Winnica (Kraków)

Fort 53a Winnica – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1898–1899. Obok Fortu 38 Skała jedyny, w obrębie Twierdzy Kraków, fort typu górskiego. W czasie I wojny światowej na jego przedpolach wybudowano system kawern i okopów. Znajduje się na wzniesieniu Winnica (234 m n.p.m.), w rejonie ówczesnych wsi Kostrze i Skotniki, obecnie ok. 300 m na zachód od ul. Winnickiej w Krakowie. Wjazd na dziedziniec prowadzi przez most nad fosą z zachowaną oryginalną bramą wjazdową. Dziedziniec zamykały koszary czołowe pełniące funkcję schronu bojowego. Dwukondygnacyjne koszary o konstrukcji mieszanej z galerią strzelecką nadwieszoną nad fasadą, przechodzącą w stanowiska ogniowe na wale piechoty. Był to ostatni z serii fortów pancernych obrony bliskiej, a rozwiązania tu przyjęte stały się pierwowzorem dla schronów bojowych i grup warownych okresu międzywojennego. Obiekt jest jednym z niewielu fortów, w których zachowały się wieże pancerne. Został wpisany do rejestru zabytków. Na forcie prowadzone są obecnie prace porządkowe i remontowe.

Staw Królówka – użytek ekologiczny w południowo-zachodniej części Krakowa, w dzielnicy VIII Dębniki, w rejonie ul. Winnickiej i ul. Królówka (Skotniki). Został utworzony uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 roku. Użytek ekologiczny Staw Królówka zajmuje powierzchnię 0,85 ha. Został ustanowiony w celu ochrony ekosystemu zbiornika wodnego stanowiącego siedlisko przyrodnicze i stanowisko rzadkich lub chronionych gatunków związanych ze środowiskiem wodnym, a w szczególności płazów i gadów. Stanowi on miejsce rozrodu ropuchy szarej (Bufo bufo) i żaby moczarowej (Rana arvalis), a także ważek (Odonata). Staw Królówka położony jest w obrębie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Na północ od niego rozciąga się jedna z enklaw obszaru Natura 2000 Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy.

Kawerna w Kostrzu, Kawerna VII – kawerna na wzgórzu Solnik w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Znajduje się na południowo-wschodnim stoku wzniesienia, powyżej Ulicy Tynieckiej. Przy ulicy tej, około 100 m od przystanku Kostrze I w kierunku Tyńca znajduje się tablica informacyjna o Uroczysku Kostrze, a przed nią ścieżka, która prowadzi obok wylotu kawerny na szczyt wzgórza Solnik. Ze ścieżki widoczny jest obetonowany i zamknięty kratą otwór kawerny. Kawerna ma jeszcze drugi otwór. Znajduje się on około 20 m na północny wschód od otworu pierwszego. Można do niego dojść słabo widoczną ścieżką przez zarośla po prawej stronie. Za otworem pierwszym ciągnie się w głąb skały obetonowany tunel o półokrągłym stropie. Zaraz za kratą na lewej ścianie tunelu zamontowano tablicę pamiątkową. Napis na niej głosi: „Kaverne Steinbruch Kostrze. 1915-1916”. Na końcu korytarza znajduje się druga krata, a za nią sala o wymiarach 15 × 3 m. Na prawo od niej biegnie drugi, równoległy korytarz, za nim przewężenie o wymiarach 1,2 × 0,6 m, za którym jest druga sala o wymiarach 3,5 × 2,5 × 2,7 m. Znajduje się w niej omurowany kominek. Na początku dużej sali znajduje się jeziorko o wymiarach 2,7 × 1,2 m i głębokości kilkudziesięciu centymetrów. Odbiegają od niego dwa korytarze. Lewy prowadzi do sali o wymiarach 13,6 × 3,2 m i wysokości 2,7 m. Znajduje się ona w tej samej pustce skalnej, co salka z kominkiem, ale oddzielono je murem z cegieł. Prawy korytarz prowadzi do sali o wymiarach 15,2 × 3,2 m i wysokości 2,7 m. Końcówka sali łączy się równoległym ciągiem z korytarzykiem wiodącym do drugiej kraty.

Solnik (259 m) – wzgórze w Krakowie, w Dzielnicy VIII Dębniki. Czasami nazywane jest Górką Kostrzewską. Ciągnie się od osiedla Kostrze w kierunku północno-wschodnim do Wisły. U jego południowo-wschodnich podnóży znajduje się osiedle Pychowice i ulica Tyniecka, u północno-zachodnich osiedle Bodzów. W podziale fizycznogeograficznym Polski znajduje się w mezoregionie Pomost Krakowski. Wzgórze wznosi się około 60 m powyżej otaczających go terenów. Znajduje się na obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego i wchodzi w skład Uroczyska Kostrze. Zbudowane jest ze skał wapiennych i porośnięte lasem, w którym dominują jawor, klon pospolity, jesion wyniosły i sosna zwyczajna. Wzgórze pełni funkcję rekreacyjną dla mieszkańców miasta. Na jego rozległym grzbiecie jest duża łąka, której część porastają murawy kserotermiczne. Łąka ta jest dobrym punktem widokowym. Przy dobrej widoczności można z niej obserwować Beskidy, Gorce, Tatry i Pasmo Babiej Góry. Dla turystów wykonano oznakowane szlaki turystyczne, tablice informacyjne i ławki. Na wschodniej części wzgórza znajdował się dawniej Kamieniołom w Bodzowie. Jego wyrobisko i okoliczne treny wzniesienia Solnik upodobali sobie motocrossowcy, w wyniku czego jest on rozjeźdżony. Wzgórze Solnik jest też startowiskiem paralotniarzy. Wzgórze i położone w jego otoczeniu ulice Widłakowa, Tyniecka i Winnicka wchodziły w skład zbudowanej przez Austriaków Twierdzy Kraków. Na Solniku znajduje się należący do tej twierdzy fort międzypolowy artyleryjski 53 „Bodzów” oraz należące do niego Kawerna w Kostrzu i Kawerna w Bodzowie, które służyły jako magazyn amunicji. Na wzgórzu Solnik Henryk Sienkiewicz umieścił w powieści Krzyżacy historię szarży Zbyszka z Bogdańca na krzyżackiego posła.

Fort 53 Bodzów – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w 1887 roku jako fort półstały, ziemno-drewniany. W latach 1913–1914 przebudowany na fort stały z przyległymi bateriami, wałem i schronem. Fort jest położony na wzgórzu Solnik w Krakowskim Bodzowie. Z fortu rozlega się widok na dużą część Krakowa. Fort Bodzów panował nad południowym brzegiem Wisły i całą rozległą okolicą leżącą u jego stóp. W 1914 jego załoga składała się ze 110 artylerzystów (w tym 3 oficerów) oraz 115 żołnierzy piechoty (w tym 3 oficerów). W czasie I wojny światowej fort doznał niewielkich uszkodzeń. W 1936 adaptowany na zaplecze szybowiska. W 1955 roku przeznaczono go do rozbiórki, w celu odzyskania materiałów budowlanych, planu tego nie udało się jednak zrealizować ze względu na zbyt duże koszty. Obecnie znajduje się w ruinie, ale wraz z otaczającą zielenią został wpisany do rejestru zabytków. Wzgórze Solnik zaś stało się terenem służącym rekreacji jako tzw. Uroczysko Kostrze. W otoczeniu fortu i na pobliskich wzgórzach wykuto w skale sześć kawern (kawerny fortu Bodzów). Miały służyć jako magazyny lub podziemne schrony dla żołnierzy.

Kawerna w Wielkanocy lub Kawerna VI – kawerna na wzgórzu Wielkanoc w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie.

Wielkanoc (222 m) – niewielkie wzniesienie w Krakowie, w Dzielnicy VIII Dębniki, pomiędzy osiedlami Kostrze i Bodzów. W podziale fizycznogeograficznym Polski znajduje się w mezoregionie Pomost Krakowski. Wielkanoc znajduje się po zachodniej stronie wzgórza Solnik i jest jego częścią. Przez płytką przełęcz między Solnikiem i Wielkanocą biegnie ulica Widłakowa, Wielkanoc znajduje się po jej zachodniej stronie. Jest całkowicie porośnięta lasem. Zbudowana jest ze skał wapiennych pochodzących z jury późnej. Austriacy podczas budowy Twierdzy Kraków wykuli w skałach Wielkanocy kawernę służącą do magazynowania amunicji. Jest to Kawerna w Wielkanocy. Wielkanoc włączona została w obszar rekreacyjny Krakowa o nazwie Uroczysko Kostrze.

Kawerna w Bodzowie lub Kawerna IV – kawerna na wzgórzu Solnik w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Znajduje się pod szczytem wzgórza, w odległości około 150 m od ruin fortu artyleryjskiego 53 „Bodzów”.

Skotniki – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VIII Dębniki, dawna wieś, położona około 9 km na południowy zachód od centrum Krakowa. Skotniki zostały przyłączone do Krakowa w 1941 roku, a formalnie w 1945, jako XXVII dzielnica katastralna. Liczą około 5000 mieszkańców. Na obszarze Skotnik znajduje się osiedle Mochnaniec. Wieś królewska położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego, należała do wielkorządów krakowskich.

Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy – obszar specjalnej ochrony siedlisk w ramach programu Natura 2000 w województwie małopolskim, w południowo-zachodniej części Krakowa, w dzielnicy VIII Dębniki, w okolicach Pychowic, Ruczaju, Skotnik, Kostrza i Tyńca. Jego utworzenie zaproponowano w październiku 2009 roku, a zatwierdzono w marcu 2011 roku. Obszar ten składa się z pięciu enklaw, które obejmują najlepiej wykształcone i zachowane płaty łąk trzęślicowych i świeżych oraz muraw kserotermicznych. Teren ten był wcześniej użytkowany rolniczo jako pola uprawne, łąki i pastwiska. Większość obszaru (86,76%) wchodzi w skład Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Część jednej z enklaw stanowi rezerwat przyrody Skołczanka oraz użytki ekologiczne Dąbrowa i Uroczysko Kowadza. W tym obszarze ochronie podlegają miejsca występowania modraszkowatych: modraszka telejusa, modraszka nausitousa i modraszka alkona oraz czerwończyka nieparka i czerwończyka fioletka. W rezerwacie Skołczanka znajduje się stanowisko rzadkiego motyla skalnika driady. Z roślin na uwagę zasługują stanowiska lipiennika Loesela i staroduba łąkowego. Zagrożenie dla tego obszaru stanowi rozwój osiedli w tej części miasta. Niekorzystne dla siedlisk są również obce gatunki inwazyjne: niecierpek drobnokwiatowy i robinia akacjowa.

Bodzów – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VIII Dębniki. Dawna wieś, obecnie osiedle, przyłączona do Krakowa w 1941 roku jako XXIX dzielnica katastralna. Wzmiankowana po raz pierwszy w XII wieku. Wieś dóbr prestymonialnych kapituły katedralnej krakowskiej w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego w końcu XVI wieku. W obrębie osiedla zachował się pierwotny układ urbanistyczny i XIX wieczny układ dróg. Najcenniejszym zabytkiem Bodzowa jest Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej ufundowana w 1637 roku. W południowej części osiedla znajdują się relikty austriackiego fortu artyleryjskiego Bodzów. Najwyższym wzniesieniem w okolicy jest wzgórze Solnik sąsiadujące pierwotnie z nieistniejącymi dziś w większości wzgórzami Bodzów i Góra Świętej Anny zniszczonymi w wyniku eksploatacji wapieni. Wzgórze to jest siedliskiem wielu cennych i interesujących gatunków roślin takich jak sasanka łąkowa oraz dziewięćsił bezłodygowy.

Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń – publiczna placówka o charakterze naukowo-badawczym i edukacyjnym z siedzibą w Krakowie w Forcie „Skotniki”. Pierwotnie planowano inną nazwę: Centrum Dokumentacji Przymusowych Migracji Polaków w Krakowie, jednak uwzględniając prośby Sybiraków, przyjęto obecną nazwę. Centrum zostało powołane we współpracy wojewody małopolskiego i Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, 12 stycznia 2011 roku, a swoją działalność zainaugurowało 3 marca 2011 roku. W zamyśle, Centrum jest w pewnym stopniu „odpowiedzią” na tworzone w Berlinie Centrum przeciwko Wypędzeniom. Pierwszym dyrektorem centrum został dr Hubert Chudzio. Organizacyjnie i formalnie Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń, działa w ramach krakowskiego Uniwersytetu Pedagogicznego. Składa się z trzech jednostek wewnętrznych: Muzeum Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń Polaków Instytutu Badań nad Przymusowymi Migracjami Polaków Biblioteki i Archiwum Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń