Stary Cmentarz w Tarnowie

Pomnik Ofiar Wojny i Faszyzmu – pomnik zlokalizowany przed Starym Cmentarzem przy ulicy Narutowicza w Tarnowie. Został odsłonięty 19 czerwca 1966 roku w 26. rocznicę pierwszego transportu więźniów do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz w Oświęcimiu. Autorami i realizatorami monumentu są miejscowi artyści rzeźbiarze – zwycięzcy tematycznego konkursu na projekt – Bogdana Ligęza-Drwal i Anatol Drwal. Pomnik składa się z dwóch części: jedna przedstawia trzy klęczące postacie męczenników z wydartym sercem, a druga ukazuje stojące dwa miecze (nawiązanie do bitwy pod Grunwaldem) oraz płaczące dziecko przy niedostępnej, zimnej i obcej ścianie. Na ścianie od ulicy Narutowicza są umieszczone daty: 1939–1945, a na tylnej ścianie widnieje napis: W hołdzie 45 000 mieszkańców ziemi tarnowskiej – ofiarom niemieckiego faszyzmu pomordowanym, bohaterom poległym w walce z najeźdźcą o niepodległość ojczyzny w latach 1939–1945.

Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej – zabytkowy drewniany gotycki kościół, stojący przy zbiegu ulic Narutowicza i Najświętszej Panny Marii w Tarnowie, nad potokiem Wątok. Popularnie nazywany kościołem na Burku od miejscowej nazwy pobliskiego targowiska, został wzniesiony w 1458 roku na miejscu starszej świątyni a konsekrowany w 1462 roku jako kościół filialny tarnowskiej parafii kolegiackiej (obecnie katedralnej). Po uszkodzeniu przez pożar na początku XVII wieku został odbudowany w 1640 roku przez księdza Andrzeja Tarłę. W połowie XIX wieku, w związku z zagrożeniem przez obsuwający się brzeg potoku, kościół przesunięto na nowe podmurowanie. W 1910 roku dobudowano wieżę, częściowo przebudowaną w 1965 roku. Na przełomie 2008/2009 roku wymieniono gont i deskowanie ścian. Kościół NMP jest budynkiem drewnianym, orientowanym, budowanym na zrąb, z wieżą konstrukcji słupowej od strony zachodniej i węższym od nawy, wielobocznie zakończonym prezbiterium. Nawę, prezbiterium i przylegającą od północy zakrystię kryje stromy gontowy dach. Wieża posiada nadwieszoną izbicę, zwieńczoną cebulastym hełmem. Barokowa sygnaturka na szczycie dachu pochodzi z 1653 roku. Całość otacza kamienne ogrodzenie kryte gontem. Wnętrze kościoła nakryte jest płaskimi stropami, pokrytymi polichromią figuralną i ornamentalną, wspartymi na profilowanych kolumnach. Na belce tęczowej, oddzielającej nawę od prezbiterium, znajdują się krucyfiks i figury Józefa z Arymatei i Nikodema z XVII wieku. W rokokowym ołtarzu głównym z 2. połowy XVIII wieku umieszczony jest, otoczony lokalnym kultem, malowany na desce obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVI wieku, powszechnie zwany obrazem Matki Bożej Szkaplerznej. Dwa ołtarze boczne to kopie średniowiecznych tryptyków (oryginały przechowywane są w tarnowskim Muzeum Diecezjalnym), pochodzących z kościołów w Kamionce Małej i Brzezinach. Wyposażenie wnętrza uzupełniają m.in. barokowa ambona z XVIII wieku, chór muzyczny (ok. 1621 roku), zdobiony malowanymi herbami, oraz dwa relikwiarze drewniane z końca XVIII wieku. W 1980 roku przy kościele NMP erygowano parafię pw. Matki Bożej Szkaplerznej.

Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Tarnowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Tarnów Południe. Od 2014 proboszczem parafii jest ks. Piotr Mamak.

Hufiec ZHP Tarnów im. gen. Józefa Bema – terytorialna wspólnota gromad, drużyn, kręgów i innych jednostek harcerskich Związku Harcerstwa Polskiego działających na terenie miasta Tarnowa, powiatu tarnowskiego i powiatu dąbrowskiego w ramach Chorągwi Krakowskiej ZHP. Początki harcerstwa na terenie Tarnowa sięgają roku 1911, kiedy to powstały pierwsze drużyny skautowe. W dniu 5 listopada 1911 roku Andrzej Małkowski powołał formalnie do życia trzy drużyny skautowe, wśród nich 1 Tarnowską Drużynę Skautową im. Zawiszy Czarnego, działającą nadal jako 1 Tarnowska Wędrownicza Drużyna Harcerska im. Zawiszy Czarnego. Bohaterem hufca jest urodzony w Tarnowie generał Józef Bem, bohater Polski, Węgier i Turcji.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy, barokowy kościół konwentualny bernardynów, znajdujący się w Tarnowie przy ul. Bernardyńskiej 13. Został zbudowany w latach 1752–1776, poza obrębem murów miejskich, z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków na miejscu poprzedniej, drewnianej świątyni. Pierwotnie przeznaczony był dla sióstr bernardynek, których klasztor (założony w XVI wieku) przylegał do kościoła od strony południowej i nosił wezwanie św. Barbary. Dekretem cesarza Józefa II z 1781 konwent bernardynek został skasowany, a w 1789 na ich miejsce zostali przeniesieni ojcowie bernardyni, dotychczas pozostający w pobliskim klasztorze przy kościele Matki Boskiej Śnieżnej. W 1828 kościół został powtórnie konsekrowany, otrzymując obecne wezwanie. Jest obecnie kościołem filialnym parafii katedralnej. Kościół bernardynów jest jednonawową, orientowaną, murowaną świątynią z węższym, prostokątnym prezbiterium i ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę od strony zachodniej. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie wnętrza jest jednolite stylowo, barokowe i neobarokowe. Ołtarz główny, z XIX wieku, ma w polu głównym barokowy krucyfiks z malowanymi w tle postaciami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty.

Synagoga Postępowa w Tarnowie – nieistniejąca synagoga wzniesiona przez Żydów postępowych w Tarnowie. W 1939 roku hitlerowcy spalili synagogę, do dziś pozostał po niej pusty plac.

Kamienica przy Rynku 10 w Tarnowie (szerzej znana jako Dom Technika) – zabytkowy budynek znajdujący się w południowej pierzei Rynku na Starym Mieście w Tarnowie. Jego historia sięga II poł. XVIII wieku. Współcześnie, w świadomości lokalnych mieszkańców, funkcjonuje jako siedziba tarnowskiego NOT-u, za sprawą czego nazywany jest Domem Technika.

Ulica Bernardyńska − jednokierunkowa ulica w centrum Tarnowa, stanowiąca część południowej obwodnicy Starówki. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu z ulicami Targową i Najświętszej Marii Panny będąc przedłużeniem ulicy Bema. W swej części od początku aż do skrzyżowania z ulicą Szeroką, tworzy jeden z głównych ciągów komunikacyjnych miasta, o ruchu odbywającym się w kierunku wschodnim. Ulica Szeroka stanowi przedłużenie tego ciągu komunikacyjnego. Na pozostałym odcinku, od ulicy Szerokiej do ulicy Dąbrowskiego, ruch odbywa się w kierunku zachodnim. Ulica już w I połowie XIX w. była w całości zabudowana, będąc ośrodkiem handlu i życia towarzyskiego. Jej nazwa pochodzi od znajdującego się przy niej zespołu klasztornego ojców bernardynów. W okresie PRL nazwę ulicy zmieniono. Upamiętniała ona wówczas działacza komunistycznego Władysława Kniewskiego. Po przemianach ustrojowych 1989 r. powrócono do nazwy pierwotnej.

Kamienica Ratajewiczowska w Tarnowie – najstarsza tarnowska kamienica mieszcząca się pod adresem Rynek 5. Od 1992 pełni funkcję siedziby Tarnowskiego Centrum Kultury.

Kościół św. Anny – kościół, który znajdował się w Tarnowie, u zbiegu dzisiejszych ulic św. Anny i św. Ducha. Rozebrany na początku XIX wieku.

Tarnowskie Centrum Kultury (TCK) – instytucja kulturalna miasta Tarnowa, powstała w 1992 roku w wyniku przekształcenia, przez Radę Miejską, dotychczasowego Tarnowskiego Ośrodka Kultury. Siedzibą TCK jest Kamienica Ratajewiczowska (Rynek 5).

Rynek w Tarnowie – rynek miejski znajdujący się w centrum Starego Miasta w Tarnowie. Wytyczony został w czasie lokacji miasta w 1330 roku, zgodnie z zasadami średniowiecznej urbanistyki. Obecną zabudowę Rynku stanowią kamienice mieszczańskie, powstałe w okresie od XVI do XIX wieku. Centralną część placu zajmuje renesansowy ratusz.