Góra Jeleniowska

Rezerwat przyrody Góra Jeleniowska – częściowy rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Nowa Słupia, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Leży w Pasmie Jeleniowskim Gór Świętokrzyskich, w granicach Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 15,80 ha (akt powołujący podawał 15,56 ha) Rok utworzenia: 1997 Numer ewidencyjny WKP: 064 Przedmiot ochrony: wychodnie górnokambryjskich, gruboławicowych piaskowców kwarcytowych tworzące osobliwe formy morfologiczne i rumowiska typu gołoborzy oraz naturalne zbiorowisko Dentario glandulosae-Fagetum Rezerwat obejmuje część grzbietu leżącego na zachód od szczytu Góry Jeleniowskiej. Znajduje się około 1,5 km na wschód od miejscowości Paprocice. Obejmuje wydzielenia 57 c, d, na terenie leśnictwa Jeleniów (obręb Nieskurzów, nadleśnictwo Łagów). Przez rezerwat przechodzi Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków.

Jeleniów – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Miejscowość położona jest u podnóża Góry Jeleniowskiej (inaczej Zamkowej) – jednego z najważniejszych wzniesień Gór Świętokrzyskich.

Dębniak – przysiółek wsi Jeleniów w Polsce, położony w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa kieleckiego. Przez przysiółek przebiega droga wojewódzka nr 756.

Milanowska Wólka – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. Przez wieś przebiegają drogi wojewódzkie DW753 i DW756 oraz przechodzi zielony szlak turystyczny z Łagowa do Nowej Słupi. W Milanowskiej Wólce znajduje się Centrum Edukacyjne Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Kielcach, w którym prowadzone są szkolenia nauczycieli z całej Polski.

Kobyla Góra (391 m n.p.m.) – zalesione wzniesienie w Górach Świętokrzyskich, leżące między Łysogórami a Pasmem Jeleniowskim. Krzyżują się tu dwa piesze szlaki turystyczne: Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego i Zielony szlak turystyczny Łagów - Nowa Słupia. Od północy górę opływa Słupianka.

Paprocice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. Były wsią benedyktynów świętokrzyskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 756. Przez wieś przebiega Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków. Paprocice mają powierzchnię 168,7 ha. We wsi znajduje się szkoła podstawowa, gimnazjum oraz kaplica, której patronem jest św. Adam Chmielowski.

Cmentarz żydowski – kirkut znajdujący się w Nowej Słupi usytuowany po wschodniej stronie ul. Kieleckiej, na południe od centrum miejscowości. Ma powierzchnię ok 0,5 ha. Zdewastowany podczas II wojny światowej. Obecnie teren dawnego cmentarza stanowi pusty plac leżący pomiędzy budynkiem straży pożarnej a dawną siedzibą biura gminnej służby rolnej, pozbawiony jakichkolwiek śladów wskazujących na charakter miejsca. Cmentarz istniał już w XVIII wieku. Nieprzerwanie wykorzystywany dla celów grzebalnych do chwili wymordowania przez Niemców tutejszej ludności żydowskiej w 1942.

Łazy – część miasta Nowa Słupia w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Synagoga w Nowej Słupi – synagoga znajdująca się w Nowej Słupi, przy ulicy Radoszów 4. Synagoga została zbudowana w 1931 roku. Wzniesiono ją dwa lata po wielkim pożarze miasta, w którym spłonęły dwie drewniane bożnice. Synagoga została zdewastowana przez hitlerowców podczas II wojny światowej. Po zakończeniu wojny budynek przebudowano na kino, a do ściany zachodniej dobudowano dwukondygnacyjną przybudówkę. Obecnie w budynku znajduje się warsztat. Murowany i orientowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. Do dnia dzisiejszego z dawnej elewacji zachowało się tylko zwieńczenie szczytu.

Nowa Słupia (do 1870 gmina Baszowice, do 1954 gmina Słupia Nowa) – gmina miejsko-wiejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie kieleckim. Siedziba gminy to Nowa Słupia. Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwało 9735 osób. Corocznie na terenie gminy organizowane są Dymarki Świętokrzyskie. Można na nich zobaczyć, jak wytapia się żelazo metodą sprzed 2000 lat.

Nowa Słupia (daw. Słupia Nowa) – miasto w Polsce położone w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, siedziba gminy Nowa Słupia. Prawa miejskie w latach 1351–1869 oraz ponownie od 1 stycznia 2019. W obszar miasta wchodzą:

Kościół świętego Wawrzyńca w Nowej Słupi – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Nowa Słupia, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Święty Krzyż diecezji sandomierskiej. Świątynia powstała na miejscu drewnianej, wzniesionej pod koniec XIV wieku, która została spustoszona i częściowo zniszczona w wyniku najazdu Tatarów w 1500 i 1502 roku. Z biegiem czasu zaczęła popadać w ruinę. Z jednego ze źródeł, datowanego na rok 1597, wynika, że kościół był "dobrze pokryty", ale "o ścianach od fundamentu już zmurszałych i nadwątlonych". Świątynia posiadała trzy ołtarze, w tym główny, wybudowany z kamienia. Otaczały ją zabudowania kościelne: dzwonnica i kostnica oraz pozostający w ruinie budynek szkoły. Obecna świątynia została wzniesiona około 1656 roku przez benedyktyna, księdza Macieja Sekulskiego. Początkowo była kościołem filialnym parafii w Starej Słupi. Jest to budowla wybudowana z kamienia o jednej nawie. W dniu 23 maja 1678 roku została utworzona parafia św. Wawrzyńca w Nowej Słupi – tym samym kościół zyskał rangę parafialnego. Nieznana jest data konsekracji świątyni. Dzięki staraniom proboszcza S. Gruszki, budowla została w 1960 roku rozbudowana o dwie nawy boczne. W 1982 roku kościół został odrestaurowany na zewnątrz z powodu pękniętych ścian. W 1990 wnętrze świątyni zostało wymalowane. Zostały również odnowione: dach i elewacja zewnętrzna. Budowla jest orientowana i reprezentuje styl późnogotycki.