kópavogur, z którymi wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Administracyjnie stanowi część gminy Garðabær (razem z sąsiedniem Álftanes), wchodzącej w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je blisko 13 tys. osób. Stanowi szóstą pod względem liczby ludności miejscowość Islandii. Miasto położone jest na polu lawy Búrfell, które powstało 7 200 lat temu. Na terenie miasta znaleźć można interesujące formacje skalne. Historia osadnictwa na tym obszarze sięga czasów pierwszych osadników na Islandii i opisana jest w Landnámabók. W IX wieku powstały tutaj dwie farmy Skúlastaðir i Vífilsstaðir. Ta ostatnia należała do Vífila, wyzwolonego niewolnika Ingolfa Arnarsona. Przez długi okres okolice te były słabo zaludnione. Dopiero w 1878 wydzielono samodzielną wieś Garðahreppur. W 1910 powstało tutaj sanatorium przeciwgruźlicze, obecnie w szpital specjalizujący się w leczeniu chorób płuc i alergii, który do dziś jest największym zakładem pracy w mieście. Do połowy XX wieku obszar ten miał typowo wiejski charakter. W 1960 wieś zamieszkiwało 730 mieszkańców, ale rozwój pobliskiej stolicy wpłynął także na całą aglomerację. W 1970 mieszkało tu już 2,8 tys. W 1976 miejscowość oficjalnie otrzymała prawa miejskie. Od tego roku nosi nazwę Garðabær, czyli „miasto ogrodów”. W mieście nie ma wielu zabytków. Na uwagę zasługują dwa kościoły: XIX-wieczny Garðakirkja oraz Vídalínskirkja z 1995 o nowoczesnej bryle. Ciekawą formę ma również powstały w 1997 budynek z modernistyczną wieżą, w którym mieszczą się m.in. rada miasta, miejska biblioteka oraz przychodnia lekarska. W krajobrazie miasta rozrzucone są liczne dzieła współczesnych islandzkich rzeźbiarzy. W 1998 otwarto tutaj muzeum designu i sztuki użytkowej.

Laugardalshöll (również Laugardalshöllin; Íþróttahöllin í Laugardal, Hala Sportowa Laugardal) – hala koncertowo-sportowa znajdująca się w Reykjavíku (w dzielnicy Laugardalur) na Islandii. Jest gospodarzem różnych wydarzeń sportowych, takich jak piłka ręczna, koszykówka, siatkówka oraz lekkoatletyka. Jest to największa sala koncertowa na Islandii, może pomieścić do 11 000 osób. W 2017 roku ÍBR Congress zgodził się na rozpoczęcie studium wykonalności budowy nowej wielofunkcyjnej hali sportowej, ale ostatecznie zgoda została wycofana ze względu na koszty. Zwrócono uwagę, że Laugardalshöllin nie spełnia współczesnych standardów sportowych i jest w rzeczywistości przestarzały dla międzynarodowych zawodów piłki ręcznej i koszykówki, ale rozgrywane są na hali ze względu na odstępstwo od międzynarodowych federacji. W styczniu 2020 Lilja Dögg Alfreðsdóttir, minister edukacji, nauki i kultury, powołała grupę roboczą, która ma przedstawić propozycje dotyczące nowej narodowej hali sportowej.

Eimskipsvöllurinn – stadion piłkarski w Reykjavíku, w Islandii. Obiekt może pomieścić 2500 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Þróttur, a w przeszłości występowali na nim również piłkarze drużyny KV. Obiekt znajduje się w pobliżu stadionu narodowego, a także dawnego obiektu zespołu Þróttur, Valbjarnarvöllur.

Laugardalsvöllur – wielofunkcyjny stadion sportowy, zlokalizowany w Reykjavíku, w dzielnicy Laugardalur. Jest to najnowocześniejszy i największy tego typu obiekt w Islandii; trybuny stadionu są w stanie pomieścić 13 000 widzów. Laugardalsvöllur uznawany jest za narodowy stadion Islandii; niemal wszystkie swoje mecze rozgrywa na nim piłkarska kadra narodowa, obiekt corocznie gości także finałowe mecze Pucharu Islandii (Bikar karla), mecze islandzkich klubów w europejskich pucharach oraz mecze ligowe stołecznego klubu Knattspyrnufélagið Fram. Laugardalsvöllur jako obiekt wielofunkcyjny jest wyposażony w infrastrukturę lekkoatletyczną. Budowę stadionu rozpoczęto w latach 40. XX wieku. Obiekt oficjalnie otwarty został 17 czerwca 1959 roku; faktycznie jednak pierwsze mecze gościł już w 1957 roku. Właścicielem Laugardalsvöllur jest Knattspyrnusamband Íslands (islandzki związek piłkarski).