Stopień Wodny Kościuszko

Tor kajakarstwa górskiego w Krakowie – tor kajakarstwa górskiego znajdujący się przy ul. Kolnej 2 w Krakowie. Umiejscowiony jest na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego w sąsiedztwie opactwa o.o Benedyktynów w Tyńcu. Oddalony jest o 6 km od centrum Krakowa, ok. 1 km od zjazdu z autostrady A4, 4 km od centrum nurkowego na Zakrzówku i kilka minut drogi od lotniska Kraków-Balice. Tor prowadzi wzdłuż rzeki Wisły, przy torze kajakowym znajduje się przystanek tramwaju wodnego na trasie z centrum miasta do Tyńca. Autorem projektu toru kajakowego jest Andrzej Getter. Tor kajakarstwa górskiego w 2004 r. jako jeden z 8 centrów na świecie uzyskał rangę Kontynentalnego Centrum Szkolenia w Kajakarstwie Slalomowym pod patronatem Międzynarodowej Federacji Kajakowej (ICF), ponadto jest obiektem przygotowań olimpijskich Polskiego Związku Kajakowego (PZKaj), a od 2004 r. pełnił również rolę Młodzieżowego Ośrodka Przygotowań Olimpijskich Pekin 2008. Budynek zaplecza toru kajakowego wyposażony jest w gabinet odnowy biologicznej i fizykoterapii, saunę i siłownię. Ponadto obiekt wyposażony jest w 52 miejsca noclegowe, salę wykładową, konferencyjną, jadalnię oraz zaplecze gastronomiczne. Obiekt jest dostępny dla osób niepełnosprawnych. Na torze organizowane są m.in. raftingi (spływy pontonowe), spływy kajakowe i pokazy rodeo wodnego. Dzięki spiętrzeniu wody w basenie startowym mogą być tu także organizowane treningi i mecze piłki wodnej. Obiekt spełnia wymogi centrum szkolenia olimpijskiego. Służy jako główna baza szkoleniowa dla kajakarstwa górskiego PZKaj.

Kąty – przysiółek wsi Kryspinów w Polsce, położony w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Liszki. W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa krakowskiego.

Lądowisko Kraków-Węzeł Tyniecki – lądowisko śmigłowcowe w Krakowie, w województwie małopolskim, położone przy ul. Bolesława Śmiałego 60. Zarządzającym lądowiskiem jest firma Colos Sp. z o.o. Oddane do użytku zostało w roku 2013 i jest wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 188.

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Kraków-Salwator archidiecezji krakowskiej na Bielanach, przy ulicy Księcia Józefa.

Dekanat III Kraków – Salwator – jeden z 45 dekanatów w rzymskokatolickiej archidiecezji krakowskiej.

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Bielanach w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec przy ul. Księcia Józefa 176. Posługę pełnią księża diecezjalni.

Bielany – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VII Zwierzyniec. Dawna wieś na lewym brzegu Wisły, na południowo-zachodnim skraju Lasku Wolskiego. Przyłączona do Krakowa w 1941 r. jako XXXII dzielnica katastralna. Od północy graniczy z Wolą Justowską, od wschodu z Przegorzałami, zaś od zachodu z leżącym poza Krakowem Kryspinowem. Południową granicą jest Wisła.

Thesaurus Cracoviensis – Centrum Interpretacji Artefaktów – oddział Muzeum Krakowa, składający się z magazynu i pracowni konserwatorskich, udostępnionych dla zwiedzających.

Uroczysko Kowadza – użytek ekologiczny na wzgórzu Kowadza w Tyńcu w Krakowie. Został utworzony na mocy uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 17 grudnia 2008 roku. Wzgórze to jest jednym z wielu porośniętych lasem Wzgórz Tynieckich wchodzących w skład Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Całe Uroczysko Kowadza ma powierzchnię prawie 10 ha, jednak ochroną w postaci użytku ekologicznego objęto jedynie 1,82 ha. Zbudowane z wapieni wzgórze Kowadza w większości porasta las bukowo-grabowy, ale jego szczyt i górną część południowych stoków pokrywają murawy kserotermiczne. To one właśnie są głównym przedmiotem ochrony. Wapienne podłoże pokrywa tutaj bardzo cienka warstwa gleby, na której rosną rośliny wapieniolubne i ciepłolubne. Aby nie dopuścić do ich zarośnięcia lasem co roku prowadzi się zabiegi ochrony czynnej polegające na usuwaniu pojawiających się zadrzewień. Dzięki otwartej przestrzeni ze szczytu Kowadzy rozciąga się panorama widokowa. W dolinie znajduje się Uroczysko Tyniec, w kierunku południowo-zachodnim horyzont przesłaniają wzgórza Wielkanoc i Bogucianka, w kierunku południowym Guminek, tuż po wschodniej stronie wzgórze Duża Kowodrza. Przez szczyt wzgórza prowadzi znakowany szlak turystyczny. Przy szlaku tym dla turystów przygotowano infrastrukturę turystyczną (ławki, kosze na śmieci, wiaty, tablice informacyjne). Uroczysko powstało z inicjatywy Fundacji Miejski Park oraz Ogrodu Zoologicznego. Należy do niego siedem obiektów leśnych Krakowa: Uroczysko Górka Pychowicka, Las Wolski, Skałki Twardowskiego, Uroczysko Kostrze, Uroczysko Kowadza, Uroczysko Wielkanoc, Uroczysko Tyniec. Opisane są w broszurze „Szlak lasów miejskich Krakowa”.

Kowadza (261 m) – wzgórze w Tyńcu w Krakowie. Pod względem administracyjnym należy do Dzielnicy VIII Dębniki. Pod względem geograficznym należy do Wzgórz Tynieckich na Pomoście Krakowskim w obrębie makroregionu Bramy Krakowskiej. Wzgórza te włączone zostały w obszar Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Kowadza wznosi się po wschodniej stronie ulicy Świętojańskiej w Tyńcu. Zbudowane z wapieni wzgórze w większości porasta las bukowo-grabowy, ale szczyt i południowe stoki to odkryty teren dawnych pastwisk i łąk. Pokrywa go cienka gleba porośnięta murawą kserotermiczną. Dzięki odkrytym terenom szczyt Kowadzy jest dobrym punktem widokowym. W dolinie znajduje się Uroczysko Tyniec, w kierunku południowo-zachodnim horyzont przesłaniają wzgórza Wielkanoc i Bogucianka, w kierunku południowym Guminek, tuż po wschodniej stronie wzgórze Duża Kowodrza. Na wzgórzu Kowadza utworzono użytek ekologiczny o nazwie Uroczysko Kowadza i powierzchni 10 ha. Dla turystów przygotowano ławki, kosze na śmieci, tablice turystyczne i wiatę. Przez szczyt Kowadzy prowadzi znakowany szlak turystyczny, zboczami ścieżki edukacyjne.

Źródło Świętojańskie – źródło krasowe stałe znajdujące się w Krakowie na wschód od Tyńca. Od 1997 r. stanowi jedyny pomnik przyrody na terenie Krakowa będący źródłem. Źródło znajduje się u podnóża północnego stoku wzgórza Duża Biedzinka – nazwa wzgórza pochodzi od legendy, według której w miejscu tym pewien wędrujący do Krakowa święty narzekał (czyli w dawnej mowie biedził), że nie może nigdzie napić się wody; wówczas u jego stóp wytrysnęło źródło – w trójkącie między zachodnią obwodnicą Krakowa (w ciągu autostrady A4), a ulicami Bolesława Śmiałego i Nad Czerną. Mieści się na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Wypływający ze źródła strumień po kilku metrach wpływa na ogrodzony teren prywatny, a po około 400 metrach wpada do starorzecza Wisły.

Wielkanoc (260 m) – wzgórze w Tyńcu w Krakowie. Pod względem administracyjnym należy do Dzielnicy VIII Dębniki. Pod względem geograficznym należy do Wzgórz Tynieckich na Pomoście Krakowskim w obrębie makroregionu Bramy Krakowskiej. Wzgórza te włączone zostały w obszar Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Na wzgórzu Wielkanoc utworzono użytek ekologiczny o nazwie Uroczysko Wielkanoc, obejmujący obszar o powierzchni 7 ha na szczycie i północnych zboczach wzgórza. Nazwa wzgórza pochodzi stąd, że gdy w okresie Świąt Wielkanocnych świtem stanie się w środku wsi (czyli na skrzyżowaniu ulic: Benedyktyńskiej, Bogucianka i Obrony Tyńca), wówczas słońce wschodzi nad tym wzgórzem. Jest to niewielkie, ale dobrze wyodrębnione wzgórze, wznoszące się pomiędzy ulicami: Bolesława Śmiałego, Szczygielskiego i Zagórze. Jest porośnięte lasem, w którym znajdują się 4 nieczynne kamieniołomy. Utworzono na nim użytek ekologiczny o nazwie Uroczysko Wielkanoc. Wzgórze jest miejscem rekreacji, spacerów i uprawiania sportów. Szczyt jest trawiasty, dzięki temu rozciąga się z niego szeroka panorama widokowa na Tyniec, Pasmo Sowińca, Kraków i Wzgórza Tynieckie. Biegnie przez niego znakowany szlak turystyczny. Całe wzgórze zbudowane jest z wapieni pochodzących z okresu górnej jury. Dzięki odsłonięciom skał w dawnych kamieniołomach można tutaj prześledzić geologię wzgórza. W północnej części wzgórza wapienie są uławicone i zawierają krzemienie, w południowej nieuławicone i bez krzemieni. Obydwa rodzaje wapieni można zaobserwować szczególnie w kamieniołomie we wschodniej części wzgórza. W środkowej części tego kamieniołomu jest niewielki i częściowo już zarośnięty lej wypełniony gliną, piaskiem i żwirem. Jest on pochodzenia krasowego, dawniej miał średnicę 6 m i głębokość 5 m, ale podczas eksploatacji wapieni uległ zmniejszeniu. Można tu zaobserwować stopniowe przechodzenie wapienia nieuławiconego w uławicony. W południowej części ściany leja występuje wapień skalisty nieuławicony, który ku północy zaczyna stopniowo przechodzić w wapień uławicony o grubości warstw 0,8–1,2 m. Występują tu kuliste i przypłaszczone, brunatne lub szarobrunatne krzemienie. Takie stopniowe przejście między dwoma rodzajami wapieni występują jeszcze tylko w kamieniołomie w Piekarach.