Parafia św. Józefa Rzemieślnika w Tarnowcu

Cmentarz wojenny nr 180 – Tarnowiec – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu VI Tarnów. Nekropolia znajduje się w położonej na południe od Tarnowa miejscowości Tarnowiec przy drodze z Tarnowa do Tuchowa. Powstała wokół kapliczki z XIX w. Otoczona jest kamiennym murem, przy którego północnej części znajduje się drewniany krzyż z daszkiem, stanowiący centralny pomnik. W dwóch grobach zbiorowych i 35 pojedynczych pochowano tu 5 żołnierzy austro-węgierskich i 34 rosyjskich. Na kapliczce umieszczono tablicę z rosyjskojęzyczną inskrypcją: W tłumaczeniu na język polski: Najpiękniejsze duszy porywy oddajemy ojczyźnie. Żołnierze! Polegliście bohaterską śmiercią wierni po grób. Cmentarz zaprojektował Heinrich Scholz.

Tarnowiec – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Tarnów.

Tarnowiec – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Tarnowiec z siedzibą GRN w Tarnowcu utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie tarnowskim w woj. krakowskim, na mocy uchwały nr 30/IV/54 WRN w Krakowie z dnia 6 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Tarnowiec, Zawada i Nowodworze ze zniesionej gminy Gumniska w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 16 członków gromadzkiej rady narodowej. 31 grudnia 1959 do gromady Tarnowiec przyłączono wsie Radlna i Poręba Radlna ze zniesionej gromady Radlna. 31 grudnia 1961 do gromady Tarnowiec przyłączono wieś Łękawka ze zniesionej gromady Łękawica. Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

Zamek w Tarnowie – ruiny średniowiecznego zamku na Górze Świętego Marcina w Tarnowie w województwie małopolskim.

Zabłocie – część miasta Tarnów, położona na południe od centrum miasta. Rozpościera się w rejonie ulic Zamkowej i Zgody. Włączone do Tarnowa w 1846 roku. Gmina jednostkowa Zabłocie Vorstadt przetrwała znacznie dłużej.

Park Niepodległości Miasta Tarnowa im. Romana Księcia Sanguszki powstańca 1831 roku – Sybiraka (dawniej: Park na Górze Świętego Marcina, Las miejski „Góra Świętego Marcina”) – park miejski w Tarnowie, usytuowany na północnych stokach Góry Świętego Marcina.

Kościół pw. Św. Trójcy – kościół znajdujący się w Tarnowie przy ul. Tuchowskiej, wzniesiony został w latach 1595–1597 w ówczesnej podtarnowskiej wsi Terlikówka z inicjatywy księdza Łukasza Godzinki, seniora wikariuszy kolegiaty tarnowskiej. Konsekracji kościoła dokonał w 1597 roku biskup krakowski kard. Jerzy Radziwiłł. Późnogotycki, drewniany, orientowany kościół konstrukcji zrębowej z niewysoką barokową wieżą z ośmioboczną latarnią nakrytą baniastym hełmem. Wnętrze nakryte stropami płaskimi z polichromią z początku XX wieku. W późnorenesansowym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający Trójcę Świętą w typie ikonograficznym zwanym Tronem Łaski, malowany na desce ok. 1600 roku. W depozycie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie znajdują się skrzydła późnogotyckiego tryptyku z 1. połowy XVI wieku, ze scenami z życia Chrystusa. Kościół został gruntownie odnowiony w latach 1857–1858, staraniem proboszcza parafii katedralnej ks. Michała Króla, przy wydatnej pomocy finansowej księcia Władysława Sanguszki. W grudniu 1995 roku ustanowiono przy kościele odrębną parafię, wydzielając ją z parafii katedralnej.

Parafia Trójcy Przenajświętszej w Tarnowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Tarnów Południe. Od 1994 proboszczem parafii był ks. Władysław Pachota, w 2011 zastąpił go ks. Daniel Pietryka.

Tarnów Południowy – nieczynny przystanek kolejowy na linii kolejowej nr 96, położony w Tarnowie, w województwie małopolskim, w Polsce.

Terlikówka – historyczna część miasta Tarnów, położona na południe od centrum miasta. Rozpościera się wzdłuż ulicy Tuchowskiej. Włączona do Tarnowa w 1846 roku. Gmina jednostkowa Terlikówka Vorstadt przetrwała znacznie dłużej. Przy ulicy Tuchowskiej 5 zachował się drewniany Kościół pw. Trójcy Przenajświętszej na Terlikówce.

Tarnów Filia – towarowa stacja kolejowa na południu Tarnowa (województwo małopolskie). Posiada dwie nastawnie („TF”, „TF11”) wyposażone w urządzenia przekaźnikowe typu E. Na stacji znajduje się również górka rozrządowa.

Góra Świętego Marcina (384 m n.p.m.) – wzgórze położone na południowy wschód od centrum Tarnowa, częściowo w jego granicach administracyjnych. Stanowi północną krawędź progu Pogórza Karpackiego. Nazwa góry (popularnie nazywanej Marcinką) pochodzi od zabytkowego kościoła św. Marcina w obecnej wsi Zawada, będącego najstarszą świątynią parafialną Tarnowa i jego najbliższych okolic. Góra św. Marcina leży w zlewni rzeki Białej, ostro załamując się nad jej doliną. Jej północny stok znajduje się w granicach administracyjnych Tarnowa, szczyt i łagodnie opadający stok południowy zajmują zabudowania Zawady. W pobliżu szczytu wzgórza niedaleko kościoła znajduje się nadajnik naziemny, należący do operatora EmiTel. Stok północny porośnięty jest lasem wyżynnym, mieszanym, w którym dominującymi gatunkami są: dąb, buk i jesion (buczyna karpacka). Występuje tam też bluszcz pospolity, a z przedstawicieli fauny spotykamy m.in. kilka gatunków dzięciołów, borsuki, sarny i lisy. Las ten, do 1944 roku własność prywatna książąt Sanguszków, wszedł następnie w posiadanie Lasów Państwowych, a w 1963 roku został skomunalizowany. Obecnie jest jednym z miejskich parków i stanowi zaplecze rekreacyjne dla mieszkańców Tarnowa. Na terenie lasu wytyczono sieć ścieżek pieszych i rowerowych, znajduje się tam też plac zabaw dla dzieci, a poniżej krawędzi lasu – basen kąpielowy. W wyniku badań archeologicznych, prowadzonych na zachód od szczytu Góry św. Marcina w latach 1939, 1963–1969 oraz 1978–1986, odkopano pozostałości gotyckiego zamku, zbudowanego w I połowie XIV w. przez Spytka z Melsztyna. Zamek zbudowano na nieregularnym, owalnym planie z basztą od strony zachodniej. Podzielony był na dwie części: rezydencjalną i gospodarczą, rozdzielone wykutym w skale rowem, nad którym wzniesiono most zwodzony. Na zamku znajdowała się kaplica pw. Nawiedzenia NMP, poświęcona w 1331 roku. W czasie najazdu węgierskiego w 1441 roku zamek został zdobyty i zniszczony. Odbudował go kasztelan krakowski Jan Amor Tarnowski (junior) w poł. XV wieku. Hetman wielki koronny Jan Tarnowski przebudował w I połowie XVI w. rodową rezydencję w stylu renesansowym. Od końca XVI w. zamek przechodził kolejno w ręce rodów Ostrogskich, Zasławskich, Zamoyskich, a następnie Sanguszków. W XVII w. rozpoczęto jego rozbiórkę. W latach 80. XX w. odkryto na terenie wzgórza również pozostałości grodziska wczesnośredniowiecznego z X–XI wieku.