Pomnik Wojciecha Bednarskiego w Krakowie

Park im. Wojciecha Bednarskiego – zabytkowy park miejski w Krakowie, znajdujący się w dzielnicy XIII Podgórze. Usytuowany jest po południowej stronie centrum Podgórza w zagłębieniu terenu powstałym wskutek eksploatacji wapieni między ulicami: Krzemionki na zachodzie, Parkową na wschodzie oraz Zamoyskiego na północy. Zajmuje powierzchnię 8,46 ha. Wejścia do Parku znajdują się przy ul. Parkowej oraz Zamoyskiego (przy placu Niepodległości). W bliskim sąsiedztwie parku znajdują się m.in.: stadion Klubu Sportowego Korona Kraków, Ośrodek telewizyjny TVP3 Kraków i wieża SLR Krzemionki, gmach IV Liceum Ogólnokształcącego oraz Kościół św. Józefa.

Szkoła Twardowskiego – nieczynny kamieniołom wapienia w Parku Bednarskiego, w Dzielnicy XIII Podgórze w Krakowie. Nazwa kamieniołomu pochodzi od legendy, według której Pan Twardowski miał tutaj pracownię alchemiczną.

Zespół Szkół Gastronomicznych nr 2 im. prof. Odona Bujwida – zespół szkół o profilu gastronomicznym w Krakowie, składający się z technikum, dwóch zasadniczych szkół zawodowych (I i II stopnia) oraz liceum dla dorosłych.

Dworek przy ul. Zamoyskiego 12 – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ul. Jana Zamoyskiego, w Podgórzu. Zbudowano go w końcu XVIII wieku. Do lat 70. XX wieku należał do rodziny Michalików. Następnie sprzedany przez Stanisława Michalika rodzinie prof. Wiktora Zina.

Parafia św. Józefa w Krakowie (Podgórze) – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Kraków-Podgórze archidiecezji krakowskiej w Krakowie, utworzona w 1818 roku.

Dworek Pod Lipkami – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w jego południowej, prawobrzeżnej części Podgórzu, w obecnej Dzielnicy XIII przy ulicy J. Zamoyskiego 18. Zbudowano go w drugiej połowie XVIII wieku. Od 1820 r. dworek należał do spolonizowanej rodziny niemieckiej Rehmanów, trudniącej się kominiarstwem, przybyłej z Opawy na Morawach. Jednym z jego właścicieli był Stanisław Rehman, radny miasta Krakowa, mistrz kominiarski, właściciel kawiarń.

Kościół św. Józefa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ul. J. Zamoyskiego 2, w Podgórzu. Kościół jest sanktuarium św. Józefa Mężnego Opiekuna Rodzin.

Dekanat Kraków – Podgórze – jeden z 45 dekanatów w rzymskokatolickiej archidiecezji krakowskiej.

Plac Niepodległości – plac w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze, w Podgórzu. Ograniczony jest od północy ulicą Kalwaryjską a od południa ulicą Jana Zamoyskiego i wzgórzem Krzemionek Podgórskich. W miejscu tym znajdowały się, zbudowane w XIX wieku, koszary c. i k. armii Austro-Węgier. 31 października 1918 roku żołnierze polscy pod dowództwem porucznika Antoniego Stawarza rozpoczęli rozbrajanie żołnierzy austriackich. Był to prawdopodobnie jeden z pierwszych skrawków wolnej Polski. Koszary przetrwały do 1945 roku, kiedy zostały spalone. Plac jako taki wówczas nie istniał – obok koszar biegła jedynie ulica Legionów Józefa Piłsudskiego, łącząca ul. Jana Zamoyskiego z ul. Kalwaryjską i mostem Józefa Piłsudskiego. Dzisiaj stanowi ona wschodnią część Placu. Na miejscu koszar zbudowano halę i basen Klubu Sportowego Korona Kraków (to obecnie zachodnia pierzeja) a bezimienny dotychczas skwer został nazwany w 1965 roku Placem Powstańców Śląskich. W 1991 roku nadano mu obecną nazwę dla upamiętnienia rozgrywających się w tym miejscu w 1918 roku wydarzeń a 31 października 2018 roku, dla uhonorowania por. Antoniego Stawarza, odsłonięto Pomnik Niepodległości.

Pomnik pamięci harcerzy plutonu „Alicja” w Krakowie – pomnik w formie obelisku z tablicami pamiątkowymi znajdujący się przy ulicy J. Zamoyskiego 2, w obejściu kościoła pw. św. Józefa w Dzielnicy XIII Podgórze w Krakowie. Obelisk upamiętniający harcerzy poległych w czasie II wojny światowej został odsłonięty 21 listopada 1998 roku. Pluton „Alicja” – podgórski pluton Grup Szturmowych, działający od wiosny 1943 roku na terenie Krakowa. Jednostka została stworzona na bazie Roju Podgórskiego przez Franciszka Baraniuka, pseudonim Szulce. W jej skład wchodziły harcerki i harcerze w wieku około 17–20 lat (najmłodszy Czesław Sutek, pseudonim Cenio miał 15 lat), a ich pierwszym dowódcą został Mieczysław Barycz, pseudonim Lis. W lipcu 1943 roku, ze względu na trudności z utrzymaniem dyscypliny i konspiracji, rozkazem komendanta Chorągwi Krakowskiej hm. Edwarda Heila, pseudonim Jerzy, pluton Alicja został oddany do dyspozycji Kierownictwu Dywersji Krakowskiego Okręgu Armii Krajowej. Jednostka liczyła wówczas około pięćdziesięciu chłopców i dwanaście dziewcząt. Dowództwo Szarych Szeregów nie zrezygnowało jednak z nadzoru nad Plutonem, utrzymując nad nim pieczę wychowawczą. Podwójne dowództwo (ze strony Kedywu działania Plutonu kontrolował por. Ryszard Nuszkiewicz, pseudonim Powolny, natomiast od strony Szarych Szeregów – Szulce, Lis oraz Jerzy) utrudniało utrzymywanie członków Plutonu w ryzach dyscypliny i konspiracji. Członkowie Plutonu prowadzili działania sabotażowe: kolportaż nielegalnej prasy, zastraszanie rodzin niemieckich, niszczenie aparatów wyświetlających w kinach filmy propagandowe (Akcja „Kino”), sabotaż kolejowy, a także zdobywanie broni. Dziewczęta, pod dowództwem Anny Surowiec, pseudonim Żywia, zajmowały się głównie ubezpieczaniem akcji, łącznością i prowadziły działania wywiadowcze. Pierwsze aresztowania miały miejsce w sierpniu i wrześniu 1943 r., kolejne zaś rozpoczęły się 14 listopada tego samego roku. Do kwietnia 1944 roku aresztowana została większość Plutonu. Udział w tak szybkim działaniu Gestapo miał Sławomir Mądrala, pseudonim Pirat, który próbując ratować swoje życie zdecydował się na współpracę i zdradę koleżanek i kolegów. Członkowie Plutonu zostali rozstrzelani w publicznych egzekucjach, zakatowani w więzieniu na ul. Montelupich lub siedzibie Gestapo przy ul. Pomorskiej 2, przewiezieni do obozów koncentracyjnych (m.in. w Neuengamme i Ravensbrück). Przy życiu pozostali jedynie Janina Potoczek, pseudonim Telimena i Stanisław Pławecki, pseudonim Sulibor. Zdrajca został skazany na śmierć przez podziemny Wojskowy Sąd Specjalny. Pierwsza próba nie była udana, uratował go nieznany przechodzień. Wyrok wykonano ostatecznie 31 marca 1944 roku. „Pirat” został rozstrzelany w swoim mieszkaniu przy ul. B. Limanowskiego. Znajdująca się na frontowej tablicy inskrypcja brzmi: Inskrypcja na bocznej górnej tablicy: Inskrypcja na bocznej dolnej tablicy:

Podgórze (oficjalnie Wolne i Królewskie Miasto Podgórze) – obszar Krakowa obejmujący zachodnią część obecnej Dzielnicy XIII Podgórze. Dawniej samodzielne miasto, które otrzymało prawa miejskie 26 lutego 1784 (rzekomo jako Josephstadt, na co jednak brak przekonujących dowodów). 1 lipca 1915 połączyło się z Krakowem i zostało jego XXII dzielnicą katastralną. Podgórze uzyskało prawa miejskie w 1784 roku, w 1810 roku włączone do Krakowa, ponowne nadanie praw miejskich w 1815 roku, połączone z Krakowem w 1915 roku. W 1994 roku Podgórze wraz ze Starym Miastem, Wawelem, Stradomiem, Piaskiem, Kazimierzem i Nowym Światem zostało uznane za Pomnik historii.

Rynek Podgórski – plac w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze, w Podgórzu. Wytyczony został w 1785 podczas lokacji miasta Podgórza jako rynek miejski, w miejscu krzyżowania się dróg, u podnóża wzgórza Lasoty. Prowadziły tędy jeszcze średniowieczne szlaki od przeprawy a potem mostu (dzisiejsza ul. Staromostowa) przez Wisłę z Krakowa i Kazimierza do Wieliczki (dzisiejsza ul. Rękawka), do Wieliczki i Woli Duchackiej (dzisiejsza ul. Parkowa), na południe i zachód, na Śląsk, do Lanckorony i Kalwarii (dzisiejsza ul. J. Zamoyskiego) oraz trakt cesarski. Początkowo prostokątny ostatecznie do końca XIX wieku uformował się w dzisiejszym kształcie trójkąta o wymiarach ok. 135 x 135 x 120 m i powierzchni ok. 1,6 ha. Zwany Rynkiem następnie Rynkiem Głównym (Rynkiem Małym był drugi rynek miasta Podgórza, dzisiejszy pl. Bohaterów Getta) obecną nazwę otrzymał w 1915 po połączeniu się Krakowa i Podgórza. W 1917 powstała na rynku pętla tramwaju elektrycznego, linia została przedłużona w 1925 do uzdrowiska Matecznego. Pętlę zlikwidowano w latach 50. XX wieku, a tory zostały usunięte. Obecnie linia tramwajowa biegnie wzdłuż północnej pierzei rynku.