Arsenał Miejski w Krakowie

Baszta Stolarzy (znana także jako Baszta Stolarska, Baszta Stolarzy i Powroźników) – jedna z trzech w pełni zachowanych baszt w obrębie murów miejskich w Krakowie (obok Cieśli oraz Pasamoników).

Zaułek Książąt Czartoryskich – niewielki plac położony przy ul. Pijarskiej na Starym Mieście w Krakowie. Zaułek przylega do murów obronnych, Arsenału i tzw. Klasztorku. Swoją nazwę zaułek otrzymał w 2006 roku na mocy zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa. W 2006 roku zaułek został zmodernizowany według projektu architektów Piotra Lewickiego i Kazimierza Łataka. Część powierzchni została podniesiona tak, że prowadzą na nią trzy stopnie. Zmieniona została nawierzchnia, ustawiono kopię rzeźby Bertela Thorvaldsena Merkury (oryginał w Muzeum Czartoryskich). Modernizacja wywołała kontrowersje. Z jednej strony została zgłoszona do plebiscytu Archi-Szopa 2007 dla najgorszych realizacji architektonicznych Krakowa, a z drugiej w 2008 roku otrzymała, wraz z krakowskim placem Wszystkich Świętych, drugie wyróżnienie w konkursie "Bramy Kraju" na najlepsze inwestycje w przestrzeni publicznej, organizowanym po raz czwarty przez agencję AMS.

Baszta Cieśli (znana także jako Baszta Ciesielska) – jedna z trzech w pełni zachowanych baszt w obrębie murów miejskich w Krakowie (obok Pasamoników oraz Stolarzy).

Kościół Przemienienia Pańskiego – zabytkowy kompleks sakralny, rzymskokatolicki kościół konwentualny pijarów oraz przylegający do niego klasztor, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Pijarskiej 4, na Starym Mieście. Pijarzy przybyli do Polski z Moraw w 1642, część z nich otrzymała fundację wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego. Późnobarokowy (właściwie rokokowy) kościół Przemienienia Pańskiego został zaprojektowany przez Kacpra Bażankę i wzniesiony w latach 1718–1728, a fasada zaprojektowana przez Franciszka Placidiego powstała w latach 1759–1761. Wybudowany na planie prostokąta, posiada jedną nawę i – otwarte ku niej – kaplice boczne. Wyraźne są nawiązania do kościoła w typie Il Gesù. Efekt integracji nawy głównej z prezbiterium osiągnięty został poprzez zastosowanie wydatnego gzymsu przebiegającego wokół osi kościoła. Iluzjonistyczne polichromie we wnętrzu, nawiązujące do rzymskiej tradycji Andrea del Pozzo, są dziełem dwóch artystów przybyłych z Moraw – Franciszka Ecksteina i Józefa Piltza i, podobnie jak jednolite wyposażenie wnętrza, wykonane pod kierunkiem Ecksteina, powstały w 1733. Dziełem Ecksteina jest także iluzjonistyczny ołtarz główny oraz freski na sklepieniu nawy głównej. Freski na sklepieniu – przedstawiające apoteozę kluczy św. Piotra – wykonane zostały zgodnie z założeniami kwadratury. Po prawej stronie ołtarza wmurowane jest serce ks. Stanisława Konarskiego, a przed wejściem do kościoła znajduje się jego popiersie.

Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie – jedno z najstarszych muzeów w Polsce, oddział Muzeum Narodowego w Krakowie. W jego skład wchodzą trzy budynki: Pałac Czartoryskich przy ul. św. Jana 17-19 (na rogu z ul. Pijarską 15), Klasztorek przy ul. Pijarskiej 6 oraz budynek dawnego Arsenału Miejskiego przy ul. Pijarskiej 8. Zostało otwarte w Krakowie w 1876 roku, zaś jego początki sięgają roku 1801 i zbiorów księżnej Izabeli Czartoryskiej, prezentowanych w Puławach. Po II wojnie światowej muzeum było pod opieką Muzeum Narodowego w Krakowie, a w 1991 pieczę nad zbiorami przejęła Fundacja Książąt Czartoryskich. 29 grudnia 2016 roku Fundacja Książąt Czartoryskich sprzedała Skarbowi Państwa całą kolekcję wraz z budynkami muzealnymi za łączną kwotę 100 mln euro. Od tej pory kolekcja książąt Czartoryskich stała się integralną częścią Muzeum Narodowego w Krakowie. Muzeum gromadzi dzieła malarstwa europejskiego XIII–XVIII w., zabytki europejskiego i islamskiego rzemiosła artystycznego od średniowiecza do XIX w., grafiki, sztuki starożytnej oraz militaria. Najcenniejszym dziełem w muzeum jest Dama z gronostajem Leonarda da Vinci.

Fundacja Książąt Czartoryskich (właśc. Fundacja XX Czartoryskich) – fundacja ustanowiona w 1991 przez Adama Karola Czartoryskiego w celu sprawowania pieczy nad zbiorami Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie.

Pomnik Bohdana Zaleskiego (określany również mianem pomnika Bojana, Harfiarza bądź grupą Bojana) – pomnik, znajdujący się w Krakowie w północnej części Plant, między Barbakanem a ul. Sławkowską, w obrębie tzw. „Ogrodu przy Barbakanie”.

Pomnik Jana Matejki – pomnik w Krakowie na Plantach przy ul. Basztowej, po zachodniej stronie Barbakanu naprzeciwko ASP, w rejonie gdzie do 1997 znajdował się pomnik żołnierzy Armii Radzieckiej.

Pomnik Armii Czerwonej – pomnik znajdujący się niegdyś w Krakowie, na Plantach, w części w rejonie Barbakanu, współcześnie przeniesiony na cmentarz Rakowicki. W 1948 roku zrealizowano projekt autorstwa Marcina Bukowskiego (architektura) oraz Karola Muszkieta (rzeźba). Obiekt ten przyjął formę kamiennego mauzoleum. Współcześnie obiekt znajduje się w obrębie kwatery żołnierzy radzieckich na cmentarzu wojskowym przy ulicy Prandoty. Relokacja mauzoleum w to miejsce nastąpiła w 1997 roku i była efektem inicjatywy ówczesnego wojewody krakowskiego, Jacka Majchrowskiego. W 2022 roku losy rzeźby stały się przedmiotem sporu po wysunięciu przez radnego Łukasza Wantucha postulatu jej zburzenia. Sprzeciw wobec tego pomysłu wyraził Konsul generalny Rosji, argumentując, że stanowiłoby to „rażące złamanie” umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o grobach i miejscach pamięci ofiar wojen i represji.

Mury miejskie w Krakowie – ciąg murów miejskich wraz z budowlami o charakterze obronnym (m.in. bramami i basztami), otaczający niegdyś obszar całego Krakowa (obecnie Stare Miasto), a którego niewielki odcinek zachowany został do dziś wzdłuż ulicy Pijarskiej.

Rektorat Przemienienia Pańskiego w Krakowie – rektorat rzymskokatolicki, znajdujący się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kraków-Centrum.

Ulica Pijarska – jedna z nielicznie zachowanych w Krakowie ulic podmurnych. Biegnie wzdłuż dawnych murów miejskich od ulicy św. Marka do ulicy Szpitalnej. Łączy ulice wychodzące z Rynku: Floriańską, św. Jana i Sławkowską. Nazwa Pijarska została nadana ulicy pod koniec XIX wieku i związana jest z klasztorem oo. Pijarów i kościołem Przemienienia Pańskiego, znajdujących się u wylotu ulicy św. Jana.