Álftanes

Vivaldivöllurinn – stadion piłkarski w Seltjarnarnes (aglomeracja Reykjavíku), w Islandii. Obiekt może pomieścić 1050 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Grótta.

Seltjarnarnesbær (wcześniej funkcjonowała również pod nazwami Seltjarnarneshreppur i Seltjarnarneskaupstaður) – gmina w południowo-zachodniej Islandii, położona na płaskim półwyspie Seltjarnarnes (najwyższy punkt ma wysokość 30 m n.p.m.), wcinającym się w Zatokę Faxa. Położona jest na zachód od stolicy kraju Reykjavíku, z którą tworzy ciągły, zurbanizowany obszar tworzący Wielki Reykjavík. Gmina wchodzi w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 4575 osób, z tego wszyscy w jedynej miejscowości gminy Seltjarnarnes. W ciągu ostatnich 20 lat liczba ludności utrzymywała się na podobnym poziomie.

Seltjarnarnes – miasto w południowo-zachodniej Islandii, tworzące gminę Seltjarnarnesbær, wchodzącą w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Położone jest na niewielkim półwyspie o tej samej nazwie na zachód od Reykjavíku. Wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je 4,6 tys. osób.

Grótta – wyspa u zachodniego wybrzeża Islandii, w zatoce Faxaflói. Leży na terenie miasta Seltjarnarnes, na zachód od jego centrum. Wyspa połączona jest groblą ze stałym lądem, po której, z zachowaniem ostrożności można na nią dotrzeć pieszo, lecz tylko w czasie odpływu. Jest rezerwatem przyrody od 1974 roku ze względu na liczne występowanie ptaków, takich jak rybitwa popielata. Prócz ptactwa, na brzegach wyspy można spotkać m.in. foki. Z historycznych zapisów wynika, że w XVI wieku istniało tu gospodarstwo. Prawdopodobnie jemu zawdzięcza nazwę. Wywodzi się ze staroislandzkiego słowa oznaczającego młyn, w którym mieli się pszenicę. W 1897 roku na wyspie powstała pierwsza latarnia morska Gróttuviti, a ta, która istnieje obecnie pochodzi z 1947. Została podłączona do sieci elektrycznej w 1956 i od tego czasu pozostała prawie niezmieniona. Wyspę można zwiedzać o każdej porze roku, również zimą. Ma małe zanieczyszczenie światłem, co czyni ją jednym z najbardziej popularnych miejsc w okolicach Reykjavíku, w którym można podziwiać zorzę polarną.

Gróttuviti – latarnia morska znajdująca się w miejscowości Seltjarnarnes, na południowym zachodzie Islandii. Służy jako znak nawigacyjny w drodze do portu Reykjavík. Leży na zachodnim wybrzeżu wyspy Grótta, połączonej groblą ze stałym lądem. Pieszo, z zachowaniem ostrożności można do niej dotrzeć tylko w czasie odpływu. Biała, betonowa wieża o cylindrycznym kształcie ma 23 metry wysokości. Światło umiejscowione 24 m n.p.m. nadaje 3 błyski co 20 sekund w kolorze białym, czerwonym lub zielonym w zależności od kierunku. Pierwsza latarnia na wyspie Grótta powstała w 1897. Obecną latarnię zbudowano pół wieku później, w 1947 według projektu Axela Sveinssona. Soczewka umieszczona w latarni morskiej z 1897 r. jest nadal używana w Gróttuviti. Do wieży doprowadzono elektryczność w 1956 roku. W latach 1897–1970 latarnię obsługiwało kolejno dwóch latarników – Þorvarður Einarsson i jego syn Albert. Gróttuviti jest popularnym miejscem oglądania zorz polarnych.

Skerjafjörður – fiord w południowo-zachodniej Islandii, położony w południowo-wschodniej części zatoki Faxaflói, między półwyspem Álftanes a półwyspem, na którym ulokowany jest Reykjavík. Na północ od niego położona jest zatoka Kollafjörður, a na południe - Hafnarfjörður. Przy wejściu do fiordu osiąga on szerokość około 2 km, a wcina się w głąb lądu na około 4 km. Rozdziela się na kilka mniejszych zatok: Lambhúsatjörn, Arnarnesvogur, Kópavogur i Fossvogur. Nad zatoką położone są miasta: Reykjavík z dzielnicami Vesturbær, Miðborg i Hlíðar (gmina Reykjavíkurborg), Kópavogur (gmina Kópavogsbær), Garðabær i Álftanes (gmina Garðabær). Nazwa fiordu pochodzi od szkierów Löngusker, które znajdują się u jego wejścia. Nazwę Skerjafjörður nosi również niewielka dzielnica Reykjavíku, położona nad fjordem w okolicach portu lotniczego Reykjavík.

Hafnarfjörður – miasto w południowo-zachodniej Islandii, położone u nasady półwyspu Reykjanes, po jego północnej stronie, nad zatoką Hafnarfjörður (część Zatoki Faxa). Wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku, tworzy gminę Hafnarfjarðarkaupstaður położoną regionie stołecznym. Od północy graniczy z miastem Garðabær. Stanowi trzecią pod względem liczby ludności miejscowość Islandii po stolicy kraju Reykjavíku i po położonym nieco bardziej na północ Kópavogur. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je 29,4 tys. osób.

Hafnarfjarðarkaupstaður – gmina w południowo-zachodniej Islandii, w południowej części obszaru miejskiego Wielkiego Reykjavíku i regionu stołecznego. Położona u nasady półwyspu Reykjanes, po jego północnej stronie, rozciąga się od zatoki Hafnarfjörður do około 10 km w głąb półwyspu pokrytego polami lawowymi, obejmując m.in. okolice wulkanicznej góry Helgafell (340 m n.p.m.). W skład gminy wchodzi również fragment położony na południowym wybrzeżu półwyspu Reykjanes na południe od jeziora Kleifarvatn zwany Krýsuvík. Fragment ten otoczony przez gminę Grindavíkurbær. Stanowi trzecią pod względem liczby ludności gminę na wyspie - na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 29,4 tys. mieszk., z tego nieomal wszyscy w głównym mieście Hafnarfjörður.

Melavöllur – nieistniejący już wielofunkcyjny stadion w Reykjavíku, stolicy Islandii. Obiekt istniał w latach 1926–1984. Pierwszy stadion Melavöllur został otwarty 17 czerwca 1911 roku. Obiekt posiadał bieżnię lekkoatletyczną i był położony wzdłuż ulicy Hringbraut. Tamten stadion został zniszczony podczas burzy w 1926 roku. Tego samego roku na jego miejscu oddano do użytku nowy stadion, z tą różnicą, że boisko zostało obrócone o 90 stopni i teraz biegło wzdłuż ulicy Suðurgata. Obiekt ten również posiadał bieżnię lekkoatletyczną. 17 lipca 1946 roku na obiekcie swoje pierwsze spotkanie w historii rozegrała piłkarska reprezentacja Islandii, przegrywając 0:3 z Danią. Islandzka drużyna narodowa rozgrywała swoje mecze na Melavöllur do połowy lat 50. XX wieku, później przeniosła się na Laugardalsvöllur. W latach 1960–1972 na obiekcie rozgrywane były spotkania finałowe piłkarskiego Pucharu Islandii. Po otwarciu Laugardalsvöllur stary Melavöllur stracił jednak na znaczeniu. Po przeniesieniu sztucznego oświetlenia na Laugardalsvöllur w 1984 roku, Melavöllur został zamknięty, a następnie zlikwidowany.

Uniwersytet Islandzki (isl. Háskóli Íslands) – państwowa uczelnia założona 17 czerwca 1911 w Reykjavíku, stolicy Islandii. Obecnie na 26 wydziałach studiuje ok. 12,5 tys. studentów, w tym ponad 650 osób na studiach doktoranckich. Uniwersytet, wraz z powiązanymi z nim jednostkami badawczymi, zatrudnia blisko 2,5 tys. pracowników, w tym ok. 1000 pracowników naukowych, co czyni go największym krajowym pracodawcą. Przez pierwsze 29 lat swojego istnienia uczelnia mieściła się w budynku islandzkiego parlamentu, Alþingishúsið, w centrum miasta. W 1933 otrzymała specjalne pozwolenie parlamentu na organizowanie loterii pieniężnej. Środki z niej są nadal głównym źródłem finansowania budowy nowych obiektów uniwersyteckich. W 1940 szkoła przeniosła się do budynku przy ulicy Suðurgata, który stanowi centrum dzisiejszego kampusu. Uniwersytet prowadzi badania w wielu dziedzinach nauk społecznych i przyrodniczych. Działający przy uczelni Instytut Árniego Magnússona posiada bogatą kolekcję rękopisów literatury islandzkiej. Instytucja posiada również bogate bazy danych klimatologicznych, glacjologicznych, sejsmologicznych i geotermalnych, a także wyniki spisów ludności prowadzonych na wyspie od 1703.

Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka Islandii (isl. Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn) – biblioteka narodowa Islandii w Rejkjaviku.

Vesturbær (isl. "zachodnie miasto") – dzielnica administracyjna Reykjavíku, stolicy Islandii, położona w jego zachodniej części między zatokami Kollafjörður a Skerjafjörður, bezpośrednio na zachód od śródmieścia. W 2010 roku zamieszkiwało ją 14,1 tys. osób. Dzielnica ma głównie charakter mieszkaniowy. W starym porcie, który znajduje się w dużej części na terenie dzielnicy, mieści się Muzeum Morskie w Reykjavíku.