Wiadukt Hetmański w Poznaniu

Łęgi Dębińskie – jednostka obszarowa utworzona w 2008 roku na potrzeby Systemu Informacji Miejskiej (SIM) w Poznaniu. Jednostka obszarowa formalnie nie jest osiedlem. Mieści się na terenie osiedla samorządowego Wilda.

Droga Dębińska – ulica w Poznaniu mająca swój początek w pobliżu centrum miasta i biegnąca przez tereny Łęgów Dębińskich i Dębiny w kierunku południowym ku granicy miasta.

Wiadukt Dolna Wilda w Poznaniu – wiadukt drogowy nad ul. Dolna Wilda – droga wojewódzka nr 430, w granicach administracyjnych miasta Poznania, na pograniczu Wildy i Łęgów Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda. Znajduje się w ciągu ul. Hetmańskiej, a zarazem II ramy komunikacyjnej Poznania. Do momentu otwarcia wschodniej i zachodniej obwodnicy Poznania wiaduktem był poprowadzony przebieg dróg krajowych nr 5 i nr 11 oraz trasy europejskiej nr E261. 17 października 2007 wiadukt został oficjalnie otwarty po przebudowie. Projektantami obiektu byli Robert Palicki (firma Scott Wilson) i Marek Jusik (Biuro Projektów Komunikacyjnych). Ten drugi był projektantem części tramwajowej budowli, gdyż wiadukt dolnowildecki składa się de facto z trzech równoległych nitek: dwóch drogowych i jednej dla tramwajów (każda w odległości metra od siebie). Żywotność konstrukcji oszacowano na 150 lat. Stalowe belki konstrukcyjne przywieziono z Luksemburga z wytwórni ArcelorMittal (136 sztuk o wadze łącznej 636 tysięcy kilogramów). Obiekt wzmocniono palami (176 sztuk). Mogą nim jeździć ciężarówki o nacisku na oś 11,5 tony (klasa A). Wiadukt obudowany jest ekranami akustycznymi. Wykonawcą budowli było konsorcjum firm: Feroco, Hydrobudowa 9, Scott Wilson i Biuro Projektów Komunikacyjnych Poznań. Poprzedni wiadukt w tym miejscu powstał w latach 1973–1976 z elementów prefabrykowanych niskiej jakości. Po 30 latach eksploatacji prawie wszystkie części budowli nie nadawały się do dalszego używania. Stary wiadukt zamknięto 5 sierpnia 2006, kiedy to przystąpiono do prac wyburzeniowych.

Krzyż Papieski – metalowy, biały krzyż o kilkumetrowej wysokości, stojący w Poznaniu, w północnej części Parku Jana Pawła II, na Łęgach Dębińskich, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Wilda, przy ul. Ojca Mariana Żelazka. Krzyż upamiętnia mszę odprawioną przez papieża Jana Pawła II w Poznaniu, w dniu 20 czerwca 1983, podczas jego drugiej podróży do Polski. Stoi dokładnie w miejscu papieskiego ołtarza polowego. Ówczesne spotkanie z wiernymi było największym zgromadzeniem osób w historii miasta – liczbę obecnych szacuje się na milion ludzi. U stóp krzyża znajduje się kamienna tablica z wyrytym napisem: Tutaj celebrował liturgię Mszy Świętej / Papież Jan Paweł II / w dniu 20 czerwca 1983 r. Krzyż jest miejscem spotkań o charakterze religijnym. W pobliżu usytuowany jest pomnik Pyry.

Park Jana Pawła II w Poznaniu (także: Łęgi Dębińskie, dawniej: Park Kultury i Wypoczynku) – park zlokalizowany w Poznaniu, na Łęgach Dębińskich, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Wilda, pomiędzy ulicami Dolna Wilda a Drogą Dębińską. Zajmuje część obszaru Łęgów Dębińskich. Stanowi jeden z popularnych terenów wypoczynkowych i rekreacyjnych mieszkańców gęsto zabudowanej Wildy.

Most Przemysła I w Poznaniu – most drogowy na rzece Warcie, w granicach administracyjnych miasta Poznania, otwarty 30 czerwca 1973. Projekt mostu powstał w Gdańskim Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego, a głównym projektantem był mgr inż. Maksymilian Wolff. Most bywa błędnie nazywany mostem Przemysława I.

Pomnik Pyry – pomnik w formie głazu narzutowego, kształtem przypominającego ziemniaka (w gwarze poznańskiej – pyra), umieszczony w centralnej części parku Jana Pawła II na Łęgach Dębińskich, na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Wilda w Poznaniu. Pomnik, z napisem POZNAŃSKA PYRA, odsłonięto we wrześniu 2007 w ramach piątych Dni Pyrlandii. Symbolizuje jeden z podstawowych atrybutów tożsamości mieszkańców Poznania, którym jest właśnie pyra. Kamień waży 5 ton i pochodzi spod Stęszewa. W trakcie imprezy odsłonięcia miejsce miały występy artystyczne – przygrywały m.in. Boney M, Maciej Maleńczuk, Rudi Schuberth i Mr. Zoob. Wokół stanęła także wioska Indian z Peru, skąd wywodzi się ziemniak.

Elektrownia gminna na Wildzie w Poznaniu – budynek dawnej elektrowni gminy Wilda (przed przyłączeniem do Poznania) o architekturze utrzymanej w stylu arkadowym (niem. Rundbogenstil). Obiekt znajduje się w Poznaniu przy ul. Dolna Wilda 87, na skraju parku Jana Pawła II, na obszarze SIM Łęgi Dębińskie, na osiedlu samorządowym Wilda. 27 marca 1895 Rada Gminna uchwaliła program inwestycyjny dla Wildy. W tym samym roku ukończono budowę elektrowni, która była trzecią na terenie obecnego Poznania – po Jeżycach (1893) i Łazarzu (1894). Budowę przeprowadziło niemieckie przedsiębiorstwo „Helios”. Dominantą całości założenia jest wyższa część centralna. Całość udekorowano elementami klinkierowymi, w tym w charakterystycznym kolorze zielonym. Dawniej obok stała stajnia i komin (dziś już nieistniejące). Wewnątrz ulokowano: kotłownię, akumulatorownię, stację pomp i centralną halę maszyn. Od 1900 roku elektrownia była własnością miasta. Zakład nie działał długo – w połowie 1905 uruchomiono bowiem główną elektrownię na Grobli i odtąd elektrownia wildecka miała charakter pomocniczy. W 1910 została ostatecznie zamknięta i służyła różnym celom, podnajmowana przez władze miejskie Poznania (Wildę w międzyczasie włączono w obszar miasta). Od 1905 do 1917 mieszkał w niej stróż, maszynista i palacz – Paul Boge, który doglądał mienia. W okresie międzywojennym działała w budynku artystyczna odlewnia wyrobów brązowych, należąca do Stanisława Słupczyńskiego. Wyszło stąd wiele rzeźb poznańskich artystów. Mieściła się tam także serownia i mleczarnia Konstantego Lange, fabryka tabaczna Józefa Bilskiego oraz firma Inskropol. Od 1934 roku budynkiem zarządzał Wydział Opieki Społecznej, który urządził w nim schronisko dla bezdomnych. W czasie II wojny światowej w budynku urządzono łaźnię, natomiast zaraz po zakończeniu wojny, decyzją Rady Narodowej – Zakład Dezynfekcji. Gdy warunki sanitarne w mieście uległy poprawie, budynek przekazano Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. 23 stycznia 1996 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A-438). W 2002 Sanepid formalnie oddał budynek gminie Poznań. Po śmierci w 2004 roku dwóch ostatnich osób zamieszkujących legalnie w budynku popadł on w ruinę. Dopiero w 2006 roku znalazł się inwestor, który postanowił przejąć i wyremontować budynek. Pod koniec 2007 roku miejski konserwator zabytków dokonał odbioru prac remontowych. Obecnie w elektrowni mieści się galeria, restauracja i concept store SPOT. (po modernizacji wnętrz w początkach XXI wieku).

V Liceum Ogólnokształcące im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu, liceum ogólnokształcące w Poznaniu popularnie znane jako "Klaudynka".

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego (zwany też Kościołem Zmartwychwstańców) – kościół na poznańskiej Wildzie, przy skwerze Bogdana Jańskiego. W 2017 roku wielkopostny kościół stacyjny.

Parafia pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej w dekanacie Poznań-Stare Miasto. Erygowana w 1924. Siedziba parafii znajduje się przy ulicy Dąbrówki. Terytorialnie parafia obejmuje południową część dzielnicy Wilda. W latach 1958–2008 w parafii istniało Niższe Seminarium Duchowne Zmartwychwstańców.

Lodowisko Chwiałka im. Witalisa Ludwiczaka – sztuczne lodowisko w Poznaniu na Łęgach Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda.