99 Bishopsgate

Wiktoriańskie łaźnie w Bishopsgate (ang. Victorian Bath House) – budynek wiktoriańskich łaźni zlokalizowany w Londynie, w Bishopsgate, części City of London, w pobliżu Old Broad Street, dworca kolejowego Liverpool Street i kościoła St Botolph-without-Bishopsgate.

Kościół św. Botolfa w Londynie (ang. St Botolph-without-Bishopsgate) – anglikański kościół parafialny zlokalizowany w Londynie, w Bishopsgate, części City of London, przy ulicy Bishopsgate, w pobliżu dworca kolejowego Liverpool Street i wiktoriańskich łaźni w Bishopsgate. Jest zabytkiem klasy II*.

Heron Tower (znany także jako 110 Bishopsgate) – wieżowiec w Londynie, mieszczący się w dzielnicy City of London, należący do angielskiej firmy deweloperskiej Heron International. Wieżowiec został zaprojektowany przez architektów z firmy Kohn Pedersen Fox. Budowa budynku trwała od marca 2007 do 2011 roku, a koszt całego przedsięwzięcia wyniósł 242 mln funtów brytyjskich. Wieżowiec posiada 46 kondygnacji nadziemnych, mierzy 230 metrów, wliczając antenę zainstalowaną na szczycie, oraz 202 metry do dachu wieżowca. Budynek obecnie jest trzecim co do wysokości wieżowcem w Londynie po biurowcach Shard London Bridge i One Canada Square.

The Pinnacle (wcześniej Bishopsgate Tower) – wieżowiec budowany w Londynie, w Wielkiej Brytanii. Budynek będzie miał 64 kondygnacje, oraz 288 metrów wysokości. Po ukończeniu będzie najwyższym budynkiem finansowej dzielnicy City of London oraz drugim w Wielkiej Brytanii i trzecim w Unii Europejskiej za ukończonym już Shard London Bridge (310 m) oraz znajdującym się w Warszawie Varso (310 m). Projekt finansowany jest przez saudyjską The Economic Development Corporation i należąca do niej Arab Investments, w zamian za 90% udziałów w budynku. W marcu 2012 roku projekt został zawieszony co najmniej do stycznia 2013 roku. W kwietniu 2013 roku przerwano prace i nie wystartują z powodu aktualnego designu.

100 Bishopsgate – wieżowiec w Londynie, w Wielkiej Brytanii. Znajduje się w północno-wschodniej części dzielnicy finansowej City of London, w niewielkiej odległości od stacji Liverpool Street. Według pierwotnego planu budynek miał mieć 260 metrów wysokości i 55 pięter, jednak według wniosku złożonego we wrześniu 2006 roku miał mieć 165 metrów i 40 kondygnacji. Aplikacja została zatwierdzona w kwietniu 2007 roku. W lipcu 2011 roku projekt budynku został odnowiony, do projektu dodano 7 metrów wysokości, w efekcie wieżowiec ma 172 metry. 100 Bishopsgate ma 73 000 m² powierzchni biurowej i znajduje się tuż obok Heron Tower (wieżowce oddziela Camomile Street) oraz Bishopsgate Tower (288 m) i 122 Leadenhall Street (225 m) W styczniu 2012 zakończono proces wyburzania poprzedniego budynku.

Aviva – brytyjska grupa ubezpieczeniowo-finansowa. Spółką-matką grupy jest spółka akcyjna Aviva plc, która jest notowana na London Stock Exchange. Jest największą grupą ubezpieczeniową w Wielkiej Brytanii i jedną ze 100 największych spółek notowanych na londyńskiej giełdzie. Działa w 16 krajach Europy i Azji oraz w Kanadzie i obsługuje 34 mln klientów. Aviva działa pod obecną nazwą od 2002 roku. Grupa powstała po szeregu fuzji brytyjskich firm ubezpieczeniowych, z których największe to Commercial Union, General Accident, Norwich Union oraz Friends Life. Tradycje firmy na rynku brytyjskim sięgają roku 1696.

Tower 42 – wieżowiec w Londynie, w Wielkiej Brytanii, o wysokości 183 metrów. Budynek został otwarty w 1979 i posiada 47 kondygnacji. Budynek był bardzo kontrowersyjnym projektem. Poprzednio w Londynie obowiązywało dużo restrykcji co do wysokości budynków i analogiczne do wówczas powstających w innych centrach finansowych jak Nowy Jork nie mogły zostać zbudowane w Londynie. Wynikało to z tradycji i historii która w UK jest bardzo ważna. Dlatego jest też nazywany pierwszym wieżowcem Londynu lub pierwszym nowoczesnym wieżowcem. Ostatecznie jednak oficjalnego otwarcia dokonała królowa Elżbieta II w czerwcu 1981. W momencie otwarcia został siedzibą banku NatWest i stąd jego nazwa NatWest Tower. Tytuł najwyższego budynku Londynu miał przez prawie dekadę do czasu otwarcie 1 Canada Square w 1990 (na terenie Canary Wharf). Budynek ma wysoko umieszczone panele LED(dodane później) i m.in. wyświetlano na nich symbol olimpijski podczas IO 2012. W budynku znajduje się też luksusowa restauracja z widokiem na Londyn(na 24 piętrze), posiadająca gwiazdkę Michelina.Przykładowa cena dania głównego w 2020 wynosi 37 GBP (ok. 182,77 złotych), podczas gdy zarobki minimalne w Wielkiej Brytanii dla etatowego pracownika powyżej 25 lat to £8.72 na godzinę(ok. 43,07 złotych na godzinę, w przybliżeniu 6891,94 złotych miesięcznie przy typowym etacie).

122 Leadenhall Street – wieżowiec w Londynie (Wielka Brytania), w finansowej dzielnicy City of London, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Richarda Rogersa. Budynek nazywany "tarką do sera" (ang. Cheese Grater) ma wysokość 225 metrów i 48 kondygnacji. Obok znajduje się budynek korporacji ubezpieczeniowej Lloyd's of London, również zaprojektowany przez Rogersa. W miejscu, gdzie zbudowany jest wieżowiec, znajdował się budynek o wysokości 54 metrów. Ukończony został w 1969 roku według projektu Gollins Melvin Ward Partnership, do pary z wieżowcem St Helen's, będącym siedzibą spółki ubezpieczeniowej Commercial Union. W 1992 roku budynek został mocno uszkodzony w wyniku ataku bombowego, dokonanego przez IRA (Provisional Irish Republican Army). W latach 2007–2008 budynek został rozebrany. Kontrakt o wartości 16 milionów funtów podpisano z firmą McGee Group Ltd. Prace ukończono planowo po 105 tygodniach. Projekt budowlany został przedstawiony władzom miasta w 10 lutego 2004 roku, a zatwierdzony w maju 2005 roku. Budynek ma stożkową szklaną fasadę i przypominającą drabinę stalową ramę sięgającą wierzchołka wieży. Ruch pionowy zapewnią zewnętrzne oszklone windy, podobne do tych w sąsiadującym budynku banku Lloyd's, zaprojektowanym przez tego samego architekta. Wadą niezwykłego projektu budynku jest stosunkowo mała powierzchnia biurowa (84 424 m²), zważając na wysokość konstrukcji. Szacowany koszt projektu wynosi 286 milionów funtów. 122 Leadenhall Street jest jednym z kilku wieżowców, planowanych bądź budowanych w tym rejonie, obok Shard London Bridge, Bishopsgate Tower, 20 Fenchurch Street i 100 Bishopsgate.

Liverpool Street Station – jedna z głównych stacji kolejowych Londynu, a także stacja metra w dzielnicy City of London. Stacja ma połączenia ze wschodnią Anglią m.in. z Cambridge, Norwich, Ipswich, Colchester. Posiada 18 peronów i obsłużyła w 2005 ponad 38,95 mln pasażerów. Głównym przewoźnikiem korzystającym z dworca jest firma National Express East Anglia, która oferuje stąd połączenia ze wschodem Anglii, m.in. na lotnisko Stansted, do Cambridge, Lowestoft, Great Yarmouth, Norwich, Ipswich, Chelmsford, Colchester, Braintree, Southend-on-Sea i Harwich. Ponadto od poniedziałku do piątku dwa kursy dziennie realizuje stąd firma c2c.

30 St Mary Axe – wieżowiec znajdujący się w City of London, głównej dzielnicy finansowej Londynu, znany również pod nazwą The Gherkin ("Ogórek") lub Swiss Re. Wcześniej w tym miejscu stał biurowiec Baltic Exchange (24-28 St Mary Axe), zniszczony 10 kwietnia 1992 w wyniku zamachu bombowego Irlandzkiej Armii Republikańskiej. Budynek został zaprojektowany przez biuro Normana Fostera i Arup Group, po porzuceniu projektu budowy w tym miejscu 92-piętrowej wieży Millennium Tower. Budowę budynku rozpoczęto w 2001, zakończono w Grudniu 2003, a oddano do użytku 28 Kwietnia 2004. Wykonawcą jest przedsiębiorstwo budowlane Skanska.

Lloyd’s (do 1997 roku Lloyd’s of London) – brytyjska instytucja finansowa, zajmująca się szeroko pojętym pośrednictwem w zawieraniu umów ubezpieczeniowych, działająca na rynku międzynarodowym. Jej siedziba mieści się na terenie londyńskiego City, od 1986 roku w wieżowcu Lloyd’s Building. Lloyd’s zarządza i prowadzi nadzór nad rynkiem ubezpieczeń, na którym niezależni ubezpieczyciele, którymi mogą być zarówno przedsiębiorstwa jak i osoby fizyczne, zrzeszeni w syndykaty liczące od kilku do kilkuset członków, zawierają transakcje z klientami, zwykle przy udziale brokerów. Na rynku Lloyd’sa prowadzona jest sprzedaż ubezpieczeń różnorakiego rodzaju, w szczególności zaś ubezpieczeń wysokiego ryzyka, specjalistycznych, związanych z transportem morskim i lotniczym oraz reasekuracyjnych. Lloyd’s nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu brytyjskiego prawa handlowego. Jego działalność uregulowana jest przez szereg ustaw parlamentu, zbiorczo zwanych Lloyd’s Acts. Początki instytucji sięgają otwartej pod koniec XVII wieku kawiarni Edwarda Lloyda przy Lombard Street. Była ona miejscem spotkań kupców i armatorów, którzy zawierali tam umowy ubezpieczeniowe, przedmiotem których były należące do nich statki. Z czasem ubezpieczyciele założyli stowarzyszenie, którego działalność w 1774 roku przeniesiona została do budynku Royal Exchange, który pozostawał jego siedzibą do 1928 roku. Działalność stowarzyszenia została uregulowana przez parlament ustawą z 1871 roku, która nadała mu osobowość prawną. Początkowo działalność stowarzyszenia ograniczona była do ubezpieczeń w transporcie morskim; ustawa z 1911 roku pozwoliła jego członkom na sprzedaż ubezpieczeń wszelkiego rodzaju. Struktura Lloyd’sa poddana została reformie po serii skandali finansowych z udziałem tej instytucji w latach 70. i 80. XX wieku. Od 1998 roku instytucja znajduje się pod nadzorem urzędu Financial Services Authority.

Lloyd’s Building (potocznie nazywany również Inside-Out Building) – siedziba firmy ubezpieczeniowej Lloyd’s w Londynie, znajdująca się przy Lime Street, w głównej dzielnicy biznesowej City of London. Budynek, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Richarda Rogersa, słynie ze swojej konstrukcji – dla zwiększenia powierzchni użytkowej wszystkie instalacje i windy zostały wyprowadzone na zewnątrz.