Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Tarnowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – nieistniejąca świątynia Sióstr Urszulanek znajdująca się na rogu dzisiejszych ulic Bema i Urszulańskiej w Tarnowie. Kościół został wzniesiony w latach 1877-1878 według projektu architekta Karola Polityńskiego. Konsekrowany przez bpa tarnowskiego Alojzego Pukalskiego w 1878 roku. W 1979 roku w związku z erygowaniem nowej parafii i rozpoczęciem budowy nowego kościoła, został rozebrany.

Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Tarnowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Tarnów Południe.

Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Tarnowie – zbór metodystyczny działający w Tarnowie od 1945 r., należący do okręgu południowego Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP. Zbór w Tarnowie założony został wiosną 1945 r. dzięki służbie pastora Stanisława Słotwińskiego. Poświęcenie kaplicy przy ul. Narutowicza 19 nastąpiło 25 kwietnia 1947 r. Nabożeństwa odbywają się w niedziele o godzinie 10:30.

VII Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie – szkoła ponadpodstawowa w Tarnowie.

Pałac Sanguszków w Tarnowie (Budynek Starostwa Tarnowskiego, Dom Książęcy) – pałac znajdujący się przy placu Jana Sobieskiego w Tarnowie. Został wzniesiony pod koniec XVIII wieku; jego obecną formę nadano mu w I poł. XX wieku. Na przestrzeni wieków pełnił różne funkcje, w tym mieszkalne i biurowe m.in. mieścił siedziby urzędów, m.in. austriackiego i polskiego starostwa powiatowego oraz urzędu wojewódzkiego województwa tarnowskiego. W czasie rabacji galicyjskiej przed budynkiem składano ofiary rzezi, a ówczesny starosta tarnowski wypłacił tu chłopom „nagrodę”, w zamian za dochowanie wierności austriackiemu cesarzowi. Od pełnionej funkcji administracyjnej nazywany budynkiem starostwa.

Synagoga Postępowa w Tarnowie – nieistniejąca synagoga wzniesiona przez Żydów postępowych w Tarnowie. W 1939 roku hitlerowcy spalili synagogę, do dziś pozostał po niej pusty plac.

Kościół św. Anny – kościół, który znajdował się w Tarnowie, u zbiegu dzisiejszych ulic św. Anny i św. Ducha. Rozebrany na początku XIX wieku.

Powiat tarnowski (niem. Politische Bezirk Tarnow) – jednostka podziału administracyjnego I stopnia w Królestwie Galicji i Lodomerii, kraju koronnym Austro-Węgier, istniejąca w latach 1867–1918. Siedzibą powiatu był Tarnów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powiat tarnowski wszedł w skład województwa krakowskiego.

Muzeum Ziemi Tarnowskiej (w latach 1976–2024 Muzeum Okręgowe w Tarnowie) – wielooddziałowa placówka muzealna zlokalizowana w Tarnowie i powiatach: tarnowskim, brzeskim, bocheńskim i dąbrowskim.

Brama Krakowska w Tarnowie – średniowieczna brama miejska, położona na tarnowskim Starym Mieście, będąca częścią miejskiego systemu obronnego. Budowla nie zachowała się do dzisiejszych czasów.

Ulica Katedralna − ulica na tarnowskim Starym Mieście prowadząca od północno-zachodniego narożnika Rynku na zachód do nieistniejącej już Bramy Krakowskiej. Z ulicą bezpośrednio sąsiaduje Plac Kazimierza Wielkiego z pomnikiem Adama Mickiewicza oraz Plac Katedralny z Bazyliką katedralną. W budynku nr 2 w latach 1922−1931 mieszkał Jan Bielatowicz. Nazwa ulicy była używana od XVIII w. Zmieniona została w okresie PRL. Wówczas ulica upamiętniała nazwą działacza socjalistycznego Walerego Wróblewskiego. Po przemianach 1989 powrócono do dawnej nazwy.

Pomnik Adama Mickiewicza w Tarnowie usytuowany jest na placu Kazimierza Wielkiego w ciągu ulicy Katedralnej. Pomnik postanowiono ufundować z okazji 100-lecia urodzin wieszcza. 9 maja 1898 powstał komitet pod przewodnictwem Bronisława Brzeskiego, tarnowskiego notariusza i weterana powstania styczniowego, mający zebrać potrzebne środki finansowe i wybrać projekt pomnika. W kwietniu 1900 roku zaakceptowano projekt Tadeusza Błotnickiego, zobowiązując artystę do zakończenia pracy do końca października. Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonano 26 listopada 1900 w 45. rocznicę śmierci poety. Pomnik ma formę popiersia o wysokości 1,1 m na cokole wykonanym z czerwonego granitu tremboweskiego o wysokości 3,4 m., ozdobionym lirą – symbolem poetów. Otoczony jest ozdobnymi słupkami metalowymi, połączonymi łańcuchem oraz dwoma kandelabrami. Pomnik przetrwał II wojnę światową, gdyż po usunięciu polskich symboli przekazano niemieckim władzom okupacyjnym iż przedstawia Jana Sebastiana Bacha. W marcu 1968 protestowano przy pomniku przeciwko cenzurze oraz zdjęciu „Dziadów” z desek Teatru Narodowego.