Ulica Flisacka w Krakowie

Pałac Lasockich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie w dzielnicy VIII Dębniki przy ulicy Tynieckiej 18, na Dębnikach. W XIX wieku stała w tym miejscu klasycystyczna willa z oficynami, którą zakupił około roku 1871 hrabia Bronisław Lasocki. Łącząc wcześniej istniejące budynki stworzył eklektyczną rezydencję o charakterze pałacowym. Ciekawym elementem pałacu jest czworokątna wieża zwieńczona krenelażem. Powstały ok. połowy XIX w. otoczony ogrodem budynek pierwotny, stanowiący własność rodziny Gumplowiczów, był obiektem parterowym z piętrowym korpusem. Budowla miała rzut prostokątny. W trakcie przebudowy dodano piętra nad skrzydłami bocznymi, wykonano połączenie z murowaną parterową oficyną, po lewej stronie dobudowano trójkondygnacyjną wieżę widokową i pokryto elewację dekoracją neorenesansową. Elewacja północna w miejsce drewnianego ganku otrzymała murowany portyk filarowy podtrzymujący taras, a elewacja ogrodowa wzbogacona została o murowaną i oszkloną werandę. Powstał też jednokondygnacyjny architektoniczny łącznik, zespalający wieżę z korpusem głównym pałacu. Całość otaczał park. Autorem przebudowy był prawdopodobnie Maksymilian Nitsch. W pałacu Lasockich znajdowała się niewielka kolekcja dzieł sztuki. W galerii, którą zlokalizowano w pawilonie łączącym pałac z wieżą, umieszczony był zbiór obrazów i rysunków malarzy polskich (m.in. Artur Grottger, Juliusz Kossak, Antoni Adam Piotrowski), a w pomieszczeniu zwanym „muzeum”, stały gabloty ze zbiorami szkła, porcelany, numizmatów i „starożytności”. Ściany pomieszczeń reprezentacyjnych dekorowała stara broń. Po roku 1910 pałac stał się własnością gminy. W latach 20. XX wieku bracia Albertyni prowadzili w nim Zakład dla Nieletnich Chłopców. Po 1945 roku w budynku znajdowały się mieszkania oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Zieleni. Od 1980 stał zdewastowany, opuszczony i otwarty, w 1993 kupiło go przedsiębiorstwo inżynieryjne Skanska-Oddział Hydrotrest. Obok pałacu znajduje się hotel oraz Park Dębnicki. Obecnie znajduje się tam niepubliczne Technikum New Technology.

Parafia Najświętszego Salwatora w Krakowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Kraków-Salwator archidiecezji krakowskiej na Zwierzyńcu przy ulicy Tadeusza Kościuszki.

Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz klasztorny norbertanek znajdujący się na Zwierzyńcu w Dzielnicy VII Zwierzyniec w Krakowie przy ul. Tadeusza Kościuszki 88. Wraz z przylegającym do niego klasztorem norbertanek tworzy największy po Wawelu kompleks zabytkowy miasta.

Park Dębnicki w Krakowie – park położony przy ulicy Praskiej w Krakowie. Zajmuje powierzchnię 4,82 ha; zaprojektowany został przez pracowników Instytutu Architektury Krajobrazu Politechniki Krakowskiej. Park składa się z dwóch części przedzielonych terenem przemysłowym. Na tyłach parku znajduje się neorenesansowy pałac Lasockich – rodziny, która około sto lat temu przekazała Krakowowi teren pod budowę parku. W dwudziestoleciu międzywojennym na terenie parku znajdował się zakład dla ubogich chłopców prowadzony przez braci Albertynów.

Ulica Senatorska – ulica w Krakowie w dzielnicy VII Zwierzyniec, na Półwsiu Zwierzynieckim. Na terenie tym znajdował się folwark ss. norbertanek. Droga, która tamtędy biegła obok stawu, nazywana była Krowią i Łowiecką. Obecną nazwę otrzymała w 1909 gdy Półwsie zostało włączone do Krakowa. Razem z ulicą Rtm. Z. Dunin-Wąsowicza łączy aleję Z. Krasińskiego z ulicą Kościuszki. Przy wschodnim krańcu ulicy znajduje się Dworzec Wodociągowy, budynki dyrekcji Wodociągów Miejskich, wzniesione w latach 1911-1913 według projektu Jana Rzymkowskiego). Zabudowa ulicy to głównie czynszowe kamienice z początków XX wieku oraz powstałe w latach 60. na miejscu starszej zabudowy. Ulica biegnie po północnej stronie placu Na Stawach. Od budynku „Dworca Wodociągowego” na ulicy Senatorskiej rozpoczyna swój coroczny pochód Lajkonik.

Ulica Tadeusza Kościuszki – ulica w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec na Półwsiu Zwierzynieckim oraz, za mostem na Rudawie, na Zwierzyńcu. W średniowieczu była to droga prowadząca do klasztoru norbertanek. Jako bezimienny szlak widnieje na planach z końca XVIII wieku. W latach 1849–1855 została przebudowana przez wojsko austriackie, prowadziła wtedy do szańców na dzisiejszym Salwatorze oraz do fortu „Kościuszko”. Nazywano ją drogą do Bielan. W chwili włączenia Półwsia Zwierzynieckiego do Krakowa w 1909 roku, nosiła już obecną nazwę. W 1913 wzdłuż ulicy wybudowano pierwsze w Krakowie normalnotorowe torowisko tramwajowe. Ulica ta razem ze swoim przedłużeniem, ulicą Księcia Józefa, stanowi drogę wyjazdową z Krakowa na zachód (w ciągu drogi wojewódzkiej nr 780). W czasach PRL była częścią drogi państwowej nr 33. W 2025 most nad rzeką Rudawą nazwano mostem Sióstr Norbertanek. Ulicą Kościuszki wiedzie trasa corocznego pochodu Lajkonika. Odbywają się tu także obchody święta Emaus.

Plac Na Stawach – plac w centralnej części Półwsia Zwierzynieckiego w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec. Ograniczony ulicami Senatorską, Bolesława Komorowskiego oraz Filarecką. Nazwa placu to wspomnienie po znajdujących się kiedyś w tym miejscu stawach rybnych (Staw Zwierzyniecki), należących do zwierzynieckich norbertanek. Stawy zasilał kanał prowadzący wodę z odnogi rzeki Rudawa (tzw. Niecieczy). Stawy zasypano w XIX wieku, a pamięć pozostała w nazwie placu (od 1912 roku). Obecnie jest to plac targowy. Plac znajduje się na trasie corocznego pochodu Lajkonika, który odwiedza kupców handlujących tutaj i pobiera od nich „haracz”. Działający do 1991 roku na rogu Placu i ul. Senatorskiej 4a Bar Na Stawach opiewał w swoim wierszu, zamieszczonym w zbiorze wierszy o takim właśnie tytule, Jerzy Harasymowicz: Śpiewał o nim także Wojciech Belon piosenkę zaczynającą się od słów: Po raz pierwszy 23 czerwca 1980 roku na placu zorganizowano Bal na Stawach. Ostatnia impreza miała miejsce w 1995 roku. Reaktywowany w 2011 roku z inicjatywy Jarosława Sokoła, ostatni odbył się w 2019 roku. 28 września i 26 października 2025 r. na placu zorganizowano 2 edycje festiwalu kulinarnego Mlaskoty.

Ulica Józefa Ignacego Kraszewskiego – ulica w Krakowie, w dzielnicy Zwierzyniec na Półwsiu Zwierzynieckim. Łączy aleję Marszałka Ferdynanda Focha z Placem Na Stawach.

Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty – zabytkowa barokowa, drewniana kaplica znajdująca się na Zwierzyńcu w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec przy ul. św. Bronisławy 8. Leży na trasie Małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Kaplica została odbudowana na miejscu poprzedniej, którą zniszczyły pożary w 1587 i 1656 roku. Powstała w XVII wieku, w latach 1689–1690, za ksieni Justyny Oraczowskiej. Konsekrowano ją pod wezwaniem św. Małgorzaty. W XIX wieku po raz pierwszy zaczęto łączyć ją z miejscem dawnych kultów pogańskich, tak jak wcześniej kościół parafialny Najświętszego Salwatora. Od tej pory przylgnęła do niej nazwa Gontyny. Wnętrza kaplicy zdobiły niegdyś trzy ołtarze: św. Małgorzaty, św. Heleny i Justyny, patronki ksieni Justyny Oraczowskiej. /Katalog Zabytków Sztuki w Polsce/ Obrazy przedstawiające sceny z życia bł. Bronisławy i portrety jej przodków. Obecnie istniejący budynek był wielokrotnie remontowany, a badania przeprowadzone przez Pracownie Konserwacji Konstrukcji Drewnianych w Warszawie potwierdziły, że jest kaplicą XVII wieczną. /Aldona Sudacka/ Obecnie kaplica jest otwarta i udostępniona do zwiedzania w okresie letnim od maja do końca września w dniach: czwartek, piątek, sobota w godzinach od 9.00– 13.00 i od 13.30 do 18.00 w niedzielę od 12.00 do 17.00. Zwiedzanie z przewodnikiem jest darmowe./Dorota Jasińska/ W końcu 2 kwietnia 2008 r. przed kaplicą od strony ulicy uroczyście poświęcono pomnik Jana Pawła II Czesława Dźwigaja, ufundowany przez infułata Jerzego Bryłę. Pomnik stanął w miejscu, skąd według tradycji ks. Karol Wojtyła, ruszył z młodzieżą akademicką na pieszą wycieczkę do Doliny Mnikowskiej, by tam uczestniczyć w Nieszporach odśpiewanych u stóp wizerunku Matki Bożej, namalowanej na skale.

Ulica Praska – ulica w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki, na Dębnikach. Łączy ulicę Szwedzką z ulicą Tyniecką. Wytyczenie tej ulicy związane jest z budową w latach 30. XX wieku dwóch osiedli: Osiedla Legionowego w rejonie ulicy Szwedzkiej oraz Osiedla Robotniczego nad Wisłą. Ulica Praska łączy oba te osiedla. Ulica miała otrzymać nazwę ulica Osiedle Legionowe, ale na planach z lat 30. i 40. widnieje nazwa ulicy Czarodziejskiej, przejęta od wcześniej biegnącej w tym rejonie ulicy. Około 1951 nadano współczesną nazwę ulicy, pochodzącą od nazwy stolicy Czech – Pragi (w pobliżu znajduje się również ulica Czechosłowacka). Przy ulicy Praskiej położony jest Park Dębnicki.

Ulica Czarodziejska – ulica w Krakowie w dzielnicy VIII Dębniki, współcześnie łączy ulicę Tyniecką z ulicą Praską. Droga ta istniała w zachodniej części historycznych Dębnik jeszcze przed ich przyłączeniem do Krakowa w 1910. Nosiła ona wówczas nieoficjalną nazwę ulicy Twardowskiego - na cześć legendarnego Pana Twardowskiego. W 1917, nawiązując do poprzedniej nazwy, zmieniono ją na ulicę Czarodziejską. Powodem tej zmiany było istnienie innej ulicy Twardowskiego w sąsiedniej dzielnicy Zakrzówek. Historycznie ulica ta miała dłuższy przebieg dalej na zachód aż do ponownego połączenia z drogą do Tyńca - obecnie jest to zachodni odcinek ul. Praskiej. Do około 1951 cała obecna ul. Praska nosiła również nazwę ul. Czarodziejskiej. Na niektórych planach z lat 20. i 30. XX wieku przebieg ul. Czarodziejskiej wskazywany jest dalej na południe aż do Skałek Twardowskiego (obecna ul. Pietrusińskiego, wcześniej ul. Harcerska).

Osiedle Legionowe – osiedle mieszkaniowe w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki, w obrębie dzisiejszych ulic Biała Droga (w okresie budowy ul. Szwedzka Boczna), Szwedzkiej, Tynieckiej, Czechosłowackiej i Praskiej (w okresie budowy zwanej Czarodziejską). Powstało w latach 30. i 40. XX wieku z inicjatywy spółdzielni mieszkaniowej legionistów założonej w 1930. Plan wzorcowego budynku na potrzeby osiedla wykonał w 1935 Edward Kreisler – architekci poszczególnych budynków musieli się do tego szablonu dostosować. Teren pod budowę osiedla na Dębnikach przyznano spółdzielni w 1937. W kolejnym roku powstały drogi i wodociągi na terenie osiedla. Do wybuchu wojny w 1939 powstało 17 domów, a kolejne 4 były w trakcie budowy. Większość z nich to jednopiętrowe domy w stylu funkcjonalistycznym. Charakter osiedla zmieniła zabudowa powojenna oraz przebudowa niektórych budynków. Do najciekawszych budynków na osiedlu należą: willa przy ul. Biała Droga 5, 1938-40, arch. Edward Litwin, willa przy ul. Szwedzkiej 13, 1938-40, arch. Zygmunt Słaby, willa przy ul. Tynieckiej 12, 1938-42, arch. Jan Sierdziński. willa majora Adama Królikiewicza przy ul. Praskiej 6, 1939, arch. Edward Skawiński,