place

Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie

Góry SowieObszary chronionego krajobrazu w województwie dolnośląskim

Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie (OChKGB i S) – obszar chronionego krajobrazu w południowo-zachodniej Polsce, w woj. dolnośląskim. Położony jest na terenie Gór Sowich i Bardzkich na obszarze powiatów: kłodzkiego, ząbkowickiego, dzierżoniowskiego, świdnickiego, wałbrzyskiego. Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie utworzono w 1981 roku na mocy Uchwały Nr 35/81 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu – Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu z dn 09.11.81r., Nr 5, poz. 46. Obszar chronionego krajobrazu o powierzchni 17 336,0 ha, obejmuje swym zasięgiem główne grzbiety górskie dwóch pasm Sudetów Środkowych: Góry Bardzkie w całości, oraz północną i południową część Gór Sowich, wraz ze znajdującymi się w ich obrębie: rezerwatami przyrody, utworami geologicznymi, korytarzami ekologicznymi oraz wartościowymi krajobrazowo terenami o różnych ekosystemach. Góry Bardzkie i Sowie na terenie obszaru tworzą, jeden długi grzbiet górski, ciągnący się od Przełęczy Kłodzkiej na wschodzie, aż po przełomową dolinę Bystrzycy na zachodzie. Grzbiet w wielu miejscach poprzecinany jest przełęczami, a zbocza ponacinane licznymi dolinami górskich potoków, co spowodowało fragmentaryczne wykształcenie się roślinności charakterystycznej dla regla górnego. Obszar obejmuje głównie tereny leśne, obrzeża, a także łąki górskie i bliźniczyska. Lasy zajmują prawie 90% obszaru. Na terenie obszaru występują pomniki przyrody, ożywionej i nieożywionej oraz ich skupiska, chronione ze względu na szczególne wartości naukowe, kulturowe, historyczno-pamiątkowe i krajobrazowe. Odznaczające się indywidualnymi cechami, które wyróżniane są wśród innych utworów, w szczególności są to stare o dużych rozmiarach drzewa i krzewy, źródła, wodospady, skałki, jary, głazy, doliny potoków górskich oraz urwiska skalne. Na obszarze występuje kilka typów siedlisk, szczególnie cenne są duże obszary żyznych i kwaśnych buczyn, acidofilne dąbrowy oraz zbiorowiska lasów łęgowych nad górskimi potokami. Występuje tu prawie 70 ha lasów jaworowych i klonowo-lipowych, co stanowi blisko 15% całkowitej powierzchni tych lasów na terenie Dolnego Śląska. Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie stanowi naturalną otulinę Parku Krajobrazowego Gór Sowich.

Fragment artykułu z Wikipedii Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy).

Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie
gmina Nowa Ruda

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i SowieCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 50.566667 ° E 16.616667 °
placePokaż na mapie

Adres

10
57-431 gmina Nowa Ruda
województwo dolnośląskie, Polska
mapOtwórz w Mapach Google

Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Zajęcznik (Góry Bardzkie)

Zajęcznik lub Orzech – wzniesienie 581 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Górach Bardzkich w północno-zachodniej części Gór Bardzkich. Wzniesienie położone na Obszarze Chronionego Krajobrazu Gór Sowich i Bardzkich około 2,9 km na południowy zachód od centrum miejscowości Srebrna Góra, w północno-zachodniej części Gór Bardzkich, w jednym z bocznych grzbietów odchodzących południkowo od głównego Grzbietu Zachodniego Gór Bardzkich. Grzbiet ten ciągnie się od Srebrnej Przełęczy na południe. Wzniesienie ma kształt niewielkiego grzbietu rozciągającego się na kierunku NE-SW z kopulastym wierzchołkiem wypiętrzającym się około 20 m ponad linię grzbietową w północnej, końcowej części grzbietu Wzniesienie charakteryzuje się nieregularną rzeźbą i ukształtowaniem oraz stromymi zboczami pociętymi od strony wschodniej skarpami. Wzniesienie od strony północnej i północno-zachodniej wyraźnie wydzielają wykształcone doliny dopływów Czerwonka. Wzniesienie zbudowane z dolnokarbońskich szarogłazów, zlepieńców i łupków ilastych struktury bardzkiej. Zbocza wzniesienia pokrywa niewielka warstwa młodszych osadów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich. Na południowo-wschodnim zboczu pozostały nikłe ślady po zabudowaniach dawnego przysiółka Czeski Las (niem.Böhmischwald), zanikłego po 1945 roku. Jeszcze przed II wojną światową znajdowało się tu kilka gospodarstw. Cała powierzchnia wzniesienia łącznie z partią szczytową porośnięta jest lasem dolnoreglowym. Zboczami trawersują ścieżki i drogi leśne. U północno-zachodniego podnóża wzniesienia, położona jest miejscowość Nowa Wieś Kłodzka. Położenie wzniesienia, oraz kształt czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie. Od strony zachodniej wzniesienie gubi się na tle wyższego grzbietu.