Dom Krajowy Prowincji Śląskiej we Wrocławiu

Hotel Polonia, jeden ze znaczących obiektów hotelowych we Wrocławiu, położony przy ul. Piłsudskiego (Gartenstrasse > ul. Ogrodowej) 66-68, róg ul. Świdnickiej (Schweidnitzer Straße). Zbudowany w 1911 jako Hotel Vier Jahreszeiten (Cztery Pory Roku). W okresie powojennym był zarządzany przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Turystycznej "Odra" we Wrocławiu, które następnie przekształciło się w Odra Tourist Hotele Sp z oo. W trakcie prac modernizacyjnych.

Budynek mieszkalny przy ulicy marszałka Józefa Piłsudskiego 80-86 – budynek mieszkalny, z użytkowym parterem, położony we Wrocławiu na osiedlu Przedmieście Świdnickie. Adres budynku to ulica marszałka Józefa Piłsudskiego 80-86. Budynek został zbudowany w latach 1954-1955 r. Jego architektura zaliczana jest do nurtu realizmu socjalistycznego. Budynek został ujęty w ewidencji zabytków, a wcześniej znajdował się na liście wrocławskich dóbr kultury współczesnej.

Odra-Film – instytucja kultury samorządu województwa dolnośląskiego z siedzibą we Wrocławiu. Zajmuje się promowaniem kultury filmowej, prowadzeniem kin położonych na terenie województwa dolnośląskiego i lubuskiego, produkcją filmów i organizacją imprez filmowych.

Teatr Muzyczny Capitol – teatr muzyczny powstały we Wrocławiu w 2004 roku, będący kontynuacją wcześniejszych teatrów istniejących w tym samym miejscu takich jak: Operetka Dolnośląska (1955 – 1976), Teatr Muzyczny (1977 – 1979), Operetka Wrocławska (1979 – 1991) oraz Teatr Muzyczny – Operetka Wrocławska (1991 – 2004) Teatr jest jednostką kulturalną Samorządu Miasta Wrocławia. Pierwszym dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu był (w latach 2004–2006) Wojciech Kościelniak. W latach 2006–2021 obie te funkcje pełnił Konrad Imiela, od 1 września 2021 roku dyrektorem naczelnym jest Hubert Zasina, a Konrad Imiela pozostaje na stanowisku dyrektora artystycznego . Od 2006 Teatr Muzyczny Capitol jest producentem Przeglądu Piosenki Aktorskiej.

Ulica Stawowa – ulica położona we Wrocławiu, łącząca ulicę Tadeusza Kościuszki z ulicą Borowską, na osiedlu Przedmieście Świdnickie w dawnej dzielnicy Stare Miasto. Ulica należy do kategorii dróg gminnych i ma 401 m długości, a ponadto do tej ulicy przypisane są sięgacze o statusie dróg wewnętrznych. Odcinek ulicy rozpoczynający się przy ulicy Tadeusza Kościuszki, a kończący przy ulicy Józefa Piłsudskiego przebiega przez obszar zabudowy śródmiejskiej o pierzejowej zabudowie znajdującej się po obu stronach ulicy. Dla pozostałego odcinka zabudowa nie jest już tak intensywna, a przy końcowym fragmencie ulicy znajduje się skwer Czesława Niemena. Koniec ulicy znajduje się przy zachodnim krańcu zespołu stacji kolejowej Wrocław Główny, przechodząc pod wiaduktem kolejowym, na którym przebiegają linie kolejowe biegnące od wymienionej stacji, przy której znajduje się Dworzec Główny. Przy ulicy położonych jest kilka zachowanych z okresu przedwojennego budynków oraz obiektów kolejowych, które zostały ujęte w gminnej ewidencji zabytków, w tym zespół dworca wpisany do rejestru zabytków, a sama ulica na całej swojej długości przebiega przez obszar Przedmieścia Południowego, którego układ urbanistyczny podlega ochronie i również wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków.

Pałac Schaffgotschów – zabytkowy pałac we Wrocławiu przy ul. Kościuszki 34. Pałac – willa, wzniesiona w 1890 na polecenie Hansa Ulryka von Schaffgotscha (1831-1915), żonatego z Joanną Gryczik. Obiekt wzniesiony według projektu K. Heidenreicha w wyniku rozbudowy starszego domu G. van Heesa, który znajdował się tu od 1862. Schaffgotschowie kupili parcelę w 1887 i polecili rozbudowę domu do trójskrzydłowego pałacu w stylu renesansowym, z wieżą, licznymi wykuszami, lukarnami itp. Elewacja licowana jest czerwoną cegłą z jasnymi piaskowcowymi detalami; przed frontem pałacu znajduje się dziedziniec, na tyłach był ogród, pierwotnie w stylu angielskim. Hans Ulryk von Schaffgotsch zmarł w 1915; po jego śmierci właścicielem pałacu została gmina ewangelicka z parafii św. Marii Magdaleny. W czasie oblężenia Festung Breslau uszkodzony, po odbudowie we władaniu miasta, wykorzystywany był do celów mieszkalnych. W roku 1956 miasto przekazało budynek Zrzeszeniu Studentów Polskich, które urządziło w nim klub studencki "Pałacyk". W 1972 wybuchł tu pożar; przeprowadzony remont zakończył się w roku 1975 i od tego czasu budynek jest wykorzystywany do różnych celów kulturalnych (znajdowało się tu m.in. kino, zlikwidowane w 2003) i rozrywkowych (popularna dyskoteka w latach 90, pub Samo Życie oraz klub bilardowo-snookerowy). W 2012 roku nieruchomość została sprzedana firmie z wietnamskim kapitałem TH Invest.

Hotel Europejski, jeden ze znaczących obiektów hotelowych we Wrocławiu, położony przy ul. Piłsudskiego, niegdyś ul. Ogrodowej (Gartenstrasse) 88, róg ul. Stawowej (Teich Strasse). Zbudowany w latach 1876-1877 jako Hohenzollern Hof (Dwór Hohenzollernów). W okresie powojennym był zarządzany przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Turystycznej "Odra" we Wrocławiu pod nazwą Hotelu Europejskiego, które przekształciło się w Odra Tourist Hotele Sp z oo, obecnie przez COHM.

Plac Czysty we Wrocławiu (j. niem. Salvator Platz, Franz-Seldte-Platz) – plac położony we Wrocławiu na Przedmieściu Świdnickim, w obrębie dzielnicy Stare Miasto, na południe od fosy miejskiej. Przy placu znajduje się skrzyżowanie ulic: Czystej i Podwale. Plac wytyczono około 1845 roku, a jego niemieckojęzyczna nazwa nawiązywała do istniejącego tu niegdyś ewangelickiego Kościoła Imienia Zbawiciela i cmentarza parafialnego.

Residenz Hotel (pol. Hotel Rezydencja) – niezachowany hotel, który znajdował się we Wrocławiu przy pl. T. Kościuszki 15–17.

Plac Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu (Tauentzienplatz) – reprezentacyjny plac położony we Wrocławiu na Przedmieściu Świdnickim, w obrębie dzielnicy Stare Miasto, na przecięciu ulic: Tadeusza Kościuszki i Świdnickiej. Plac ma powierzchnię około 2 ha. Przed II wojną światową placowi temu nadano nazwę Tauentzienplatz, na cześć pruskiego generała Friedricha Bogislava von Tauentziena, którego grobowiec i pomnik znajdował się w centralnej części placu. Plac wytyczony został wokół tej budowli po wyburzeniu fortyfikacji w 1807 roku. Współcześnie w tym miejscu znajduje się Skwer Solidarności Walczącej, którego kompozycja otacza znajdujący się w jej środku Kamień pamiątkowy ku czci Bojowników o Wyzwolenie Narodowe i Społeczne. Ten plac uznawany jest za najpiękniejszy we Wrocławiu .

Kamień pamiątkowy ku czci Bojowników o Wyzwolenie Narodowe i Społeczne – granitowy głaz narzutowy usytuowany na Placu Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, poświęcony pamięci bojowników o wyzwolenie narodowe i społeczne. Został odsłonięty 24 marca 1946 r., z okazji I Zjazdu Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację, który odbył się w ramach Roku Kościuszkowskiego, obchodzonego w 1946 roku. Istnieją opinie, iż była to propagandowa próba włączenia Ziem Odzyskanych w tradycję polskiego czynu zbrojnego. Jest to granitowy głaz narzutowy o wysokości 1,5 m. Umieszczono na nim inskrypcję: Głaz znajduje się na środku placu w otoczeniu dróg kołowych i tramwajowych, tj. na środku wysepki w obrębie skrzyżowania przecinających plac ulic: Ulicy Tadeusza Kościuszki i Ulicy Świdnickiej. Terenowi wokół kamienia nadano nazwę Skwer Solidarności Walczącej, co uzasadniano między innymi faktem wyrycia na głazie podczas stanu wojennego znaku (symbolu) Solidarności Walczącej, którego ślady zachowały się do dziś. Brak jest przejść dla pieszych umożliwiających dojście przez jezdnie do tego skweru i monumentu. W miejscu, w którym umieszczony jest głaz, wcześniej (od 1795 r.) znajdował się Pomnik Friedricha Bogislava von Tauentziena (będący jednocześnie jego grobowcem), wyburzony w 1945 roku. Przed II wojną światową również sam plac nosił jego imię.

Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa – osiedle we Wrocławiu zbudowane w latach 1954-1958 według projektu Romana Tunikowskiego, obejmujące budynki przy placu Kościuszki, ulicy Świdnickiej 41-50 i ówczesnej ulicy Świerczewskiego a obecnej Józefa Piłsudskiego 54-62. W 1994 KDM została wpisana do rejestru zabytków.