Homola

Sucha Homola (708 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Niskiego, nad Uściem Gorlickim i Klimkówką. Piesze szlaki turystyczne: Wawrzka – Flasza – Sucha Homola (708 m n.p.m.) – Homola (712 m n.p.m.) – Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – Ropki

Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Niskiego. Położony jest w odległości ok. 1 km na NW wzdłuż grzbietu od bezimiennego szczytu o wysokości 777 m n.p.m. i wybitności 187 m nad przełęczą Pomiarki. Piesze szlaki turystyczne: Flasza – Homola (712 m n.p.m.) – Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – Ropki – Huta Wysowska

Czarna (łemkow. Чарна) – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Wieś biskupstwa krakowskiego w powiecie sądeckim w województwie krakowskim w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.

Cerkiew pw. św. Dymitra w Czarnej została zbudowana w 1764 r., przekształcona w 1. poł. XIX w. (m.in. wydłużono prezbiterium), remontowana w 1930 i w latach 90. XX w. Jest to cerkiew łemkowska, typ północno-zachodni, wariant starszy, orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Układ przestrzenny uwarunkowany przez wymogi liturgii kościołów wschodnich, tworzą trzy składowe na osi licząc od wschodu : wydłużone prezbiterium oddzielone ikonostasem od szerszej nawy i babiniec na planach kwadratów. We wschodniej, dobudowanej części prezbiterium zakrystia. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach, z lekko nadwieszoną izbicą, przy niej od zachodu przedsionek. Słupy wieży obejmują babiniec. Ściany obite gontem, izbica wieży szalowana pionowym deskowaniem, dachy blaszane. Dach nad prezbiterium kalenicowy, trójpołaciowy, nad nawą namiotowy, dwukrotnie łamany, z dodatkową kalenicą, która łączy go ze ścianą wieży, nad wieżą namiotowy. Nad wszystkimi częściami jednolite hełmy baniaste (większy nad wieżą, pozostałe mniejsze) z pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. W nawie i prezbiterium kopuły namiotowe, nad nawą wzmocniona ściągiem krzyżowym. Nad babińcem strop płaski. Polichromia ornamentalna i architektoniczna z 1. poł. XIX w. Kompletny, barokowy ikonostas z XVIII w. Na północnej ścianie ołtarzyk z ikoną Hodigitria z poprzedniego ikonostasu z XVII w. Na klejmach postacie proroków ze zwojami pism, wśród nich, u dołu, św. Anna i św. Joachim. Obecnie budynek służy jako kościół filialny Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Czarnej parafii rzymskokatolickiej w Brunarach. Teren przy cerkwi otoczony murkiem kamiennym z bramką. Powyżej cerkwi na czynnym cmentarzu kilka dawnych nagrobków kamiennych.

Cmentarz wojenny nr 57 – Uście Ruskie – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča znajdujący się we wsi Uście Gorlickie w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz położony jest w centrum wsi przy drodze do Wysowej. Sąsiaduje z cmentarzem parafialnym. Zajmuje powierzchnię około 425 m². Otoczony jest kamiennym murem, ma kształt prostokąta. Po renowacji na charakterystycznych krzyżach nie odtworzono tabliczek z nazwiskami, chociaż większość ich jest znana. Na cmentarzu znajdują się dwa pomniki. Jeden znajduje się przy wejściu na cmentarz i tworzy cofniętą część ogrodzenia, drugi, na którym znajdowała się tablica, z nieczytelną już inskrypcją, stanowi część tylnego ogrodzenia. Na cmentarzu jest pochowanych 59 żołnierzy w dwóch grobach zbiorowych oraz 45 pojedynczych, poległych w okresie marzec-kwiecień 1915 roku: 13 Rosjan m.in. z 96 Omskiego Pułku Piechoty, 10 Nowogrodzkiego Pułku Dragonów (Новгородский 10-й драгунский полк), 46 Austriaków m.in. z 20 LIR, 87 IR, 59 IR, 95 IR, 96 IR, TKJR 1, TKJR 3, TKJR 4.

Parafia pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Uściu Gorlickim – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Ropa. Erygowana w 1951. Prowadzą ją księża diecezjalni.

Stawisza (łemkow. Ставиша) – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Wieś biskupstwa krakowskiego w powiecie sądeckim w województwie krakowskim w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.

Cerkiew św. Paraskewy w Uściu Gorlickim – cerkiew greckokatolicka w Uściu Gorlickim. Świątynia znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

Parafia Świętej Paraskewy w Uściu Gorlickim – parafia greckokatolicka w Uściu Gorlickim, w dekanacie krakowsko-krynickim archieparchii przemysko-warszawskiej. Założona w 1796.

Uście Gorlickie – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Uście Gorlickie z siedzibą GRN w Uściu Gorlickim utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie gorlickim w woj. rzeszowskim na mocy uchwały nr 20/54 WRN w Rzeszowie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Kunkowa, Kwiatoń, Nowica, Skwirtne i Uście Gorlickie ze zniesionej gminy Uście Gorlickie w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 10 członków gromadzkiej rady narodowej. 1 stycznia 1959 do gromady Uście Gorlickie włączono wieś Klimkówka ze zniesionej gromady Łosie w tymże powiecie. Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej. 1 stycznia 1973 w powiecie gorlickim reaktywowano gminę Uście Gorlickie (od 1999 gmina należy nadal do powiatu gorlickiego, lecz w woj. małopolskim).

Uście Gorlickie (do 1949 Uście Ruskie, łem. Устя Рускє, przejściowo Ujście Karpackie; wcześniej Uście Wołoskie) – wieś (dawniej miasto) w Polsce, położona w dolinie rzeki Ropy, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Wieś jest siedzibą gminy Uście Gorlickie oraz sołectwa Uście Gorlickie. Uście Ruskie uzyskało lokację miejską w 1785 roku, zdegradowane w 1896 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Wieś leży u ujścia potoku Zdynia do Ropy.

Uście Gorlickie (1934–1950 gmina Uście Ruskie) – gmina wiejska w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. W latach 1975–1998 gmina administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Siedziba gminy to Uście Gorlickie. Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwało 6241 osób.