Ulica Tadeusza Kościuszki w Krakowie

Plac Na Stawach – plac w centralnej części Półwsia Zwierzynieckiego w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec. Ograniczony ulicami Senatorską, Bolesława Komorowskiego oraz Filarecką. Nazwa placu to wspomnienie po znajdujących się kiedyś w tym miejscu stawach rybnych (Staw Zwierzyniecki), należących do zwierzynieckich norbertanek. Stawy zasilał kanał prowadzący wodę z odnogi rzeki Rudawa (tzw. Niecieczy). Stawy zasypano w XIX wieku, a pamięć pozostała w nazwie placu (od 1912 roku). Obecnie jest to plac targowy. Plac znajduje się na trasie corocznego pochodu Lajkonika, który odwiedza kupców handlujących tutaj i pobiera od nich „haracz”. Działający do 1991 roku na rogu Placu i ul. Senatorskiej 4a Bar Na Stawach opiewał w swoim wierszu, zamieszczonym w zbiorze wierszy o takim właśnie tytule, Jerzy Harasymowicz: Śpiewał o nim także Wojciech Belon piosenkę zaczynającą się od słów: Po raz pierwszy 23 czerwca 1980 roku na placu zorganizowano Bal na Stawach. Ostatnia impreza miała miejsce w 1995 roku. Reaktywowany w 2011 roku z inicjatywy Jarosława Sokoła, ostatni odbył się w 2019 roku. 28 września i 26 października 2025 r. na placu zorganizowano 2 edycje festiwalu kulinarnego Mlaskoty.

Dwór Łowczego, zwany też "Domem Łowczego", "Pańską Karczmą" – budynek znajdujący się na Półwsiu Zwierzynieckim w Krakowie przy ul. Tadeusza Kościuszki 37. Tradycja głosi, że budowla ta została wzniesiona na miejscu starego zameczku myśliwskiego, w którym wypoczywali i przygotowywali się do polowań na pobliskich terenach łowieckich (Las Wolski) polscy królowie. Badania konserwatorskie wykazały, iż w pałacu zachowały się relikty XVI-wiecznej budowli. Te detale architektoniczne mogą zatem potwierdzić metrykę rezydencji związaną z czasem powstania nowego zwierzyńca królewskiego. Dwór został zbudowany w latach 1644-1646 na mocy przywileju nadanego przez zwierzynieckie norbertanki. W budynku scalono dwa wcześniejsze obiekty, stanowiące pierwotnie własność Herburtów i Ligęzów, wykupioną przez Norbertanki. W latach 60. XVII w. dwór został rozbudowany (zachowana na fasadzie data 1664). Dwór posiadał wówczas gustownie urządzone wnętrza, co potwierdzają nowsze badania, podczas których odsłonięto m.in. cenne polichromie. Posesja przechodziła zmienne koleje własnościowe, należąc do Niewiarowskich, Mieleckich i Miklaszewskich. W połowie XVIII w. właścicielem dworu był Franciszek Miklaszewski, po którym dwór w 1760 ponownie przejęły norbertanki był to efekt starań przedsiębiorczej ksieni Petroneli Poniatowskiej. W 1777 w pałacu stacjonowali oficerowie rosyjscy, a w 1794 wojsko pruskie. Budynek remontowano w latach 70. XVIII w. oraz w latach 1801-1802, na polecenie ksieni Węgrowskiej. Kolejne prace wykonano w połowie XIX w. oraz po roku 1906. W XIX w. mieściła się tu karczma, a na początku XX w. urządzono w budynku fabrykę „wódek słodzonych”. W 1914 zabudowania folwarczne padły ofiarą pożaru. Od 1922 działała w Dworze Łowczego fabryka odczynników chemicznych. W latach 1931-1933 norbertanki przekazały budynek parafii Najświętszego Salwatora na Zwierzyńcu. Przebudowywano jego wnętrza, zatracając ich pierwotny układ, aż ostatecznie stracił swój reprezentacyjny charakter. W ostatnich latach przeprowadzono gruntowną restaurację. Obecnie jest siedzibą wydawnictwa „Znak”.

Ulica Senatorska – ulica w Krakowie w dzielnicy VII Zwierzyniec, na Półwsiu Zwierzynieckim. Na terenie tym znajdował się folwark ss. norbertanek. Droga, która tamtędy biegła obok stawu, nazywana była Krowią i Łowiecką. Obecną nazwę otrzymała w 1909 gdy Półwsie zostało włączone do Krakowa. Razem z ulicą Rtm. Z. Dunin-Wąsowicza łączy aleję Z. Krasińskiego z ulicą Kościuszki. Przy wschodnim krańcu ulicy znajduje się Dworzec Wodociągowy, budynki dyrekcji Wodociągów Miejskich, wzniesione w latach 1911-1913 według projektu Jana Rzymkowskiego). Zabudowa ulicy to głównie czynszowe kamienice z początków XX wieku oraz powstałe w latach 60. na miejscu starszej zabudowy. Ulica biegnie po północnej stronie placu Na Stawach. Od budynku „Dworca Wodociągowego” na ulicy Senatorskiej rozpoczyna swój coroczny pochód Lajkonik.

Ulica Marcina Borelowskiego-Lelewela – ulica na Półwsiu Zwierzynieckim w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec.

Dworzec Wodociągowy – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, na Półwsiu Zwierzynieckim przy ul. Senatorskiej 1 (adres także ul. Łowiecka 2). W roku 1866 prezydent Krakowa Józef Dietl wystąpił z inicjatywą budowy wodociągu dla miasta. Budowę urządzeń wodociągowych i wodociągu zasilanego wodą podziemną z rejonu Bielan i Przegorzał rozpoczęto w 1899 według projektu inż. Romana Kajetana Ingardena na Bielanach. W dniu 14 lutego 1901 uroczyście uruchomiono Wodociąg Miejski im. Franciszka Józefa I. Jego pierwszym dyrektorem został T. Jaszczurowski. W 1913 ukończono budowę, przy ul. Senatorskiej, siedziby dyrekcji wodociągów krakowskich zwanej Dworcem Wodociągowym. Budynek wzniesiono według projektu Jana Rzymkowskiego. Obecnie znajdują się w nim siedziby dyrekcji i biura Wodociągów Miasta Krakowa (dawniej MPWiK). 19 września 1996 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

Osiedle Legionowe – osiedle mieszkaniowe w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki, w obrębie dzisiejszych ulic Biała Droga (w okresie budowy ul. Szwedzka Boczna), Szwedzkiej, Tynieckiej, Czechosłowackiej i Praskiej (w okresie budowy zwanej Czarodziejską). Powstało w latach 30. i 40. XX wieku z inicjatywy spółdzielni mieszkaniowej legionistów założonej w 1930. Plan wzorcowego budynku na potrzeby osiedla wykonał w 1935 Edward Kreisler – architekci poszczególnych budynków musieli się do tego szablonu dostosować. Teren pod budowę osiedla na Dębnikach przyznano spółdzielni w 1937. W kolejnym roku powstały drogi i wodociągi na terenie osiedla. Do wybuchu wojny w 1939 powstało 17 domów, a kolejne 4 były w trakcie budowy. Większość z nich to jednopiętrowe domy w stylu funkcjonalistycznym. Charakter osiedla zmieniła zabudowa powojenna oraz przebudowa niektórych budynków. Do najciekawszych budynków na osiedlu należą: willa przy ul. Biała Droga 5, 1938-40, arch. Edward Litwin, willa przy ul. Szwedzkiej 13, 1938-40, arch. Zygmunt Słaby, willa przy ul. Tynieckiej 12, 1938-42, arch. Jan Sierdziński. willa majora Adama Królikiewicza przy ul. Praskiej 6, 1939, arch. Edward Skawiński,

Ulica Józefa Ignacego Kraszewskiego – ulica w Krakowie, w dzielnicy Zwierzyniec na Półwsiu Zwierzynieckim. Łączy aleję Marszałka Ferdynanda Focha z Placem Na Stawach.

Ulica Flisacka w Krakowie – ulica w Krakowie na terenie Półwsia Zwierzynieckiego w dzielnicy VII Zwierzyniec. Wytyczona około 1920. Początkowo była dłuższa i biegła od ul. Tadeusza Kościuszki, równolegle do bulwaru Rodła i kończyła się ślepo obok mostu Dębnickiego. W latach 30. XX wieku po przebudowie bulwarów została skrócona do obecnej długości. Nazwa ulicy nawiązuje do flisaków, którzy według legendy uratowali Kraków w trakcie najazdu tatarskiego. U wylotu ulicy, nad Wisłą, znajduje się przystanek tramwaju wodnego.

Pałac Lasockich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie w dzielnicy VIII Dębniki przy ulicy Tynieckiej 18, na Dębnikach. W XIX wieku stała w tym miejscu klasycystyczna willa z oficynami, którą zakupił około roku 1871 hrabia Bronisław Lasocki. Łącząc wcześniej istniejące budynki stworzył eklektyczną rezydencję o charakterze pałacowym. Ciekawym elementem pałacu jest czworokątna wieża zwieńczona krenelażem. Powstały ok. połowy XIX w. otoczony ogrodem budynek pierwotny, stanowiący własność rodziny Gumplowiczów, był obiektem parterowym z piętrowym korpusem. Budowla miała rzut prostokątny. W trakcie przebudowy dodano piętra nad skrzydłami bocznymi, wykonano połączenie z murowaną parterową oficyną, po lewej stronie dobudowano trójkondygnacyjną wieżę widokową i pokryto elewację dekoracją neorenesansową. Elewacja północna w miejsce drewnianego ganku otrzymała murowany portyk filarowy podtrzymujący taras, a elewacja ogrodowa wzbogacona została o murowaną i oszkloną werandę. Powstał też jednokondygnacyjny architektoniczny łącznik, zespalający wieżę z korpusem głównym pałacu. Całość otaczał park. Autorem przebudowy był prawdopodobnie Maksymilian Nitsch. W pałacu Lasockich znajdowała się niewielka kolekcja dzieł sztuki. W galerii, którą zlokalizowano w pawilonie łączącym pałac z wieżą, umieszczony był zbiór obrazów i rysunków malarzy polskich (m.in. Artur Grottger, Juliusz Kossak, Antoni Adam Piotrowski), a w pomieszczeniu zwanym „muzeum”, stały gabloty ze zbiorami szkła, porcelany, numizmatów i „starożytności”. Ściany pomieszczeń reprezentacyjnych dekorowała stara broń. Po roku 1910 pałac stał się własnością gminy. W latach 20. XX wieku bracia Albertyni prowadzili w nim Zakład dla Nieletnich Chłopców. Po 1945 roku w budynku znajdowały się mieszkania oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Zieleni. Od 1980 stał zdewastowany, opuszczony i otwarty, w 1993 kupiło go przedsiębiorstwo inżynieryjne Skanska-Oddział Hydrotrest. Obok pałacu znajduje się hotel oraz Park Dębnicki. Obecnie znajduje się tam niepubliczne Technikum New Technology.

Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 10 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VII, na Półwsiu Zwierzynieckim. Kamienica została wzniesiony w latach 1936–1938 według projektu architekta Juliusza Eintrachta. Budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków. Nieruchomość została poddana reprywatyzacji. Po interwencji posła Platformy Obywatelskiej Bogusława Sonika z 30 czerwca 2017 krakowska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie nieprawidłowości dotyczących przekazania kamienicy i tzw. czyszczenia lokatorów.

Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VII przy ul. Kornela Ujejskiego, na Półwsiu Zwierzynieckim. Kamienica została wzniesiona w latach 1932–1933 według projektu architekta Adolfa Siódmaka. Budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków.

Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 7 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VII przy ul. Kornela Ujejskiego, na Półwsiu Zwierzynieckim. Kamienica została wzniesiona w latach 1933–1934, według projektu architekta Stanisława Juszczyka. Budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków.