Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu

Parafia pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej w dekanacie Poznań-Stare Miasto. Erygowana w 1924. Siedziba parafii znajduje się przy ulicy Dąbrówki. Terytorialnie parafia obejmuje południową część dzielnicy Wilda. W latach 1958–2008 w parafii istniało Niższe Seminarium Duchowne Zmartwychwstańców.

Niższe Seminarium Duchowne im. Bogdana Jańskiego - prywatna szkoła znajdująca się w Poznaniu, w dzielnicy Wilda działająca w latach 1958-2008.

V Liceum Ogólnokształcące im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu, liceum ogólnokształcące w Poznaniu popularnie znane jako "Klaudynka".

Skwer Bogdana Jańskiego – obszar zieleni miejskiej zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami: Langiewicza, Dąbrówki, Pamiątkową i Filarecką na Wildzie (działka 87/2). Nazwę skwerowi nadano 8 kwietnia 2008 (uchwała Rady Miasta nr XXXV/350/V/2008). Upamiętnia Bogdana Jańskiego – ekonomistę i założyciela Zgromadzenia Zmartwychwstańców. Przy skwerze stoi kościół Zmartwychwstania Pańskiego, a w pobliżu znajduje się V LO. Z inicjatywą nadania nazwy wystąpiła, po dwusetnej rocznicy urodzin patrona, Rada Osiedla Wilda, co poparli miejscowi mieszkańcy (527 podpisów). Poparcia udzielił także przełożony domu księży Zmartwychwstańców, który na tym miejscu funkcjonuje od 1923, administrując lokalną parafią. Mieszkańcy ufundowali pamiątkową tablicę poświęconą patronowi skweru.

Cmentarz ewangelicki św. Mateusza w Poznaniu – cmentarz ewangelicki, który zlokalizowany był na Wildzie, przy południowej części ulicy Traugutta, po wschodniej stronie ul. Rolnej.

Ortopedyczno-Rehabilitacyjny Szpital Kliniczny nr 4 w Poznaniu (dawniej Zakład Sacré-Coeur, Collegium Marcinkowskiego) – zespół szpitalny zlokalizowany na Wildzie w Poznaniu, przy ul. 28 Czerwca 1956 nr 135/147.

Samodzielny Publiczny Zakład Zaopatrzenia Ortopedycznego w Poznaniu – zakład działający w latach 1948–2019, zajmujący się udzielaniem świadczeń zdrowotnych polegających na zaopatrywaniu pacjentów w przedmioty ortopedyczne, a od 2007 roku również udzielaniem lekarskich świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu ortopedii, zlokalizowany na Wildzie w Poznaniu, przy ul. 28 Czerwca 1956 r. nr 135.

Wiadukt Dolna Wilda w Poznaniu – wiadukt drogowy nad ul. Dolna Wilda – droga wojewódzka nr 430, w granicach administracyjnych miasta Poznania, na pograniczu Wildy i Łęgów Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda. Znajduje się w ciągu ul. Hetmańskiej, a zarazem II ramy komunikacyjnej Poznania. Do momentu otwarcia wschodniej i zachodniej obwodnicy Poznania wiaduktem był poprowadzony przebieg dróg krajowych nr 5 i nr 11 oraz trasy europejskiej nr E261. 17 października 2007 wiadukt został oficjalnie otwarty po przebudowie. Projektantami obiektu byli Robert Palicki (firma Scott Wilson) i Marek Jusik (Biuro Projektów Komunikacyjnych). Ten drugi był projektantem części tramwajowej budowli, gdyż wiadukt dolnowildecki składa się de facto z trzech równoległych nitek: dwóch drogowych i jednej dla tramwajów (każda w odległości metra od siebie). Żywotność konstrukcji oszacowano na 150 lat. Stalowe belki konstrukcyjne przywieziono z Luksemburga z wytwórni ArcelorMittal (136 sztuk o wadze łącznej 636 tysięcy kilogramów). Obiekt wzmocniono palami (176 sztuk). Mogą nim jeździć ciężarówki o nacisku na oś 11,5 tony (klasa A). Wiadukt obudowany jest ekranami akustycznymi. Wykonawcą budowli było konsorcjum firm: Feroco, Hydrobudowa 9, Scott Wilson i Biuro Projektów Komunikacyjnych Poznań. Poprzedni wiadukt w tym miejscu powstał w latach 1973–1976 z elementów prefabrykowanych niskiej jakości. Po 30 latach eksploatacji prawie wszystkie części budowli nie nadawały się do dalszego używania. Stary wiadukt zamknięto 5 sierpnia 2006, kiedy to przystąpiono do prac wyburzeniowych.

II Szczep Drużyn Harcerskich i Zuchowych im. Jana Rodowicza „Anody” w Poznaniu – poznański szczep drużyn harcerskich ze Szkoły Podstawowej nr 84 im. Tadeusza Kościuszki, Gimnazjum nr 43 im. Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz Szkoły Podstawowej nr 21 im. Filipiny Płaskowickiej. Należy do Hufca Poznań-Wilda.

Elektrownia gminna na Wildzie w Poznaniu – budynek dawnej elektrowni gminy Wilda (przed przyłączeniem do Poznania) o architekturze utrzymanej w stylu arkadowym (niem. Rundbogenstil). Obiekt znajduje się w Poznaniu przy ul. Dolna Wilda 87, na skraju parku Jana Pawła II, na obszarze SIM Łęgi Dębińskie, na osiedlu samorządowym Wilda. 27 marca 1895 Rada Gminna uchwaliła program inwestycyjny dla Wildy. W tym samym roku ukończono budowę elektrowni, która była trzecią na terenie obecnego Poznania – po Jeżycach (1893) i Łazarzu (1894). Budowę przeprowadziło niemieckie przedsiębiorstwo „Helios”. Dominantą całości założenia jest wyższa część centralna. Całość udekorowano elementami klinkierowymi, w tym w charakterystycznym kolorze zielonym. Dawniej obok stała stajnia i komin (dziś już nieistniejące). Wewnątrz ulokowano: kotłownię, akumulatorownię, stację pomp i centralną halę maszyn. Od 1900 roku elektrownia była własnością miasta. Zakład nie działał długo – w połowie 1905 uruchomiono bowiem główną elektrownię na Grobli i odtąd elektrownia wildecka miała charakter pomocniczy. W 1910 została ostatecznie zamknięta i służyła różnym celom, podnajmowana przez władze miejskie Poznania (Wildę w międzyczasie włączono w obszar miasta). Od 1905 do 1917 mieszkał w niej stróż, maszynista i palacz – Paul Boge, który doglądał mienia. W okresie międzywojennym działała w budynku artystyczna odlewnia wyrobów brązowych, należąca do Stanisława Słupczyńskiego. Wyszło stąd wiele rzeźb poznańskich artystów. Mieściła się tam także serownia i mleczarnia Konstantego Lange, fabryka tabaczna Józefa Bilskiego oraz firma Inskropol. Od 1934 roku budynkiem zarządzał Wydział Opieki Społecznej, który urządził w nim schronisko dla bezdomnych. W czasie II wojny światowej w budynku urządzono łaźnię, natomiast zaraz po zakończeniu wojny, decyzją Rady Narodowej – Zakład Dezynfekcji. Gdy warunki sanitarne w mieście uległy poprawie, budynek przekazano Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. 23 stycznia 1996 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A-438). W 2002 Sanepid formalnie oddał budynek gminie Poznań. Po śmierci w 2004 roku dwóch ostatnich osób zamieszkujących legalnie w budynku popadł on w ruinę. Dopiero w 2006 roku znalazł się inwestor, który postanowił przejąć i wyremontować budynek. Pod koniec 2007 roku miejski konserwator zabytków dokonał odbioru prac remontowych. Obecnie w elektrowni mieści się galeria, restauracja i concept store SPOT. (po modernizacji wnętrz w początkach XXI wieku).

Katastrofa tramwajowa w Poznaniu – wypadek tramwajowy mający miejsce 8 września 1993 o godzinie 14:25 w Poznaniu. Był to wypadek z największą liczbą ofiar w historii poznańskiego transportu zbiorowego.

Las Vildas – potoczna nazwa pawilonów handlowych położonych na Wildzie blisko Rynku Wildeckiego w Poznaniu znajdujących się do końca stycznia 2018 roku przy skrzyżowaniu ulic Sikorskiego i 28 Czerwca. Zostały one wyburzone w lutym 2018 roku.