Cerkiew św. Olgi w Łodzi

Ulica Piramowicza niedługa, bo niespełna 230 metrowa ulica w ścisłym centrum Łodzi.

Willa Gustawa Schreera, niekiedy Willa Quantum – willa mieszcząca się w Łodzi przy ulicy Narutowicza 48.

Pomnik-popiersie Stanisława Moniuszki ufundowany przez mieszkańców w 1963 roku. Monument znajduje się w parku im Stanisława Moniuszki w Łodzi. Autorami rzeźby są Elwira i Jerzy Mazurczyk.

Park im. Stanisława Moniuszki w Łodzi (dawniej Park Kolejowy lub też Ogród Kolejowy; w języku jidysz nazywany Koligurtn) – park znajdujący się w obrębie ulic: Składowa, Kilińskiego, Narutowicza, Polskiej Organizacji Wojskowej. Utworzony został w 1875 roku, powierzchnia całkowita 2,3 ha. Park został utworzony w 1875 roku jako skwer publiczny (później zwany Parkiem Kolejowym) z myślą o ludziach korzystających z dworca kolejowego Łódź Fabryczna, którego gmach wzniesiono w 1868 roku. Na terenie dzisiejszego parku znajdował się las, zaistniała zatem konieczność wybudowania ścieżek doprowadzających do dworca. Pierwsze plany parku wykonał architekt miejski Hilary Majewski. Był to drugi park w Łodzi (pierwszym był park „Źródliska” założony w roku 1840). W parku zasadzono sosny, świerki, brzozy, klony, kasztany, lipy, topole i wierzby płaczące – część z nich rośnie w parku do dziś. Na środku parku umiejscowiono plac z ozdobnym klombem. Park był przebudowywany w latach 30. XX wieku. W 1884 roku w parku została wzniesiona katedra prawosławna św. Aleksandra Newskiego. Park zaczęto nieoficjalnie nazywać parkiem Aleksandryjskim. W latach 60. XX wieku park został przemianowany na park im. Stanisława Moniuszki, kompozytora Prząśniczki – hejnału Łodzi. W parku stoi pomnik – popiersie Stanisława Moniuszki, ufundowany w 1963 roku przez mieszkańców Łodzi. Autorami rzeźby są łódzcy plastycy Elwira i Jerzy Mazurczyk. Pomnik początkowo stał tyłem do ulicy Narutowicza, w 1970 roku obrócono go na prośbę mieszkańców. Centrum parku tworzą wraz z pomnikiem trzy klomby. W parku znajduje się pomnik przyrody: buk pospolity. W latach 1994–1995 park został częściowo ogrodzony niskim murkiem. W 2000 roku przeprowadzono specjalistyczną pielęgnację najstarszych drzew w tym parku. W latach 2019–2020 park przeszedł rewitalizację, która obejmowała remont alejek, nowe meble miejskie, nasadzenia, budowę placu zabaw oraz powiększenie parku o około 600m2. kosztem terenów u zbiegu ulic Kilińskiego i Rodziny Poznańskich, na których pierwotnie stała kamienica.

Ulica Polskiej Organizacji Wojskowej – ulica w Łodzi o długości 620 metrów, położona na terenie dzielnicy Śródmieście. Zaczyna się na skrzyżowaniu z ulicą Rewolucji 1905 roku, kończy natomiast na terenie dworca Łódź Fabryczna, a dokładnie na alei Rodziny Poznańskich (pl. Sałacińskiego), przy zachodnim wejściu na dworzec Łódź Fabryczna oraz węźle przesiadkowym komunikacji miejskiej. Jej odcinek od ulicy Stefana Jaracza do ulicy Narutowicza jest jednokierunkowy, a ruch odbywa się z północy na południe, w kierunku Dworca Fabrycznego. Odcinki Rewolucji 1905 r. – Jaracza i Narutowicza – Rodziny Poznańskich są dwukierunkowe. Ogólnie ulica Polskiej Organizacji Wojskowej jest niewielką ulicą w centrum miasta, pełniąca funkcję drogi dojazdowej do Nowego Centrum Łodzi i dworca Łódź Fabryczna. W ramach modernizacji Dworca Fabrycznego na odcinku Narutowicza – Rodziny Poznańskich wybudowano torowisko tramwajowe (linie przejeżdżające przez punkt przesiadkowy przy dworcu, tj. 9, 12, 13).

Sobór św. Aleksandra Newskiego – sobór prawosławny w Łodzi, katedra diecezji łódzko-poznańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego oraz siedziba miejscowej parafii (w dekanacie Łódź). Mieści się przy ulicy Jana Kilińskiego 56, w sąsiedztwie parku im. Stanisława Moniuszki i stacji kolejowej Łódź Fabryczna. Parafialną cerkiew wzniesiono w latach 1880–1884 z inicjatywy komitetu utworzonego przez największych łódzkich fabrykantów, którzy poprzez budowę prawosławnego obiektu sakralnego zamierzali dowieść swojej lojalności wobec władz carskich. Świątynię zaprojektował Hilary Majewski. Cerkiew została wyświęcona w 1884 przez arcybiskupa chełmskiego i warszawskiego Leoncjusza. Była nieprzerwanie czynna także podczas I wojny światowej, gdy miasto opuścili rosyjscy urzędnicy i żołnierze. W dwudziestoleciu międzywojennym, w odróżnieniu od wielu innych świątyń wzniesionych w Królestwie Polskim na potrzeby Rosjan, nie została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego ani rozebrana, co zwykle tłumaczy się okolicznościami jej budowy – została ufundowana przez zamożnych, szanowanych obywateli Łodzi. W 1951, w związku z utworzeniem diecezji łódzko-poznańskiej, świątynia otrzymała rangę soboru katedralnego. We wnętrzu budynku zachowało się oryginalne dziewiętnastowieczne wyposażenie z trzyrzędowym ikonostasem.

Parafia katedralna św. Aleksandra Newskiego – parafia prawosławna w Łodzi, w dekanacie Łódź diecezji łódzko-poznańskiej. Na terenie parafii funkcjonują 3 cerkwie i 1 kaplica: sobór św. Aleksandra Newskiego w Łodzi – parafialna i jednocześnie katedralna cerkiew św. Olgi w Łodzi – filialna cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi – cmentarna (Cmentarz Doły) kaplica Zmartwychwstania Pańskiego w Łodzi – cmentarna (Stary Cmentarz Prawosławny) Nabożeństwa prawosławne są odprawiane również w Pabianicach (raz w miesiącu, w kościele mariawickim przy ulicy Targowej 21).

Diecezja łódzko-poznańska – diecezja Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego utworzona 12 listopada 1948. Graniczy z diecezjami: warszawsko-bielską, białostocko-gdańską, lubelsko-chełmską, przemysko-gorlicką i wrocławsko-szczecińską. Jest to największa terytorialnie diecezja prawosławna w Polsce. Obejmuje swoją jurysdykcją województwa: kujawsko-pomorskie, łódzkie, śląskie, świętokrzyskie, wielkopolskie, a także zachodnią część małopolskiego oraz południową mazowieckiego.

Kamienica Karola Wutke – kamienica położona przy ul. S. Jaracza 42 w Łodzi, należąca do przedsiębiorcy i fabrykanta meblowego – Karola Wutke, powstała w 1898 r. zaprojektowana przez Franciszka Chełmińskiego.

Hotel Pałac Polonia ** – dawny hotel w Łodzi położony przy ulicy Narutowicza 38.

Synagoga Iczego Walda w Łodzi – prywatny dom modlitwy znajdujący się w Łodzi przy ulicy Widzewskiej 46. Synagoga została zbudowana w 1913 roku z inicjatywy Iczego Walda. Została przeniesiona z lokalu mieszczącego się przy ulicy Południowej 46. Mogła ona pomieścić 40 osób. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali synagogę.

Synagoga Hersza Szpejberga i Jakuba Zaksa w Łodzi – prywatny dom modlitwy znajdujący się w Łodzi przy ulicy Cegielnianej 46. Synagoga została zbudowana w 1893 roku z inicjatywy Hersza Szpejberga i Jakuba Zaksa. W 1897 roku synagogę przeniesiono do nowego lokalu przy ulicy Widzewskiej 42.