Kawiarnia Literacka w Krakowie

Pałac Badenich – zabytkowy pałac znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Sławkowskiej 32, na rogu z ul. Pijarską 7–9, na Starym Mieście. Zbudowany pod koniec XIX wieku (1883 r.) według projektu Karola Zaremby. Mieszkała tu rodzina przemysłowca Leona Epsteina, którego córką była Magdalena Maria Epstein. W latach 20. XX wieku budynek stał się własnością rodziny Badenich (stąd jego obecna nazwa). Pierwotnie była to budowla jednopiętrowa, której głównym walorem były ozdobne obramienia dużych okien na pierwszym piętrze, dekorujące fasadę maszkarony oraz inne detale architektoniczne. Pałac uległ przebudowie w 1921 r. Do głównego korpusu gmachu dodano wtedy widoczną od strony Plant nadbudowę w formie belwederu z balkonikiem, kamienną balustradą i stylizowanym kartuszem herbowym. Projektantem tych zmian był znany krakowski architekt Józef Pokutyński. W kształcie nadanym podczas tej przebudowy pałac Badenich dotrwał do naszych czasów. Obecnie mieści się tutaj Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Papieskiego im. Jana Pawła II, na parterze zaś restauracja Miód i Wino. 7 marca 1968 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

Brama Sławkowska (Krawców) – brama w Krakowie wchodząca w skład fortyfikacji miejskich, wzniesiona na przełomie wieków XIII i XIV. Rozebrana na początku XIX wieku. Była obok Bramy Floriańskiej drugim co do ważności wjazdem do miasta.

Kawiarnia Warszawianki (również Paszteciarnia u Warszawianek, u Warszawianek) – nieistniejąca już kawiarnia i restauracja znajdująca się w Krakowie, na Starym Mieście, przy ulicy Sławkowskiej 23. Przy ulicy Sławkowskiej 23 w roku 1945 dwie kobiety pochodzące z Warszawy – H. Buyko oraz M. Grzybowska otworzyły lokal gastronomiczny. Miejsce to, funkcjonujące pod nazwami „U Warszawianek”, „Kawiarnia Warszawianki” oraz „Paszteciarnia u Warszawianek” stało się punktem spotkań krakowskiej inteligencji. Uznaniem cieszyły się serwowane tam paszteciki, barszcz oraz kawa czarna. Lokal przyciągał zróżnicowane grono bywalców, m.in. profesorów akademickich i ich studentów, artystów plastyków, literatów i aktorów, po osoby, które brały udział w powstaniu warszawskim. W lokalu prowadzona była księga pamiątkowa podpisana przez osobistości kultury, takie jak: Jarosława Iwaszkiewicza, Tadeusza Kantora, Zbigniewa Pronaszka, Tadeusza Różewicza, Mieczysławę Ćwiklińska, Adolfa Dymszę, Zofię Jaroszewską, Stefana Kisielewskiego, Wiesława Krzemińskiego, Magdalenę Samozwaniec, Ludwika Solskiego czy Jerzego Turowicza.

Pomnik Jadwigi i Jagiełły – pomnik, projektu Tomasz Oskara Sosnowskiego i Karola Knausa, upamiętniający 500-lecie unii polsko-litewskiej, znajdujący się w Krakowie w dzielnicy I w północnej części Plant przy ul. Basztowej.

Baszta Mieczników (znana także jako baszta Mieczników i Mydlarzy) – baszta wchodząca w skład murów obronnych Krakowa, zbudowana najprawdopodobniej po 1498, rozebrana w I poł. XIX wieku.

Kamienica przy ulicy Pijarskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie przy ulicy Pijarskiej, na Starym Mieście.

Hotel Francuski – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Pijarskiej 13, na rogu ul. św. Jana 32, na Starym Mieście. Na miejscu obecnego budynku znajdowała się XV-wieczna kamienica zniszczona w pożarze przed 1642 rokiem, odbudowana w drugiej połowie XVII wieku i przebudowana w 1795 roku. Do momentu zburzenia w XX wieku był to jednopiętrowy budynek z łamanym dachem i wejściem od ul. św. Jana. Był własnością karczmarzy i piwowarów. Prowadzono w nim karczmę, w budynku frontowym wyszynk, w oficynach były stajnie i browar. Dom posiadał wybrukowaną kamieniem łamanym sień o sklepieniu beczkowym, środkiem której biegł rynsztok. Z sieni wchodziło się do kuchni, izby z kominkiem, izby szynkowej oraz do obszernej piwnicy. Na pierwsze piętro prowadziły schody dębowe. Znajdowała się tam sionka, mała kuchnia, izba tylna i szereg innych pomieszczeń mieszkalnych. W podwórzu stał przed 1790 r. spichlerz. W pierwszej połowie XVII w. w kamienicy działała też piekarnia. Na początku XIX w. przy dłuższej, bocznej elewacji domu (od strony ul. Pijarskiej) dobudowano warsztat kowalski z dużymi wrotami oraz dodatkowe pomieszczenia mieszkalne. W swoich dziejach kamienica – w nawiązaniu do nazwisk właścicieli – nazywana bywała niekiedy „Domem Słoninkowskim” (do 1613), kamienicą „Sikorzyńską” (1. poł. XVII w.) lub kamienicą „Miernikowską” (1. poł. XVIII w.). Ostatnimi właścicielami posesji (ówczesny adres ul. św. Jana nr 32) byli Tadeusz Rząca i Aleksander Ritterman (od 1910). W roku 1911 z inicjatywy Rittermana stare zabudowania zostały rozebrane wraz z fundamentami, aby można było przystąpić do realizacji planu wystawienia nowego krakowskiego hotelu. W latach 1911–1912 zbudowano na ich miejscu Hotel nazwany Francuskim. Eklektyczno-modernistyczny budynek projektowali Zbigniew Odrzywolski i Bronisław Colonna-Czosnowski (późniejsza rozbudowa). Rozpoczął działalność 1 czerwca 1912 roku i był wtedy najnowocześniejszym krakowskim hotelem. Trzypiętrowy budynek z mansardowym dachem był wyposażony w cichobieżne windy, telefony, oświetlenie elektryczne, centralne ogrzewanie, ciepłą i zimną bieżącą wodę w pokojach, pocztę pneumatyczną. Z dworca kolejowego do hotelu dowoził gości samochód. W 1945 roku hotel upaństwowiono, a od 1950 był zarządzany przez Polskie Biuro Podróży Orbis. Przeprowadzono także kilka przebudów i modernizacji m.in. w 1955 oraz w latach 1988–1991. W 2011 Orbis sprzedał Hotel spółce Emir 19, której połowę udziałów ma firma Alterco, a drugą połowę rodzina Gesslerów. Obecnie jest to czterogwiazdkowy hotel, oferujący gościom 42 pokoje (w tym 15 apartamentów). Na parterze mieści się restauracja, od 2011 prowadzona przez Adama Gesslera pod nazwą „Gessler we Francuskim”.

Rektorat Przemienienia Pańskiego w Krakowie – rektorat rzymskokatolicki, znajdujący się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kraków-Centrum.

Wyższa Szkoła Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego w Krakowie „Apeiron” – krakowska wyższa uczelnia niepubliczna, kształcąca przyszłych pracowników administracji publicznej, między innymi pracowników służb mundurowych. Założycielem WSBPiI „Apeiron” jest Juliusz Piwowarski. Uczelnia ma akredytację Polskiej Komisji Akredytacyjnej (wpis numer 326). Absolwenci uczelni wstępujący do policji polskiej mogą być zwolnieni z niektórych zajęć teoretycznych w trakcie szkolenia podstawowego. "W 2016 roku w ramach Ogólnopolskiego Programu Certyfikacji Szkól Wyższych realizowanego przez Fundację Rozwoju Edukacji i Szkolnictwa Wyższego uczelnia otrzymała tytuł „Uczelnia Liderów 2016”. W tym samym roku decyzją Kapituły Centralnego Biura Certyfikacji Krajowej uczelnia została Laureatem Godła „Uczelnia Wyższa Roku 2016"

Ulica Pijarska – jedna z nielicznie zachowanych w Krakowie ulic podmurnych. Biegnie wzdłuż dawnych murów miejskich od ulicy św. Marka do ulicy Szpitalnej. Łączy ulice wychodzące z Rynku: Floriańską, św. Jana i Sławkowską. Nazwa Pijarska została nadana ulicy pod koniec XIX wieku i związana jest z klasztorem oo. Pijarów i kościołem Przemienienia Pańskiego, znajdujących się u wylotu ulicy św. Jana.

Trasa turystyczna Mury Obronne – trasa prowadząca wzdłuż murów obronnych Krakowa, w skład której wchodzi zespół trzech gotyckich baszt: Pasamoników, Stolarzy i Cieśli, brama Floriańska i Barbakan. Trasa została otwarta 8 czerwca 2007 roku w ramach obchodów 750-lecia lokacji miasta. Jej długość wynosi ok. 100 metrów. Koszty przygotowania trasy (ok. 500 tys. zł) pokryła gmina oraz Społeczny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa. W ramach zwiedzania trasy można przejść wzdłuż murów po drewnianym ganku, wejść do baszt: Pasamoników i Stolarzy oraz do kaplicy wewnątrz Bramy Floriańskiej. Trasie towarzyszy ekspozycja dawnych strojów oraz grafiki obrazujące nieistniejące już bramy i baszty, a także wyświetlany jest film przedstawiający historię obrony Krakowa. Wejście od baszty Pasamoników jest jednocześnie wejściem do oddziału "Mury Obronne" Muzeum Historyczego Miasta Krakowa..

Kościół św. Urszuli – XVII-wieczny kościół w Krakowie, na rogu dzisiejszych ulic św. Jana 22 i św. Marka 14. Kościół został zamknięty w 1812 roku, później przerobiony na teatr, następnie kamienicę mieszkalną, później sąd powiatowy, a w 1929 przejęty przez Polską Akademię Umiejętności