Zajęcznik (Góry Bardzkie)

Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie (OChKGB i S) – obszar chronionego krajobrazu w południowo-zachodniej Polsce, w woj. dolnośląskim. Położony jest na terenie Gór Sowich i Bardzkich na obszarze powiatów: kłodzkiego, ząbkowickiego, dzierżoniowskiego, świdnickiego, wałbrzyskiego. Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie utworzono w 1981 roku na mocy Uchwały Nr 35/81 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu – Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wałbrzychu z dn 09.11.81r., Nr 5, poz. 46. Obszar chronionego krajobrazu o powierzchni 17 336,0 ha, obejmuje swym zasięgiem główne grzbiety górskie dwóch pasm Sudetów Środkowych: Góry Bardzkie w całości, oraz północną i południową część Gór Sowich, wraz ze znajdującymi się w ich obrębie: rezerwatami przyrody, utworami geologicznymi, korytarzami ekologicznymi oraz wartościowymi krajobrazowo terenami o różnych ekosystemach. Góry Bardzkie i Sowie na terenie obszaru tworzą, jeden długi grzbiet górski, ciągnący się od Przełęczy Kłodzkiej na wschodzie, aż po przełomową dolinę Bystrzycy na zachodzie. Grzbiet w wielu miejscach poprzecinany jest przełęczami, a zbocza ponacinane licznymi dolinami górskich potoków, co spowodowało fragmentaryczne wykształcenie się roślinności charakterystycznej dla regla górnego. Obszar obejmuje głównie tereny leśne, obrzeża, a także łąki górskie i bliźniczyska. Lasy zajmują prawie 90% obszaru. Na terenie obszaru występują pomniki przyrody, ożywionej i nieożywionej oraz ich skupiska, chronione ze względu na szczególne wartości naukowe, kulturowe, historyczno-pamiątkowe i krajobrazowe. Odznaczające się indywidualnymi cechami, które wyróżniane są wśród innych utworów, w szczególności są to stare o dużych rozmiarach drzewa i krzewy, źródła, wodospady, skałki, jary, głazy, doliny potoków górskich oraz urwiska skalne. Na obszarze występuje kilka typów siedlisk, szczególnie cenne są duże obszary żyznych i kwaśnych buczyn, acidofilne dąbrowy oraz zbiorowiska lasów łęgowych nad górskimi potokami. Występuje tu prawie 70 ha lasów jaworowych i klonowo-lipowych, co stanowi blisko 15% całkowitej powierzchni tych lasów na terenie Dolnego Śląska. Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie stanowi naturalną otulinę Parku Krajobrazowego Gór Sowich.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Wsi Kłodzkiej – zabytkowy kościół we wsi Nowa Wieś Kłodzka. Kościół filialny parafii w Srebrnej Górze wybudowany w 1790.

Nowa Wieś Kłodzka (niem. Neudorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda. Nowa Wieś Kłodzka to wieś łańcuchowa leżąca w dolinie Czerwionka, na granicy Gór Bardzkich, Sowich i Garbu Dzikowca, na zachód od Przełęczy Srebrnej, na wysokości około 435–480 m n.p.m. We wsi był przystanek kolejowy Nowa Wieś Kłodzka.

Czeski Las – dawna kolonia leśna w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko w Górach Bardzkich, należała do wsi Wojbórz.

Kortunał (niem. Velkenplan , 676 m n.p.m.) – wzniesienie w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Górach Bardzkich. Najwyższy szczyt w północno-zachodniej części Gór Bardzkich.

Stróża (niem. Wach Berg, 636 m n.p.m.) – góra w Sudetach Środkowych, w Grzbiecie Zachodnim Gór Bardzkich. Jest to góra o kopulastym i podłużnym wierzchołku z niewyraźnie zaznaczonym szczytem, w grzbiecie zamykającym od południa Kotlinę Żdanowa. Od Stróży odchodzi na południe boczny grzbiet z masywem Kortunału. Na południowym zboczu góry ma swoje źródła górski potok Jaśnica, lewy dopływ Nysy Kłodzkiej. Wzniesienie zbudowane jest z dolnokarbońskich szarogłazów, zlepieńców i łupków ilastych oraz dewońskich łupków kwarcowych i lidytów struktury bardzkiej. Jest porośnięta lasem regla dolnego. Północno-wschodnim zboczem poniżej szczytu na wysokości 620 m n.p.m. przechodzi podrzędna droga ze Żdanowa do Przełęczy Srebrnej. Przez Stróżę przechodziła granica między Śląskiem a Czechami (ziemią kłodzką).

Słup (niem. Hupprichtberg, Hupprich) – wzniesienie (667 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Grzbiecie Zachodnim Gór Bardzkich. Wzniesienie położone około 3,6 km na południe od centrum miejscowości Srebrna Góra, w północno-zachodniej części Gór Bardzkich, w Grzbiecie Zachodnim, na północ od Wojborza. Stroma, charakterystyczna góra, położona w Grzbiecie Zachodnim, o wyraźnie podkreślonym kopulastym wierzchołku. Wznosi się w bocznym, południowym grzbiecie, odchodzącym od Wilczej Góry i biegnącym w stronę Wojborza. Wzniesienie zbudowane jest z dolnokarbońskich szarogłazów, zlepieńców i łupków ilastych oraz dewońskich piaskowców, łupków kwarcowych i lidytów struktury bardzkiej. Zbocze wschodnie wzniesienia, od poziomu 575 m n.p.m. poniżej szczytu, zajmują górskie łąki i częściowo pola uprawne. Pozostałe zbocza wzniesienia łącznie z wierzchołkiem, zajmuje las mieszany i liściasty (buczyna) regla dolnego.

Żdanów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Stoszowice.

Lichajówka – wzniesienie (610 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Grzbiecie Zachodnim Gór Bardzkich. Wzniesienie położone w północno-zachodniej części Gór Bardzkich, w północno-zachodniej części Grzbietu Zachodniego, nad przełęczą Wilcze Rozdroże, na południe od Żdanowa. Wzniesienie zbudowane jest z dolnokarbońskich szarogłazów, zlepieńców i łupków ilastych struktury bardzkiej. Masyw w większości porośnięty jest lasami świerkowymi i bukowymi. Niższe partie północnych zboczy pokryte są zagajnikami i łąkami.

Czerwieńczyce (niem. Rothwaltersdorf) – wieś w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Chudzów (niem. Welchen) – osada wsi Czerwieńczyce w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Kościół św. Bartłomieja w Czerwieńczycach – zabytkowy kościół we wsi Czerwieńczyce, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda. Kościół filialny parafii w Bożkowie wybudowany w XV w. Według inwentarza z 1631 na wieży kościelnej były cztery dzwony, jeden z herbem Tschischwitza. W tym czasie sędzia we wsi nosił to nazwisko. Świątynię przebudowano w 1686. W kruchcie pod wieżą znajduje się płycina z kartuszem zawierającym herb radcy dworskiego Johanna Lorenza Degnera von Degenheimba z inicjałami I. L. D. V. D.H, oraz z cyframi na rogach dającymi rok jego przebudowy – 1668. Ten sam herb znajduje się w portalu dworu w Wojborzu. Johann Lorenz (Jan Wawrzyniec) Degner von Degenheimb, rotmistrz wojsk cesarskich był synem Henryka (zm. przed 1668), pułkownika wojsk cesarskich, który od Katarzyny, baronowej von Traun w 1653 kupił majątki Wojbórz i Stary Waliszów.