Wiadukt Dolna Wilda w Poznaniu

V Liceum Ogólnokształcące im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu, liceum ogólnokształcące w Poznaniu popularnie znane jako "Klaudynka".

Cmentarz ewangelicki św. Mateusza w Poznaniu – cmentarz ewangelicki, który zlokalizowany był na Wildzie, przy południowej części ulicy Traugutta, po wschodniej stronie ul. Rolnej.

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego (zwany też Kościołem Zmartwychwstańców) – kościół na poznańskiej Wildzie, przy skwerze Bogdana Jańskiego. W 2017 roku wielkopostny kościół stacyjny.

Parafia pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej w dekanacie Poznań-Stare Miasto. Erygowana w 1924. Siedziba parafii znajduje się przy ulicy Dąbrówki. Terytorialnie parafia obejmuje południową część dzielnicy Wilda. W latach 1958–2008 w parafii istniało Niższe Seminarium Duchowne Zmartwychwstańców.

Niższe Seminarium Duchowne im. Bogdana Jańskiego - prywatna szkoła znajdująca się w Poznaniu, w dzielnicy Wilda działająca w latach 1958-2008.

Skwer Bogdana Jańskiego – obszar zieleni miejskiej zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami: Langiewicza, Dąbrówki, Pamiątkową i Filarecką na Wildzie (działka 87/2). Nazwę skwerowi nadano 8 kwietnia 2008 (uchwała Rady Miasta nr XXXV/350/V/2008). Upamiętnia Bogdana Jańskiego – ekonomistę i założyciela Zgromadzenia Zmartwychwstańców. Przy skwerze stoi kościół Zmartwychwstania Pańskiego, a w pobliżu znajduje się V LO. Z inicjatywą nadania nazwy wystąpiła, po dwusetnej rocznicy urodzin patrona, Rada Osiedla Wilda, co poparli miejscowi mieszkańcy (527 podpisów). Poparcia udzielił także przełożony domu księży Zmartwychwstańców, który na tym miejscu funkcjonuje od 1923, administrując lokalną parafią. Mieszkańcy ufundowali pamiątkową tablicę poświęconą patronowi skweru.

Elektrownia gminna na Wildzie w Poznaniu – budynek dawnej elektrowni gminy Wilda (przed przyłączeniem do Poznania) o architekturze utrzymanej w stylu arkadowym (niem. Rundbogenstil). Obiekt znajduje się w Poznaniu przy ul. Dolna Wilda 87, na skraju parku Jana Pawła II, na obszarze SIM Łęgi Dębińskie, na osiedlu samorządowym Wilda. 27 marca 1895 Rada Gminna uchwaliła program inwestycyjny dla Wildy. W tym samym roku ukończono budowę elektrowni, która była trzecią na terenie obecnego Poznania – po Jeżycach (1893) i Łazarzu (1894). Budowę przeprowadziło niemieckie przedsiębiorstwo „Helios”. Dominantą całości założenia jest wyższa część centralna. Całość udekorowano elementami klinkierowymi, w tym w charakterystycznym kolorze zielonym. Dawniej obok stała stajnia i komin (dziś już nieistniejące). Wewnątrz ulokowano: kotłownię, akumulatorownię, stację pomp i centralną halę maszyn. Od 1900 roku elektrownia była własnością miasta. Zakład nie działał długo – w połowie 1905 uruchomiono bowiem główną elektrownię na Grobli i odtąd elektrownia wildecka miała charakter pomocniczy. W 1910 została ostatecznie zamknięta i służyła różnym celom, podnajmowana przez władze miejskie Poznania (Wildę w międzyczasie włączono w obszar miasta). Od 1905 do 1917 mieszkał w niej stróż, maszynista i palacz – Paul Boge, który doglądał mienia. W okresie międzywojennym działała w budynku artystyczna odlewnia wyrobów brązowych, należąca do Stanisława Słupczyńskiego. Wyszło stąd wiele rzeźb poznańskich artystów. Mieściła się tam także serownia i mleczarnia Konstantego Lange, fabryka tabaczna Józefa Bilskiego oraz firma Inskropol. Od 1934 roku budynkiem zarządzał Wydział Opieki Społecznej, który urządził w nim schronisko dla bezdomnych. W czasie II wojny światowej w budynku urządzono łaźnię, natomiast zaraz po zakończeniu wojny, decyzją Rady Narodowej – Zakład Dezynfekcji. Gdy warunki sanitarne w mieście uległy poprawie, budynek przekazano Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. 23 stycznia 1996 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A-438). W 2002 Sanepid formalnie oddał budynek gminie Poznań. Po śmierci w 2004 roku dwóch ostatnich osób zamieszkujących legalnie w budynku popadł on w ruinę. Dopiero w 2006 roku znalazł się inwestor, który postanowił przejąć i wyremontować budynek. Pod koniec 2007 roku miejski konserwator zabytków dokonał odbioru prac remontowych. Obecnie w elektrowni mieści się galeria, restauracja i concept store SPOT. (po modernizacji wnętrz w początkach XXI wieku).

Ortopedyczno-Rehabilitacyjny Szpital Kliniczny nr 4 w Poznaniu (dawniej Zakład Sacré-Coeur, Collegium Marcinkowskiego) – zespół szpitalny zlokalizowany na Wildzie w Poznaniu, przy ul. 28 Czerwca 1956 nr 135/147.

Wiadukt Hetmański w Poznaniu – wiadukt drogowy nad ul. Droga Dębińska, w granicach administracyjnych miasta Poznania, na Łęgach Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda. Oddano go do użytku 30 czerwca 1973 roku, wraz z fragmentem tzw. Trasy Hetmańskiej łączącym ulicę Zamenhofa z ówczesną ulicą Dzierżyńskiego (obecnie jest to ulica 28 Czerwca 1956 r.). Znajduje się w ciągu ul. Hetmańskiej, a zarazem II ramy komunikacyjnej. Przed otwarciem wschodniej obwodnicy miasta w czerwcu 2012 przez wiadukt poprowadzona była także droga krajowa nr 5 i trasa europejska nr E261. Do grudnia 2014 biegła nim droga krajowa nr 11. Stanowi część drogi wojewódzkiej nr 196, choć od 1 stycznia 2016 był również zaliczany do przebiegu drogi nr 433. Konstrukcja posiada połączenie z ul. Droga Dębińska jedynie dla pieszych (schody) oraz dla rowerów (pochylnie).

Łęgi Dębińskie – jednostka obszarowa utworzona w 2008 roku na potrzeby Systemu Informacji Miejskiej (SIM) w Poznaniu. Jednostka obszarowa formalnie nie jest osiedlem. Mieści się na terenie osiedla samorządowego Wilda.

II Szczep Drużyn Harcerskich i Zuchowych im. Jana Rodowicza „Anody” w Poznaniu – poznański szczep drużyn harcerskich ze Szkoły Podstawowej nr 84 im. Tadeusza Kościuszki, Gimnazjum nr 43 im. Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz Szkoły Podstawowej nr 21 im. Filipiny Płaskowickiej. Należy do Hufca Poznań-Wilda.

Katastrofa tramwajowa w Poznaniu – wypadek tramwajowy mający miejsce 8 września 1993 o godzinie 14:25 w Poznaniu. Był to wypadek z największą liczbą ofiar w historii poznańskiego transportu zbiorowego.