Cerkiew św. Paraskewy w Uściu Gorlickim

Parafia Świętej Paraskewy w Uściu Gorlickim – parafia greckokatolicka w Uściu Gorlickim, w dekanacie krakowsko-krynickim archieparchii przemysko-warszawskiej. Założona w 1796.

Uście Gorlickie – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Uście Gorlickie z siedzibą GRN w Uściu Gorlickim utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie gorlickim w woj. rzeszowskim na mocy uchwały nr 20/54 WRN w Rzeszowie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Kunkowa, Kwiatoń, Nowica, Skwirtne i Uście Gorlickie ze zniesionej gminy Uście Gorlickie w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 10 członków gromadzkiej rady narodowej. 1 stycznia 1959 do gromady Uście Gorlickie włączono wieś Klimkówka ze zniesionej gromady Łosie w tymże powiecie. Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej. 1 stycznia 1973 w powiecie gorlickim reaktywowano gminę Uście Gorlickie (od 1999 gmina należy nadal do powiatu gorlickiego, lecz w woj. małopolskim).

Uście Gorlickie (do 1949 Uście Ruskie, łem. Устя Рускє, przejściowo Ujście Karpackie; wcześniej Uście Wołoskie) – wieś (dawniej miasto) w Polsce, położona w dolinie rzeki Ropy, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Wieś jest siedzibą gminy Uście Gorlickie oraz sołectwa Uście Gorlickie. Uście Ruskie uzyskało lokację miejską w 1785 roku, zdegradowane w 1896 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Wieś leży u ujścia potoku Zdynia do Ropy.

Uście Gorlickie (1934–1950 gmina Uście Ruskie) – gmina wiejska w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. W latach 1975–1998 gmina administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Siedziba gminy to Uście Gorlickie. Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwało 6241 osób.

Parafia pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Uściu Gorlickim – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Ropa. Erygowana w 1951. Prowadzą ją księża diecezjalni.

Cmentarz wojenny nr 57 – Uście Ruskie – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča znajdujący się we wsi Uście Gorlickie w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz położony jest w centrum wsi przy drodze do Wysowej. Sąsiaduje z cmentarzem parafialnym. Zajmuje powierzchnię około 425 m². Otoczony jest kamiennym murem, ma kształt prostokąta. Po renowacji na charakterystycznych krzyżach nie odtworzono tabliczek z nazwiskami, chociaż większość ich jest znana. Na cmentarzu znajdują się dwa pomniki. Jeden znajduje się przy wejściu na cmentarz i tworzy cofniętą część ogrodzenia, drugi, na którym znajdowała się tablica, z nieczytelną już inskrypcją, stanowi część tylnego ogrodzenia. Na cmentarzu jest pochowanych 59 żołnierzy w dwóch grobach zbiorowych oraz 45 pojedynczych, poległych w okresie marzec-kwiecień 1915 roku: 13 Rosjan m.in. z 96 Omskiego Pułku Piechoty, 10 Nowogrodzkiego Pułku Dragonów (Новгородский 10-й драгунский полк), 46 Austriaków m.in. z 20 LIR, 87 IR, 59 IR, 95 IR, 96 IR, TKJR 1, TKJR 3, TKJR 4.

Oderne (j. łemkowski Одерне) – przysiółek wsi Uście Gorlickie w Polsce, położony w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Przysiółek położony jest w Beskidzie Niskim na obszarze Łemkowszczyzny. Wieś jest częścią składową sołectwa Uście Gorlickie. W latach 1975–1998 przysiółek położony był w województwie nowosądeckim.

Cerkiew pod wezwaniem św. Łukasza – prawosławna cerkiew parafialna w Kunkowej. Należy do dekanatu Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w II połowie XIX wieku (prawdopodobnie ok. 1868). Świątynia jest charakterystyczna dla zachodniołemkowskiego budownictwa cerkiewnego. Posiada konstrukcję zrębową, dolne części połaci dachowych załamane są uskokami. Ściany zewnętrzne pokryte gontem. Zarówno hełm wieży jak i dachy zakończone wieżyczkami posiadają ślepe latarnie zwieńczone kutymi, żelaznymi krzyżami. Wewnątrz polichromie z lat 1904–1905 (na stropie m.in. przedstawienia Ducha Świętego i Opieki Matki Bożej). Świątynia posiada 3 ołtarze (główny z baldachimem) oraz bogate zdobienia ścian wewnętrznych (pilastry, półkolumny). Wyposażenie cerkiewne pochodzi z XVIII–XIX w. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia została przekazana Kościołowi Prawosławnemu. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 25 czerwca 1987 pod nr 510. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim.

Parafia św. Łukasza – parafia prawosławna w Kunkowej, w dekanacie Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej. Na terenie parafii funkcjonuje 1 cerkiew: cerkiew św. Łukasza Apostoła w Kunkowej – parafialna Obowiązki proboszcza pełni ks. Andrzej Grycz z parafii w Bielance. W 2021 r. parafia liczyła około 40 wiernych.

Kunkowa (dodatkowa nazwa w j. łemkow. Kyнкoвa, trb. Kunkowa) – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie.

Homola (712 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Niskiego, nad Uściem Gorlickim. Piesze szlaki turystyczne: Wawrzka – Flasza – Homola (712 m n.p.m.) – Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – Ropki Homola (712 m n.p.m.) – Uście Gorlickie – Oderne – Schronisko PTTK na Magurze Małastowskiej

Kościół św. Stanisława Biskupa w Odernem – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w Odernem z 1898. W 1995 kościół wpisano do rejestru zabytków.