place

Royal Albert Hall

Atrakcje turystyczne w LondynieCity of WestminsterMuzyka w Wielkiej BrytaniiZabytki Londynu
Royal Albert Hall, London Nov 2012
Royal Albert Hall, London Nov 2012

Royal Albert Hall – sala koncertowa w Londynie poświęcona mężowi królowej Wiktorii, księciu Albertowi. Mieści się w dzielnicy South Kensington w centralnym Londynie, w rejonie znanym powszechnie jako Albertopolis. The Royal Albert Hall jest częścią pomnika upamiętniającego Alberta – niedaleko znajduje się Albert Memorial, pomnik ku jego czci. Jest to także miejsce, gdzie znajdują się największe w Wielkiej Brytanii organy oraz siedziba Proms. Od otwarcia przez królową Wiktorię 29 marca 1871 roku The Royal Albert Hall była miejscem wydarzeń kulturalnych, koncertów, konferencji, balów i odczytów naukowych. W 1968 roku odbył się tam 13. finał Eurowizji, a w latach 1969–1988 królewska sala koncertowa była świadkiem finałów konkursu Miss World. Miały tam miejsce również imprezy sportowe, jak chociażby pierwsze poza Japonią zawody sumo. Sala koncertowa ma kształt owalny i mieści 8 tysięcy ludzi, choć teoretycznie może pomieścić więcej (uniemożliwiają to względy bezpieczeństwa). Autorami projektu budowli są inżynierowie budownictwa: kapitan Francis Fowke i generał Henry Y.D. Scott z korpusu Królewskich Inżynierów (Royal Engineers).

Fragment artykułu z Wikipedii Royal Albert Hall (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy, Obrazy).

Royal Albert Hall
Kensington Gore, Londyn Knightsbridge

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Strona internetowa Linki zewnętrzne Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Royal Albert HallCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 51.501389 ° E -0.177222 °
placePokaż na mapie

Adres

Royal Albert Hall (Albert Hall)

Kensington Gore 4
SW7 2AP Londyn, Knightsbridge
Anglia, Wielka Brytania
mapOtwórz w Mapach Google

Strona internetowa
royalalberthall.com

linkOdwiedź stronę

linkWikiData (Q193639)
linkOpenStreetMap (372860405)

Royal Albert Hall, London Nov 2012
Royal Albert Hall, London Nov 2012
Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Albert Memorial
Albert Memorial

Albert Memorial – pomnik Alberta, męża królowej brytyjskiej Wiktorii, znajdujący się w parku Kensington Gardens w Londynie, dzieło architekta George’a Gilberta Scotta. Gdy w 1861 r. zmarł książę Albert, powstała inicjatywa zebrania funduszy w celu jego upamiętnienia. Królową Wiktorię, wdowę po zmarłym Albercie, poproszono o dokonanie wyboru projektu. Powołany przez nią komitet zaprosił do konkursu kilku architektów, a królowa wybrała spośród nich ten, którego autorem był George Gilbert Scott. Królewskie Towarzystwo Sztuki zbierało fundusze w całym kraju, kwotę 50 000 funtów przyznał brytyjski parlament. W lipcu 1872 r. ukończono prace nad częścią pomnika (bez posągu księcia Alberta), a autor jego projektu został przez królową nobilitowany. Posąg Alberta został umieszczony wewnątrz dopiero w 1876 r. – figurę wykonał John Henry Foley. Koszt wykonania całości wyniósł 120 000 funtów. Pomnik wykonany został w stylu neogotyckim. Czterometrowy posąg księcia znajduje się pod strzelistym baldachimem ozdobionym mozaikami i zwieńczonym krzyżem. Cały, kilkustopniowy pomnik ma 53 metry wysokości. W zewnętrznych narożnikach jego podstawy znajdują się cztery potężne marmurowe rzeźby – grupy kobiet z wierzchowcami, symbolizujące cztery kontynenty: Europy, Azji, Afryki i Ameryki (dłuta różnych autorów – podobnie zresztą jak i inne posągi znajdujące się na pomniku). Schody prowadzą do właściwej podstawy pomnika, którą otacza fryz z kilkuset postaciami naturalnych rozmiarów: malarzy, architektów, muzyków i poetów oraz rzeźbiarzy. Powyżej, w narożach tej podstawy, znajdują się cztery kolejne marmurowe rzeźby, które przedstawiają cztery gałęzie gospodarki: rolnictwo, rzemiosło, handel i budownictwo. Posąg księcia wykonany jest z brązu i przedstawia go siedzącego, z katalogiem Wielkiej Wystawy w ręku. Otaczające go filary, podtrzymujące baldachim, ozdobione są posągami przedstawiającymi gałęzie nauki. Mozaiki zdobiące baldachim przedstawiają ponownie gałęzie sztuki, powyżej znajdują się kolejne brązowe posągi przedstawiające personifikacje cnót ludzkich. Szczyt iglicy zdobią figury ośmiu aniołów, a nad nimi wznosi się inkrustowany krzyż. Pomnik wyrażać miał nie tylko podziękowanie za zasługi Alberta, ale także symbolizować potęgę brytyjskiego imperium. Kształt baldachimu wyraźnie nawiązuje do strzelistych gotyckich iglic („krzyży Eleonory”), jakie król Anglii Edward I kazał wystawić w dwunastu miejscach, w których zatrzymywała się na noc trumna z ciałem jego żony Eleonory. Albert Memorial, wypełniony setkami zdobień i rzeźb, posunął jednak ideę krzyży Eleonory do granic niedorzeczności. Jednocześnie stanowi doskonały symbol architektury epoki wiktoriańskiej. W latach 90. XX wieku dokonano kosztem 11 mln funtów kompleksowej restauracji pomnika.

Elfin Oak
Elfin Oak

Elfin Oak (pol. Dąb Elfów) – pień 900-letniego dębu znajdującego się w Kensington Gardens w Londynie, wyrzeźbiony i pomalowany tak, aby wyglądał tak, jakby w jego korze żyły elfy, gnomy, wróżki i małe zwierzęta. Kłoda, podarowana przez Lady Fortescue, pierwotnie pochodziła z Richmond Park i została przeniesiona do Kensington Gardens w 1928 roku jako część planu modernizacji w Londynie George'a Lansbury'ego. W ciągu następnych dwóch lat ilustrator Ivor Innes wyrzeźbił w nim 74 postacie „Małych Ludzi”. Należą do nich m.in. wiedźma Wookey, z trzema słoikami: zdrowia, bogactwa i szczęścia, gnom Huckleberry, niosący torbę jagód po schodach na bankiet w Bark Hall oraz Elfy Grumples i Groodles, budzone przez Brownie, Dinkie, Rumplelocks i Hereandthere, które kradną jajka z wroniego gniazda. Innes zilustrował także książkę dla dzieci z 1930 roku napisaną przez jego żonę Elsie Innes i opartą na Elfin Oak. Elsie napisała w niej: Na wewnętrznej okładce albumu Pink Floyd Ummagumma z 1969 roku znajduje się zdjęcie Davida Gilmoura przed Elfin Oak. Komik Spike Milligan przez całe życie był fanem tego drzewa i w 1996 roku poprowadził udaną kampanię mającą na celu odrestaurowanie go. Uczniowie z Byam Shaw School of Art odrestaurowali drzewo w 1996 roku pod opieką konserwatora zabytków Marcusa Richardsa. Richards był odpowiedzialny za renowację i konserwację dębu Elfin do dnia dzisiejszego. W grudniu 1997 minister dziedzictwa Tony Banks dodał obiekt do listy zabytków II klasy.