Kościół Świętej Trójcy w Krakowie (ul. Krakowska)

Muzeum Brata Alberta Chmielowskiego (Muzeum Brata Alberta) – działająca od 1963 mała placówka muzealna zlokalizowana w Krakowie przy ul. Krakowskiej 43 urządzona jako jego izba pamięci. Budynek to dawne Schronisko Braci Albertynów, wcześniej Ogrzewalnia Magistracka (czyli miejskie schronisko dla ubogich i bezdomnych). Obecnie budynek jest Domem Generalnym Zakonu z siedzibą władz Zgromadzenia Braci Albertynów.

Dom Esterki – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Krakowskiej 46, na rogu z ul. Trynitarską, na Kazimierzu. Pierwotnie znajdowała się w południowej pierzei dawnego Rynku Kazimierskiego, którego niewielkim fragmentem jest obecny Plac Wolnica. Domy mieszkalne w obrębie rynku nie są wyjątkiem, podobne znajdowały się na Rynku Głównym w Krakowie (czy "domki budnicze" na Starym Rynku w Poznaniu). Dom Esterki jest jedynym takim zachowanym domem mieszkalnym, który pierwotnie stał przy rynku Kazimierza (domem powstałym z połączenia dwóch mniejszych). Najstarsza część piwnic tego pierwotnie gotyckiego budynku pochodzi z XIV wieku, następnie niemal co stulecie budynek był przebudowywany (ostatni raz w 1876, zaś swój obecny wygląd zawdzięcza głównie przebudowom dokonanym na przełomie XVIII/XIX w.). Do dzisiejszego dnia zachowały się fragmenty kamieniarki gotyckiej z ok. 1430 roku i nieco późniejszej (z przełomu XIV i XV wieku). W końcu XVIII wieku wykonano stropy drewniane i z tego też okresu pochodzi bogata polichromia ścian oraz rozety sufitowe. W XVI wieku dom należał do architekta i budowniczego działającego na dworze króla polskiego Zygmunta Starego oraz rajcy kazimierskiego Bartolomea Berecciego, a następnie do jego córki Anny. Budynek nakryty jest obecnie rzadko już spotykanym, klasycystycznym dachem łamanym (tzw. krakowskim). Nazwa budynku nawiązuje do legendy o Esterce, żydowskiej oblubienicy króla Kazimierza Wielkiego. Jej imię nosi także kilka innych miejsc w Krakowie: Ulica Estery, Kopiec Esterki i kamieniczka, która do 1932 stała u zbiegu pl. Szczepańskiego i ulicy Reformackiej. Od czasu gruntownej renowacji, mającej miejsce w latach 1978-1985, w Domu Esterki mieści się filia pobliskiego Muzeum Etnograficznego. Wcześniej, w latach 50. i 60., działał tu bar kawowy "Esterka".

Teatr Nowy – teatr w Krakowie, założony przez Piotra Siekluckiego, rozpoczął działalność w 2006 roku jako stowarzyszenie non-profit, które wszystkie wypracowane środki przeznacza na bieżącą działalność i cele statutowe, m.in. promocję nowej dramaturgii, promocję młodych artystów, działania edukacyjne z dziedziny sztuki, przeciwdziałanie wykluczeniom. Od 2017 roku Teatr Nowy Proxima – od firmy deweloperskiej Proxima-Service, która stała się mecenasem tytularnym instytucji.

Kościół św. Leonarda – XV-wieczny kościół na Kazimierzu (obecnie część Krakowa), zburzony ok. 1704 roku.

Gmach Zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I na rogu ulic Skawińskiej 2 i Krakowskiej 41, na Kazimierzu. Budynek został wzniesiony w latach 1909-1911, według projektu Henryka Lamensdorfa dla zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Krakowie. Na pierwszym piętrze budynku znajdowały się biura zarządu, a na drugim – reprezentacyjna sala posiedzeń oraz archiwum, w którym gromadzono również cenne starodruki i manuskrypty. Na parterze mieściła się biblioteka judaistyczna Ezra, założona w 1899 roku. W jednym z pomieszczeń mieściła się również mała synagoga. W 1993 w budynku wykonywano zdjęcia do filmu Lista Schindlera Stevena Spielberga. Obecnie (2024) siedziba Zarządu Gminy znajduje się przy Synagodze Kupa na ul. Miodowej 27 a pomieszczenia budynku są wynajmowane, ma w nim siedzibę Teatr Nowy.

Szpital Zakonu Bonifratrów św. Jana Grandego – szpital specjalistyczny w Krakowie mieszczący się przy ul. Trynitarskiej 11, na Kazimierzu.

Ulica Bonifraterska – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu. Łączy plac Wolnica z ulicą Trynitarską. Jest jednojezdniowa.

Ulica Trynitarska – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu. Łączy ulicę Krakowską z ulicą Gazową. wytyczona na podstawie pierwotnego planu lokacyjnego Kazimierza, ale ze względu na wyburzenie części oddzielających ją od rynku domów (w XVII i XVIII wieku) stanowiła częściowo jego południową pierzeję. W wyniku XIX wiecznej zabudowy zatarła się też linia południowej pierzei rynku, którą stanowiło przedłużenie ul. Skawińskiej. Prawdopodobnie w XVII w. określano ją jako ul. Różaną, wymienioną w spisie z 1628: pomiędzy Psim Rynkiem a Bramą Bocheńską ... Platea Rosanorum na Kazimierzu. Dzisiejszą nazwę pochodzącą od sąsiedniego kościoła i klasztoru oo. Trynitarzy ulica otrzymała w 1880 roku. Nazwa ta obejmowała również nieistniejącą dzisiaj ul. Rybną, która była przedłużeniem ul. Bonifraterskiej w stronę Wisły. Trynitarze przybyli do Krakowa w 1688 roku i w latach 1752-1758 wybudowali tu swoją siedzibę, którą po kasacie zakonu w 1812 roku przejęli bonifratrzy. Bonifratrzy w latach 1898-1906 założyli w tym miejscu szpital, który zajął południową stronę ulicy oraz ul. Rybną (która tym samym zanikła). Wcześniej przez kilkadziesiąt lat szpital ten działał w XVIII-wiecznym budynku klasztornym przy kościele.

Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli – muzeum w Krakowie, znajdujące się na Kazimierzu przy pl. Wolnica 1.

Most Marszałka Józefa Piłsudskiego (tzw. Drugi Most, początkowo także Czwarty Most) – most w Krakowie na Wiśle łączący Kazimierz (ul. Krakowska) z Podgórzem (ul. Legionów Piłsudskiego). Jest to najstarszy w Krakowie kompletny most drogowy nad Wisłą, który stoi do dzisiaj. Choć most Powstańców Śląskich (zwany dawniej mostem Krakusa) powstał 20 lat wcześniej, to do dzisiaj z jego pierwotnej konstrukcji pozostały jedynie filary.

Plac Wolnica – plac w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu, ograniczony ulicami Krakowską i św. Wawrzyńca.

Szkoła kazimierska – nieistniejąca już, żydowska szkoła, mająca swoją siedzibę w Ratuszu kazimierskim, na Kazimierzu. Placówka została utworzona w 1830 roku z siedzibą w ratuszu na Kazimierzu. Jej powstanie było konsekwencją decyzji władz Wolnego Miasta Krakowa z 1817 roku, wprowadzającej obowiązek szkolny dla ludności wyznania mojżeszowego. Pierwotnie funkcjonowała jako szkoła żydowska pod kierownictwem A. Lewickiego. W 1834 roku strukturę organizacyjną rozszerzono o równoległy oddział dla dziewcząt. Dwa lata później, w 1836 roku, powołano szkołę wydziałową, która w 1837 roku została przekształcona w trzyklasową szkołę przemysłowo-handlową. W 1866 roku nadzór nad placówką przejął C.K. Dystrykt Izraelickich Szkół. Zmiana podległości administracyjnej nastąpiła w 1870 roku, kiedy szkoła trafiła pod zarząd Rady Szkolnej Krajowej. W tym samym czasie wprowadzono język polski jako wykładowy, obejmując nim także nauczanie religii mojżeszowej. W latach 1875–1876 przeprowadzono gruntowną przebudowę budynku szkolnego według projektu Stefana Żołdaniego. Instytucja zyskała znaczną popularność, zwłaszcza w kręgach Żydów postępowych, popierających ideę asymilacji. Szczególne wsparcie dla szkoły wykazywali jej wpływowi absolwenci, tacy jak Józef Oettinger oraz Jonatan Warschauer.