Ulica Brzezińska w Łodzi

Areszt Śledczy w Łodzi – największa łódzka jednostka penitencjarna znajdująca się na osiedlu Doły, przy ulicy Smutnej 21, naprzeciwko dawnego ośrodka szkoleniowego WORD. Oddana do użytku w 1964, mieści trzy pawilony – w każdym cztery oddziały. Areszt Śledczy w Łodzi jest dużą jednostką penitencjarną przeznaczoną do wykonywania tymczasowego aresztowania wobec osadzonych mężczyzn, przebywają w nim także skazani i ukarani mężczyźni, wobec których toczą się postępowania bez stosowania tymczasowego aresztu. Ponadto w tutejszej jednostce przebywają skazani mężczyźni skierowani do odbywania kary w zakładzie karnym typu zamkniętego dla recydywistów penitencjarnych. Pojemność jednostki wynosi 1091 miejsc. Na terenie jednego z oddziałów funkcjonuje Ośrodek Diagnostyczny, w którym, na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu Karnego Wykonawczego, przeprowadza się badania psychologiczne i psychiatryczne osadzonym, celem określenia dalszych warunków odbywania kary. Powierzchnia jednostki wynosi około 5,5 ha. Składa się z trzech pawilonów mieszkalnych, budynku administracji, zaplecza gospodarczego (warsztatów, pralni, kuchni, magazynów) oraz poza terenem ścisłym z budynku kotłowni, budynku Centralnej Składnicy Magazynowej CZSW wraz z siedzibą Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Łodzi.

Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Łodzi – mariawicka parafia kustodii płockiej, Kościoła Katolickiego Mariawitów w RP. Siedzibą parafii jest kaplica domowa, znajdująca się w Łodzi, na osiedlu Stoki, przy ul. Jarowej 20. Obowiązki proboszcza pełni kapłan ludowy Aleksander Karasiewicz. Poprzednim proboszczem była siostra kapłanka Krystyna Maria Bogumiła Przyłucka (1927–1990). Parafia w Łodzi od początku swojego istnienia (1935) była i nadal jest jedną z największych placówek Kościoła Katolickiego Mariawitów w Polsce. Liczy ponad 250 wiernych i sympatyków. Swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje Łódź i najbliższą okolicę. Nabożeństwa: Msze Święte w niedziele i święta o godzinie 11.00 Adoracja ubłagania 5. dnia każdego miesiąca.

Doły – osiedle mieszkaniowe i obszar Systemu Informacji Miejskiej w północnej części Łodzi, na Bałutach, dawna wieś. Historyczny układ części osiedla (Doły Wschód) został wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Zakłady Przemysłu Pończoszniczego „Feniks” – zakłady przemysłu pończoszniczego w Łodzi z siedzibą przy ul. Brzezińskiej 5/15 na Sikawie. Przedsiębiorstwo zajmowało się produkcją rajstop i były to największe zakłady w Polsce o tym profilu produkcji.

Cmentarz mariawicki w Łodzi – część nekropolii na Dołach w Łodzi. Powstał na początku XX w. wraz z łódzką parafią mariawicką. Pierwszego pochówku dokonano 18 grudnia 1906; pochowano wówczas ośmioletnią Anielę Graczyk. Najstarsze nagrobki pochodzą z lat 30. XX w. Od 1935 cmentarz użytkowany jest również przez łódzką parafię Kościoła Katolickiego Mariawitów. Wśród pochowanych są m.in. Antoni Wojdan, bp Stanisław Maria Andrzej Jałosiński, ks. Maria Fabian Jarzymowski oraz około 30 mariawickich sióstr zakonnych; wśród nich siostra kapłanka Krystyna Maria Bogumiła Przyłucka.

Cmentarz Doły – jedna z najważniejszych i największych nekropolii Łodzi. Znajduje się we wschodniej części dzielnicy Bałuty po obu stronach ulicy Smutnej, od strony południowej sięga ul. Telefonicznej. Powierzchnia cmentarza wynosi ponad 12ha. Szybki rozwój miasta i towarzyszący mu wzrost populacji w latach 90 XIX wieku przyczynił się do braku miejsc na starym cmentarzu, dlatego postanowiono wtedy wyznaczyć nowe tereny pod ten cel. Wybór padł na wieś Doły, charakteryzującą się pagórkowatym terenem, wzgórzami oraz dołami powstałymi w wyniku różnych wyrobisk. Architektem odpowiedzialnym za projekt cmentarza był inżynier Ignacy Stebelski. Cmentarz powstał w 1896 jako miejsce pochówku dla luteran i rzymskich katolików. W późniejszym czasie wyznaczono dodatkowe miejsca dla baptystów, prawosławnych, muzułmanów i mariawitów. Najstarszym zachowanym nagrobkiem, jest pomnik Franciszka Komorowskiego z 1899 roku, zachowany w części rzymskokatolickiej cmentarza.

Cmentarz żydowski w Łodzi – cmentarz w Łodzi założony w 1892 roku, położony w południowej części Bałut, na niewielkim wzniesieniu pomiędzy ulicami Bracką, Zagajnikową, Zmienną i Inflancką; największa w Polsce pod względem powierzchni nekropolia żydowska (42 ha, ponad 230 tys. pochowanych, w tym ok. 45 tys. stanowią mogiły zmarłych i zamordowanych w okresie funkcjonowania Ghetto Litzmannstadt).

Dom przedpogrzebowy w Łodzi – budynek domu przedpogrzebowego, który znajduje się we wschodniej części nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi. Obecnie jest największym tego typu budynkiem w Polsce oraz jednym z największych na świecie. Budynek jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków pod numerem A/276. Budynek został zbudowany w 1898 roku z inicjatywy i funduszy Miny Konsztat  – wdowy po Hermanie – która podarowała na ten cel 18 tysięcy rubli. Autorem projektu był architekt Adolf Zeligson. Część męska zajmowała stronę północną domu, a część żeńska – południową . Podczas II wojny światowej budynek został doszczętnie zdewastowany. Po zakończeniu wojny budynek prowizorycznie zabezpieczono. Przez wiele lat stał opuszczony i popadał w ruinę. W 1987 roku Fundacja Rodziny Nissenbaumów rozpoczęła kapitalny remont domu przedpogrzebowego, który przywrócił mu dawną świetność. Centralna część budynku spełnia swoją pierwotną funkcję, a boczne pomieszczenia mieszczą galerię zdjęć z cmentarza oraz pomieszczenia gospodarcze . We wnętrzu budynku znajduje się oryginalny XIX-wieczny karawan.

Pomnik Ofiar Łódzkiego Getta i Obozów Koncentracyjnych, także Pomnik Ofiar Łódzkiego Getta – pomnik powstały w 1956 na nowym cmentarzu żydowskim w Łodzi, upamiętniający ofiary Litzmanstadt Ghetto oraz obozów koncentracyjnych, zaprojektowany przez Adama Muszkę. Muszka zlecenie realizacji pomnika uzyskał w 1954 roku. Pomnik został zrealizowany w 1956 roku, sytuując go przed bramą nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi. Rzeźba została wykonana z białego kamienia oraz czarnego marmuru. Pomnik przedstawia strzelisty obelisk stanowiący nawiązanie do komina krematorium. Przylegający bezpośrednio do niego cokół zawiera płaskorzeźbę przedstawiającą złamany i bezlistny dąb, który symbolizuje śmierć i Zagładę. Jeden z konarów przedstawionych na płaskorzeźbie zawiera młody pęd, pnący się ku górze, będący metaforą odrodzenia. Według innej interpretacji autorstwa Moniki Krajewskiej złamane drzewo i wyrastające z niego liście symbolizują śmierć, szczególnie śmierć w młodym wieku. Po przeciwległej stronie cokołu względem komina, znajduje się rzeźba przedstawiająca menorę stanowiącą jeden z symboli narodu żydowskiego. Na pomniku znajduje się tablica wykonana z czarnego marmuru, na której został wykuty napis w językach hebrajskim, jidysz i polskim:

Telefoniczna bądź też ET-1 – zajezdnia tramwajowa w Łodzi funkcjonująca od 15 marca 1986 należąca do MPK-Łódź, położona przy ul. Telefonicznej 40/42. W 2011 zajezdnia obsługiwała linie tramwajowe 1, 3, 4, 7, 9, 10, 11 oraz 12 i wyjeżdżało z niej dziennie 135 pojazdów.

Grobowiec Rodziny Jarocińskich – grobowiec znajdujący się na nowym cmentarzu żydowskim w Łodzi, wykonany w 1900 roku. Grobowiec Zygmunta i Berty Jarocińskich sąsiaduje z mauzoleum Poznańskich. Swą formą przypomina antyczną budowlę. Wykonany jest z białego marmuru: jońskie kolumny wspierają ogzymsowane belki. Na polu grobowym znajduje się pięć skromnych sarkofagów dzieci.

Ulica Telefoniczna w Łodzi – łódzka ulica o długości 3,39 km, licząca 80 numerów, krzyżująca się z 20 ulicami, położona na terenie osiedli administracyjnych Śródmieście-Wschód i Stoki-Sikawa-Podgórze. Rozpoczyna się od alei Grzegorza Palki i kończy dość specyficznym skrzyżowaniem z ul. Giewont (z którą to krzyżuje się z dwóch kierunków – północnego i wschodniego). Przy ul. Telefonicznej znajdują się: cmentarz Doły, Spółdzielcze Zakłady Chemiczne „Mors” (zakład pracy chronionej), kilka kompleksów ogrodów działkowych, pętla tramwajowa, największa w Łodzi zajezdnia tramwajowa (o powierzchni prawie 15 ha) oraz tereny Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. Nawierzchnię ul. Telefonicznej w większości stanowi pokrywa asfaltowa. Jednak na odcinku ok. 300 m na wschód od ul. Drwęckiej występuje trylinka, częściowo pomiędzy ul. Weselną i Sądecką – płyty betonowe (ułożone pomiędzy torami tramwajowymi) oraz kocie łby (znajdujące się pomiędzy ul. Weselną a ul. Janosika oraz na długości ponad 200 m – między ul. Pieniny a ul. Giewont). Niebezpiecznym dla ruchu drogowego jest wiadukt (gdzie ulica przebiega pod linią nr 16 łódzkiej kolei obwodowej), którego niewielka szerokość (jezdnia ma tylko ok. 4 m) nie pozwala na ruch dwukierunkowy.