Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

Archiwum Artystyczne i Biblioteka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie – ośrodek dokumentacji pracy artystycznej Teatru im. Juliusza Słowackiego oraz informacji naukowej dotyczącej dziejów krakowskiego teatru XIX i XX wieku o charakterze placówki muzealnej. Zbiory należą do największych i najcenniejszych zasobów teatralnych w Polsce. Zbiory muzealno-biblioteczne: rękopisy i druki sztuk wystawianych w Krakowie w latach 1838 - 1893; rękopisy, maszynopisy, druki sztuk wystawianych w Teatrze im. Juliusza Słowackiego (dawniej Miejskim) w latach 1893-2003. Nuty z muzyką do przedstawień po 1893 r. Afisze teatru krakowskiego z lat 1865-1870 i 1874-1893 oraz afisze i plakaty Teatru Miejskiego (im. Juliusza Słowackiego) po 1893 r. Programy Teatru im. J. Słowackiego po 1911 r. Wycinki prasowe od 1893 r. (udostępnia się wycinki po 1919 r.). Dokumentacja fotograficzna przedstawień z lat 1893-2003. Projekty scenograficzne po 1911 r. Czasopisma teatralne po 1945 r. Dokumentacja audiowizualna przedstawień. korespondencja teatralna, fotografie prywatne aktorów, itp. Podręczny księgozbiór teatralny

Baszta Karczmarzy I (według Ambrożego Grabowskiego „Kęsza”) – baszta obronna, położona niegdyś w ciągu murów miejskich Krakowa, po wschodniej stronie wylotu dzisiejszej ul. Szpitalnej w kierunku Plant. Zburzona w XIX wieku.

Baszta Prochowa II – niezachowana baszta wchodząca w skład murów obronnych Krakowa, która znajdowała się za drugą basztą karczmarzy, dawniej na tyłach nieistniejącego już kościoła św. Ducha, a obecnie naprzeciwko budynku mieszczącego Scenę Miniatura Teatru im. Juliusza Słowackiego. Najprawdopodobniej była ona basztą o czworobocznym kształcie. Nie zachował się jednak żaden ślad ikonograficzny tej baszty, brak również rysunków Jerzego Głogowskiego (architekta, malarza zatrudnionego na stanowisku miejskiego budowniczego i geodety) co pozwala domniemywać, iż w 1809 baszta ta już nie istniała. Ambroży Grabowski w dokumentach miejskich znalazł jedynie dwie adnotacje dotyczące tej baszty. W 1577 prace związane z remontem dachu baszty prochowej za św. Duchem prowadził opłacony przez miasto murarz Andrzej. W 1626 znajdował się w niej nadal skład prochów.

Kościół Świętego Ducha – kościół w Krakowie znajdujący się w miejscu dzisiejszego placu św. Ducha. Kościół funkcjonował od średniowiecza do XIX wieku i wchodził w skład kompleksu klasztorno-szpitalnego duchaków.

Kościół Świętego Krzyża – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie na Starym Mieście przy placu św. Ducha 2, obok Teatru im. Juliusza Słowackiego.

Scena Miniatura – tzw. mała scena, znajdująca się przy budynku teatru im. Juliusza Słowackiego (na jego tyłach), przy placu św. Ducha 2 w Krakowie. Funkcję swoją (obok głównej sceny teatru) pełni od 27 marca 1976 roku.

Baszta Karczmarzy II (nazywana także Strażnicą II lub Jastrząb) – baszta wchodząca w skład murów obronnych Krakowa, która znajdowała się pomiędzy pierwszą basztą karczmarzy a drugą basztą prochową, na tyłach kościoła św. Ducha, obecnie na tyłach Teatru im. Juliusza Słowackiego. Była półokrągłą budowlą na kwadratowej kamiennej podstawie zwieńczoną krenelażem. Opiekował się nią cech piwowarów, słodowników i czeladzi karczmarskiej. Na akwareli Jerzego Głogowskiego z 1809 na pierwszym planie znajduje się pierwsza baszta karczmarzy, w głębi jednak widać kolejną basztę i jest to jedyny zachowany ślad po drugiej baszcie karczmarskiej. Została wyburzona w 1 poł. XIX wieku.

Pomnik Komediantów – pomnik początkowo znajdujący się w Krakowie, na Placu św. Ducha, obok Teatru im. Juliusza Słowackiego, w dzielnicy I, na Starym Mieście, obecnie (2026) w holu kasowym Teatru Ludowego w Krakowie w Dzielnicy XVIII Nowa Huta. Pomnik Komediantów, jest dziełem zaprojektowanym przez Romana Tarkowskiego.

Plac św. Ducha – plac położony w północnej części Starego Miasta w Krakowie, wytyczony ok. 1890 roku między ulicą Szpitalną a ulicą św. Krzyża. Od średniowiecza teren był zabudowany gmachami klasztornymi, szpitalnymi i kościelnymi duchaków. Pierwszy szpital powstał tam w 1244 roku. Stał tam również kościół Ducha Świętego. Według opisu sporządzonego w 1739 roku, piętrowe budynki duchackie składały się z dwóch głównych skrzydeł. Jedno skrzydło (wschodnie) biegło od lewej strony kościoła św. Krzyża w stronę placu św. Ducha i łączyło się pod kątem rozwartym ze skrzydłem drugim, biegnącym ukośnie w stronę ul. Szpitalnej, tj. ku północnemu zachodowi. Łącznikiem obu tych skrzydeł był kościół św. Ducha. Do północnej ściany tego kościoła, w rejonie wschodniego skrzydła zabudowań duchackich, przylegał budynek biegnący ku północy i łączący się następnie pod kątem prostym z domem równoległym do skrzydła wschodniego. Budynek ten połączono w XIX w. za pomocą galerii ze skrzydłem wschodnim, tworząc zamknięty prostokątny dziedziniec. Wejście do szpitala św. Ducha znajdowało się od strony placu św. Ducha. Do roku 1788 przyjmowano tam wyłącznie chorych biednych i bezdomnych. Opuszczone przez oddziały położnic i podrzutków piętro w gmachu szpitalnym przeznaczono na fabrykę sukna, co doprowadziło do znacznej dewastacji budynku. Po zajęciu Krakowa przez Austrię w 1796 roku, były klasztor Duchaków zamieniono na c.k. urząd menniczy, a w szpitalu św. Ducha umieszczono w 1810 roku lazaret wojskowy. W roku 1821 Senat Rządzący Wolnego Miasta Krakowa przeniósł do dawnego gmachu duchackiego szpital dla chorych wenerycznie i umysłowo. Po przeprowadzeniu w 1879 tego szpitala do nowych budynków, zabudowania poduchackie zajęto na areszt oraz składy miejskie i składy prywatne. Z kompleksem zabudowań duchackich związana była szkoła św. Ducha. Najstarsza wzmianka o niej pochodzi z 1424 roku. Szkoła ta należała do szpitala i była utrzymywana przez duchaków. Uczęszczali tam chłopcy ze szpitala i uczniowie z parafii św. Ducha. Około 1739 budynek szkoły popadł w ruinę, ale został odbudowany w 1757. Piętrowy gmach szkoły znajdował się na końcu skrzydła północno-zachodniego zabudowań duchackich i wcinał się w ul. Szpitalną. Obiekt dotrwał do czasów Wolnego Miasta Krakowa, a następnie został zburzony w celu rozszerzenia ul. Szpitalnej. W 1891 mimo protestów miłośników historii i zabytków krakowskich z Janem Matejką na czele budynki zostały rozebrane by zrobić miejsce pod gmach Teatru Miejskiego. Ocalał jedynie wzniesiony w 1474 roku Dom pod Krzyżem w Krakowie – budynek szpitala scholarów (obecnie zajęty przez Muzeum Historyczne Miasta Krakowa), zabudowania klasztoru duchaczek oraz kościół Świętego Krzyża. W 1910 roku podczas obchodów 500. rocznicy bitwy pod Grunwaldem, w specjalnie wzniesionym drewnianym pawilonie, wystawiono panoramę bitwy pod Grunwaldem namalowaną przez Tadeusza Popiela i Zygmunta Rozwadowskiego. Od 1929 do roku 1952 (1956?) na Placu św. Ducha, obok Domu pod Krzyżem, funkcjonował dworzec autobusowy, potem (do 2020 roku) był to parking. Przed wejściem do teatru znajduje się pomnik Aleksandra Fredry autorstwa Cypriana Godebskiego (1900).

Pomnik Aleksandra Fredry – pomnik znajdujący się w Krakowie na pl. Świętego Ducha przed budynkiem teatru im. Juliusza Słowackiego. Fundatorem był Konstanty Wołodkowicz, a autorem popiersia Cyprian Godebski. Odsłonięty został 8 listopada 1900 roku.

Ulica Szpitalna – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Starym Mieście. Łączy Mały Rynek z ulicą Basztową.

Probostwo Kościoła św. Krzyża – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie na Starym Mieście przy ulicy św. Krzyża 23.