Dom Technika w Tarnowie

Tarnów (wymowa) – miasto na prawach powiatu w Polsce, w województwie małopolskim, siedziba powiatu tarnowskiego i gminy wiejskiej Tarnów. Leży przy ujściu Białej do Dunajca. Jest miastem centralnym aglomeracji tarnowskiej. Miasto lokowane przez Spycimira herbu Leliwa, na podstawie dokumentu wystawionego przez kancelarię króla Władysława Łokietka z 7 marca 1330 roku. Zachował się historyczny zespół architektoniczno-urbanistyczny miasta. Tarnów zajmuje powierzchnię 72,37 km², którą zamieszkuje 101 614 mieszkańców (GUS – stan na dzień 30 czerwca 2025) Miasto jest ważnym ośrodkiem turystycznym, kulturalnym i gospodarczym w Małopolsce, a także węzłem komunikacyjnym przy autostradzie A4 oraz linii kolejowej E 30. Na terenie osiedla Mościce znajduje się siedziba Grupy Azoty, największej grupy kapitałowej branży chemicznej w kraju oraz Międzynarodowe Centrum Bezpieczeństwa Chemicznego. W mieście działa konsulat honorowy Ukrainy. Tarnów jest członkiem Związku Miast Polskich.

Tarnów – gmina wiejska w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie tarnowskim. Do gminy wiejskiej Tarnów nie należy jej siedziba – miasto Tarnów, stanowiące oddzielną gminę miejską Tarnów. Według danych z 31 grudnia 2023 gminę zamieszkiwało 26 374 osób, tym samym była 3. najludniejszą gminą wiejską w województwie małopolskim.

Ratusz w Tarnowie – historyczny budynek usytuowany pośrodku płyty tarnowskiego Rynku. Jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów miasta i jeden z jego symboli. Pierwotnie był siedzibą rady miejskiej i sądu wójtowsko-ławniczego. Od 1931 r. jest siedzibą muzeum. Budowla jest przykładem architektury manierystycznej wyrastającej z renesansu. Ratusz znajduje się na Szlaku Renesansu w Małopolsce.

Rynek w Tarnowie – rynek miejski znajdujący się w centrum Starego Miasta w Tarnowie. Wytyczony został w czasie lokacji miasta w 1330 roku, zgodnie z zasadami średniowiecznej urbanistyki. Obecną zabudowę Rynku stanowią kamienice mieszczańskie, powstałe w okresie od XVI do XIX wieku. Centralną część placu zajmuje renesansowy ratusz.

Kamienica Ratajewiczowska w Tarnowie – najstarsza tarnowska kamienica mieszcząca się pod adresem Rynek 5. Od 1992 pełni funkcję siedziby Tarnowskiego Centrum Kultury.

Kamienica przy Rynku 24 i pl. Katedralnym 1 w Tarnowie (także dom kapituły, dom Langego, kamienica kapitulna, kamienica Rubinkiewicza) – zabytkowy budynek znajdujący się u zbiegu Rynku i placu Katedralnego na Starym Mieście w Tarnowie. Historia kamienicy sięga XVIII wieku, natomiast jej współczesny, neobarokowy wygląd jest owocem przebudowy z 1892 roku. W świadomości lokalnych mieszkańców przez wiele lat funkcjonowała jako siedziba Apteki „Pod Aniołem” – jednej z najstarszych aptek w mieście, o tradycji sięgającej jeszcze XVII i XVIII wieku.

Tarnowskie Centrum Kultury (TCK) – instytucja kulturalna miasta Tarnowa, powstała w 1992 roku w wyniku przekształcenia, przez Radę Miejską, dotychczasowego Tarnowskiego Ośrodka Kultury. Siedzibą TCK jest Kamienica Ratajewiczowska (Rynek 5).

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy, barokowy kościół konwentualny bernardynów, znajdujący się w Tarnowie przy ul. Bernardyńskiej 13. Został zbudowany w latach 1752–1776, poza obrębem murów miejskich, z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków na miejscu poprzedniej, drewnianej świątyni. Pierwotnie przeznaczony był dla sióstr bernardynek, których klasztor (założony w XVI wieku) przylegał do kościoła od strony południowej i nosił wezwanie św. Barbary. Dekretem cesarza Józefa II z 1781 konwent bernardynek został skasowany, a w 1789 na ich miejsce zostali przeniesieni ojcowie bernardyni, dotychczas pozostający w pobliskim klasztorze przy kościele Matki Boskiej Śnieżnej. W 1828 kościół został powtórnie konsekrowany, otrzymując obecne wezwanie. Jest obecnie kościołem filialnym parafii katedralnej. Kościół bernardynów jest jednonawową, orientowaną, murowaną świątynią z węższym, prostokątnym prezbiterium i ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę od strony zachodniej. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie wnętrza jest jednolite stylowo, barokowe i neobarokowe. Ołtarz główny, z XIX wieku, ma w polu głównym barokowy krucyfiks z malowanymi w tle postaciami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty.

Stara Synagoga w Tarnowie – nieistniejąca synagoga przy ulicy Żydowskiej, której ocalałe relikty (bima) znajdują się w Tarnowie.

Ulica Bernardyńska − jednokierunkowa ulica w centrum Tarnowa, stanowiąca część południowej obwodnicy Starówki. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu z ulicami Targową i Najświętszej Marii Panny będąc przedłużeniem ulicy Bema. W swej części od początku aż do skrzyżowania z ulicą Szeroką, tworzy jeden z głównych ciągów komunikacyjnych miasta, o ruchu odbywającym się w kierunku wschodnim. Ulica Szeroka stanowi przedłużenie tego ciągu komunikacyjnego. Na pozostałym odcinku, od ulicy Szerokiej do ulicy Dąbrowskiego, ruch odbywa się w kierunku zachodnim. Ulica już w I połowie XIX w. była w całości zabudowana, będąc ośrodkiem handlu i życia towarzyskiego. Jej nazwa pochodzi od znajdującego się przy niej zespołu klasztornego ojców bernardynów. W okresie PRL nazwę ulicy zmieniono. Upamiętniała ona wówczas działacza komunistycznego Władysława Kniewskiego. Po przemianach ustrojowych 1989 r. powrócono do nazwy pierwotnej.

Plac Katedralny w Tarnowie – plac na Starym Mieście w Tarnowie, usytuowany pomiędzy ulicami Katedralną a Kapitulną, sąsiadujący od południowego wschodu z Rynkiem. Plac wytyczony został podczas lokacji miasta w 1330 roku. W tym samym czasie rozpoczęto wznoszenie na nim istniejącej do dziś gotyckiej katedry. Przez wieki założenie formowało się pod wpływem licznych prac budowlanych, a jego współczesny wygląd wykształcił się dopiero na przełomie wieków XIX i XX.

Basteja w Tarnowie (lokalnie nazywana półbasztą) – renesansowa budowla obronna, przykład murowanej, szesnastowiecznej bastei w systemie obronnym dawnego Tarnowa. Obiekt wraz z murami obronnymi jest częścią systemu miejskich fortyfikacji.