III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Tarnowie

Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie – samorządowa instytucja kultury zlokalizowana w Tarnowie, w Polsce. Teatr dramatyczny rozpoczął działalność w 1945 roku; na siedzibę teatru wyznaczono budynek byłego Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.

Ulica Wałowa – ulica na tarnowskiej Starówce łącząca ulicę Lwowską z placem Sobieskiego i ulicą Krakowską, okalająca Starówkę od strony północnej. Od lat 90. XX w. główny deptak miejski. Swoją pierwotną nazwę, Podwale, nosiła do drugiej połowy XIX wieku.

Mury miejskie w Tarnowie – ciąg murów miejskich wraz z budowlami o charakterze obronnym (basztami, bastejami oraz bramami), otaczający niegdyś obszar Tarnowa (obecnie część Starówki). Zespół tarnowskich obwarowań powstał prawdopodobnie w XIV wieku, a następnie był wielokrotnie modernizowany i rozbudowywany (m.in. w XVI wieku). W wyniku kryzysu, który miał miejsce w mieście w XVIII wieku, przestarzałe już fortyfikacje zaczęły popadać w ruinę, co było przyczynkiem do ich likwidacji, rozpoczętej około 1790 roku i zakończonej na początku XIX wieku. Do dzisiejszych czasów zachowały się krótkie odcinki dawnych fortyfikacji.

Basteja w Tarnowie (lokalnie nazywana półbasztą) – renesansowa budowla obronna, przykład murowanej, szesnastowiecznej bastei w systemie obronnym dawnego Tarnowa. Obiekt wraz z murami obronnymi jest częścią systemu miejskich fortyfikacji.

Baszta „Książęca” w Tarnowie (Baszta „Księża”) – gotycka budowla obronna, przykład murowanej baszty wchodzącej wraz z murami obronnymi w skład systemu dawnych miejskich fortyfikacji.

Parafia Świętego Krzyża i Świętego Filipa Neri w Tarnowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Tarnów Południe. Od 2007 proboszczem parafii jest ks. Maciej Mitera COr.

Zawale – historyczna część miasta Tarnów, położona tuż na północ od tarnowskiej starówki. Rozpościera się w rejonie ul. Brodzińskiego (do 1891 jako Ustronna). 28 kwietnia 1798 r. cesarz Franciszek II nadał miastu Tarnów nowy przywilej, w którym m.in. określono ustrój władz miejskich, zatwierdzono posiadłości mieszczan tarnowskich i stan posiadania miasta oraz jego herb. Nadano miastu prawo propinacji oraz prawo organizowania czterech jarmarków rocznie. Magistrat zobowiązano do zapewnienia stacjonującym w Tarnowie oddziałom austriackim kwater i niezbędnych obiektów. W tym celu zakupiono od Funduszu Religijnego grunty pokościelnych folwarków Zawale, Dyksonówka, Kantoria i Dąbrówka Infułacka. Zawale włączono do Tarnowa w 1805 roku. Gmina jednostkowa Zawale Vorstadt przetrwała znacznie dłużej.

Kościół Świętego Krzyża i Świętego Filipa Neri – kościół parafialny znajdujący się w Tarnowie, należący do rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie Tarnów Południe, części diecezji tarnowskiej. Kościół został zbudowany w latach 1878–79, przez filipinów, według projektu architekta Karola Polityńskiego. Kierownikiem prac budowlanych był inżynier Łupkiewicz. W 1879 roku świątynię konsekrował biskup tarnowski Józef Alojzy Pukalski. W 1883 roku kościół został rozbudowany o początkowo niezrealizowane prezbiterium. W 1905 roku została dobudowana nowa zakrystia, a dawna została przeznaczona na kaplicę Matki Bożej. W 1966 roku częściowo zostały przebudowane i na nowo zaaranżowane wnętrza według projektu architekta Krzysztofa Domagalskiego. W 1998 roku biskup tarnowski Wiktor Skworc erygował przy świątyni parafię. Budowla reprezentuje styl neoromański. Świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Posiada jedną nawę z krótkim prezbiterium zamkniętym trójbocznie, przy którym od strony wschodniej jest umieszczona mała zakrystia. Od strony północnej, wzdłuż całej świątyni jest położona kaplica św. Filipa Neri utworzona z dawnej zakrystii i części przyległego budynku klasztornego, od strony południowej znajduje się podobna kaplica Matki Boskiej. Nawę nakrywa sklepienie krzyżowe, prezbiterium wielopolowe, a kaplicę żaglaste. Sklepienia nawy są rozdzielone zdwojonymi gurtami, przechodzącymi w podobne pilastry. Nowsze arkady rozdzielające nawę od kaplic są zamknięte półkoliście. Okna są zamknięte półkoliście. Chór muzyczny posiada konstrukcję żelbetową i jest wbudowany do wnętrza nawy. Elewacje zewnętrzne posiadają skromne podziały ramowe z fryzami arkadkowymi. Portal główny jest ujęty trójkątną obudową, nad nim znajduje się okno koliste. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi i pulpitowymi, złożonymi z blachy.

Dom Mansjonarzy w Tarnowie (także Dom Mansjonariuszy, Kanonia I) – zabytkowy budynek znajdujący się przy placu Katedralnym w Tarnowie. Obecną formę otrzymał w XVIII wieku. Przez lata pełnił różne funkcje, służył m.in. jako siedziba szkoły i instytucji kościelnych oraz patriotycznych. Współcześnie znajdują się w nim pomieszczenia chóru katedralnego Pueri Cantores Tarnovienses, oraz sale wystawowe tarnowskiego Muzeum Diecezjalnego.

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie – parafia katedralna znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Tarnów Południe. Kościołem parafialnym jest katedra tarnowska, która jest bazyliką mniejszą. Kościół parafialny wzniesiony został w I połowie XIV w. Od początku swojego istnienia nosił wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. O jego znaczeniu i prestiżu świadczy fakt, że w 1329 odbyła się w nim konsekracja biskupia bł. Jakuba Strepy (późniejszego arcybiskupa halicko - lwowskiego). W 1400 biskup krakowski Piotr Wysz podniósł kościół do godności kolegiaty powołując przy nim Kapitułę Kolegiacką. W 1786, w związku z utworzeniem przez papieża Piusa VI Diecezji Tarnowskiej (diecezja została zlikwidowana po III rozbiorze Polski, stolica biskupia powróciła do Tarnowa w 1826), świątynia otrzymała tytuł katedry, a parafia, tym samym, tytuł parafii katedralnej. 14 kwietnia 1972 mocą listu apostolskiego "Cum beatissima" Pawła VI katedra tarnowska otrzymała tytuł Bazyliki Mniejszej.

Bazylika Katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie – główny kościół diecezji tarnowskiej, sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Tarnowie. Kościół pierwotnie gotycki, wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany w późniejszych okresach, obecnie o cechach neogotyckich. Budowla jest trzynawowa, z wydłużonym prezbiterium, zamkniętym trójboczną absydą oraz dobudowaną ze strony zachodniej wysoką wieżą. Wnętrze bazyliki katedralnej kryje wiele artystycznych stylów minionych epok, w prezbiterium znajdują się monumentalne pomniki nagrobne Tarnowskich i Ostrogskich.

Diecezja tarnowska (łac. Dioecesis Tarnoviensis) – jedna z 4 diecezji rzymskokatolickich metropolii krakowskiej. Ze statystyk dotyczących praktyk religijnych wynika, że jest najbardziej religijną diecezją w Polsce.