Gróttuviti

Grótta – wyspa u zachodniego wybrzeża Islandii, w zatoce Faxaflói. Leży na terenie miasta Seltjarnarnes, na zachód od jego centrum. Wyspa połączona jest groblą ze stałym lądem, po której, z zachowaniem ostrożności można na nią dotrzeć pieszo, lecz tylko w czasie odpływu. Jest rezerwatem przyrody od 1974 roku ze względu na liczne występowanie ptaków, takich jak rybitwa popielata. Prócz ptactwa, na brzegach wyspy można spotkać m.in. foki. Z historycznych zapisów wynika, że w XVI wieku istniało tu gospodarstwo. Prawdopodobnie jemu zawdzięcza nazwę. Wywodzi się ze staroislandzkiego słowa oznaczającego młyn, w którym mieli się pszenicę. W 1897 roku na wyspie powstała pierwsza latarnia morska Gróttuviti, a ta, która istnieje obecnie pochodzi z 1947. Została podłączona do sieci elektrycznej w 1956 i od tego czasu pozostała prawie niezmieniona. Wyspę można zwiedzać o każdej porze roku, również zimą. Ma małe zanieczyszczenie światłem, co czyni ją jednym z najbardziej popularnych miejsc w okolicach Reykjavíku, w którym można podziwiać zorzę polarną.

Seltjarnarnesbær (wcześniej funkcjonowała również pod nazwami Seltjarnarneshreppur i Seltjarnarneskaupstaður) – gmina w południowo-zachodniej Islandii, położona na płaskim półwyspie Seltjarnarnes (najwyższy punkt ma wysokość 30 m n.p.m.), wcinającym się w Zatokę Faxa. Położona jest na zachód od stolicy kraju Reykjavíku, z którą tworzy ciągły, zurbanizowany obszar tworzący Wielki Reykjavík. Gmina wchodzi w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 4575 osób, z tego wszyscy w jedynej miejscowości gminy Seltjarnarnes. W ciągu ostatnich 20 lat liczba ludności utrzymywała się na podobnym poziomie.

Seltjarnarnes – miasto w południowo-zachodniej Islandii, tworzące gminę Seltjarnarnesbær, wchodzącą w skład regionu stołecznego Höfuðborgarsvæðið. Położone jest na niewielkim półwyspie o tej samej nazwie na zachód od Reykjavíku. Wchodzi w skład zespołu miejskiego Wielkiego Reykjavíku. Na początku 2018 roku zamieszkiwało je 4,6 tys. osób.

Vivaldivöllurinn – stadion piłkarski w Seltjarnarnes (aglomeracja Reykjavíku), w Islandii. Obiekt może pomieścić 1050 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Grótta.

Álftanes – miejscowość w południowo-zachodniej Islandii, położona na półwyspie Álftanes, między zatokami Skerjafjörður i Hafnarfjörður (stanowiące część Zatoki Faxa), około 5 km na zachód od miasta Garðabær i około 6 km od centrum Reykjavíku, zlokalizowanego po drugiej stronie Skerjafjörður. Wchodzi w skład gminy Garðabær, w regionie stołecznym Höfuðborgarsvæðið. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją blisko 2,6 tys. mieszkańców. Po raz pierwszy wzmianka o mieście była spisana przez Sturla Þórðarson w Sadze o Islandczykach. Zabytkowy kościół zbudowano w latach 1780–1823, a w latach 1946–1948 poddano go gruntownemu remontowi. Witraże w kościele ilustrują historię Kościoła na Islandii. Ołtarz, autorstwa islandzkiego artysty Muggura, to tryptyk, namalowany w 1921. Wśród niektórych skarbów kościoła znajdują się precjoza wykonane przez Sigurðura Þorteinssona, takie jak cyborium z 1774. W dzielnicy Álftanes Bessastaðir znajduje się rezydencja prezydencka. Od 1941 r. mieszkają tutaj prezydenci wyspy.

Akurey – wyspa przybrzeżna w południowo-zachodniej Islandii, w południowej części zatoki Kollafjörður (część zatoki Faxaflói), około 1,5 km na północ od wybrzeża na którym położona jest stolica kraju Reykjavík oraz miejscowość Seltjarnarnes. Położona jest około 1,5 km na zachód od wyspy Engey. Zajmuje powierzchnię 6,6 ha. Ma około 1 km długości i 200 m szerokości w najszerszym miejscu. Osiąga wysokość 7 m n.p.m. Wyspa jest niezamieszkana. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1379 roku. W 1969 roku została zakupiona przez miasto Reykjavík, którego częścią jest oficjalnie od 1978 roku. Wyspa stanowi ważną ostoję ptaków (Important Bird Area). Gniazduje tutaj około 15 tys. par maskonurów. Ponadto natrafić można również na mewy żółtonogie, edredony i nurniki. Wyspa jest popularnym celem wycieczek z Reykjavíku w celu obserwacji maskonurów.

Vesturbær (isl. "zachodnie miasto") – dzielnica administracyjna Reykjavíku, stolicy Islandii, położona w jego zachodniej części między zatokami Kollafjörður a Skerjafjörður, bezpośrednio na zachód od śródmieścia. W 2010 roku zamieszkiwało ją 14,1 tys. osób. Dzielnica ma głównie charakter mieszkaniowy. W starym porcie, który znajduje się w dużej części na terenie dzielnicy, mieści się Muzeum Morskie w Reykjavíku.

Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka Islandii (isl. Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn) – biblioteka narodowa Islandii w Rejkjaviku.

Melavöllur – nieistniejący już wielofunkcyjny stadion w Reykjavíku, stolicy Islandii. Obiekt istniał w latach 1926–1984. Pierwszy stadion Melavöllur został otwarty 17 czerwca 1911 roku. Obiekt posiadał bieżnię lekkoatletyczną i był położony wzdłuż ulicy Hringbraut. Tamten stadion został zniszczony podczas burzy w 1926 roku. Tego samego roku na jego miejscu oddano do użytku nowy stadion, z tą różnicą, że boisko zostało obrócone o 90 stopni i teraz biegło wzdłuż ulicy Suðurgata. Obiekt ten również posiadał bieżnię lekkoatletyczną. 17 lipca 1946 roku na obiekcie swoje pierwsze spotkanie w historii rozegrała piłkarska reprezentacja Islandii, przegrywając 0:3 z Danią. Islandzka drużyna narodowa rozgrywała swoje mecze na Melavöllur do połowy lat 50. XX wieku, później przeniosła się na Laugardalsvöllur. W latach 1960–1972 na obiekcie rozgrywane były spotkania finałowe piłkarskiego Pucharu Islandii. Po otwarciu Laugardalsvöllur stary Melavöllur stracił jednak na znaczeniu. Po przeniesieniu sztucznego oświetlenia na Laugardalsvöllur w 1984 roku, Melavöllur został zamknięty, a następnie zlikwidowany.

Diecezja Reykjavíku – diecezja obrządku łacińskiego obejmująca w całości terytorium Islandii. Stolicą diecezji jest Reykjavík. Biskup jest członkiem Konferencji Episkopatu Skandynawii.

Bazylika katedralna pw. Chrystusa Króla w Reykjavíku, Kościół Landakot (isl. Basilika Krists konungs, Landakotskirkja) – rzymskokatolicka katedra znajdująca się w zachodniej części Reykjavíku w dzielnicy Landakot, siedziba biskupów, obejmującej całe terytorium Islandii, diecezji reykjavíckiej, wznoszona od końca I wojny światowej do 1929 według projektu Guðjóna Samúelssona w stylu neogotyckim, określana również jak Kristskirkja (Kościół Chrystusa). Katedra poświęcona jest Chrystusowi Królowi, jej patronami są również Najświętsza Maria Panna Bogurodzica, św. Józef, św. Torlak i św. Jón.

Uniwersytet Islandzki (isl. Háskóli Íslands) – państwowa uczelnia założona 17 czerwca 1911 w Reykjavíku, stolicy Islandii. Obecnie na 26 wydziałach studiuje ok. 12,5 tys. studentów, w tym ponad 650 osób na studiach doktoranckich. Uniwersytet, wraz z powiązanymi z nim jednostkami badawczymi, zatrudnia blisko 2,5 tys. pracowników, w tym ok. 1000 pracowników naukowych, co czyni go największym krajowym pracodawcą. Przez pierwsze 29 lat swojego istnienia uczelnia mieściła się w budynku islandzkiego parlamentu, Alþingishúsið, w centrum miasta. W 1933 otrzymała specjalne pozwolenie parlamentu na organizowanie loterii pieniężnej. Środki z niej są nadal głównym źródłem finansowania budowy nowych obiektów uniwersyteckich. W 1940 szkoła przeniosła się do budynku przy ulicy Suðurgata, który stanowi centrum dzisiejszego kampusu. Uniwersytet prowadzi badania w wielu dziedzinach nauk społecznych i przyrodniczych. Działający przy uczelni Instytut Árniego Magnússona posiada bogatą kolekcję rękopisów literatury islandzkiej. Instytucja posiada również bogate bazy danych klimatologicznych, glacjologicznych, sejsmologicznych i geotermalnych, a także wyniki spisów ludności prowadzonych na wyspie od 1703.