Pomnik I Transportu Więźniów do KL Auschwitz w Tarnowie

Mykwa w Tarnowie – budynek dawnej rytualnej łaźni żydowskiej znajdujący się w Tarnowie, zbudowany w pierwszych latach XX wieku w stylu neomauretańskim.

Synagoga Nowa w Tarnowie – nieistniejąca synagoga, która znajdowała się w Tarnowie, na rogu ulic Nowej i Waryńskiego.

Kościół Matki Boskiej Śnieżnej – kościół ojców bernardynów, który znajdował się w Tarnowie, u zbiegu ulic Bernardyńskiej i Szerokiej. Część przebudowanej świątyni wykorzystywana jest jako polskokatolicka kaplica parafii Podwyższenia Krzyża Świętego.

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie – parafia Kościoła Polskokatolickiego w RP, położona w dekanacie krakowskim diecezji krakowsko-częstochowskiej. Msze św. celebrowane są w niedzielę i święta o godz. 11. Parafia Kościoła Polskokatolickiego w RP pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie powstała w połowie lat. 60. XX wieku. W 1965 liczyła 247 wiernych i 500 sympatyków, obecnie jest to jedna z najmniej licznych placówek tego wyznania. Od 1996 roku parafialna kaplica zajmuje parter dawnego bernardyńskiego kościoła Matki Bożej Śnieżnej. Od 31 marca 2017 roku w kaplicy swoją siedzibę ma także Prawosławny Punkt Duszpasterski Częstochowskiej Ikony Matki Bożej w Tarnowie. Liturgia w obrządku wschodnim sprawowana jest w niedzielę o godz. 8. Kościół, w którym znajduje się parafialna kaplica został wybudowany w XV wieku. W 1614 został zniszczony przez pożar, w latach 1620–1626 odrestaurowano go staraniem gwardiana Michała Hallera. Prawdopodobnie wtedy przebudowano sklepienia gotyckie w nawie na trójprzęsłowe sklepienia kolebkowe. W 1789 decyzją władz austriackich klasztor został zlikwidowany, a bernardyni przenieśli się do opuszczonego wcześniej klasztoru i kościoła bernardynek. W latach 1823–1825 opuszczony kościół został przebudowany i zaadaptowany na potrzeby Sądu Szlacheckiego. W rezultacie budynek zatracił swój pierwotny charakter: wnętrze podzielono na trzy kondygnacje, a w prezbiterium utworzono salę rozpraw. Całkowitemu przeobrażeniu uległa bryła zewnętrzna kościoła, elewacje otrzymały klasycystyczne formy. W czasie drugiej wojny światowej regotyzowano elewacje zewnętrzne prezbiterium. Pomieszczenia miał tutaj tarnowski magistrat.

Małopolska Wyższa Szkoła Ekoomiczna w Tarnowie – niepubliczna szkoła wyższa z siedzibą w Tarnowie. Została założona w 1995 przez Małopolskie Centrum Edukacji Ekonomicznej. Uczelnia współpracuje z 45 uczelniami w Polsce i Europie. Prowadzi studia I i II stopnia, a także studia podyplomowe, kursy i szkolenia.

Dom Florencki w Tarnowie – zabytkowy renesansowy budynek znajdujący się przy ul. Żydowskiej 20 w Tarnowie. Powstał w II poł. XVI wieku, a następnie był kilkukrotnie przebudowywany. Od 1960 lub 1962 roku mieści się w nim siedziba tarnowskiego oddziału PTTK.

Brama Pilzneńska w Tarnowie – średniowieczna brama miejska, położona na tarnowskim Starym Mieście, będąca częścią miejskiego systemu obronnego. Budowla nie zachowała się do dzisiejszych czasów.

II Liceum Ogólnokształcące im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie – szkoła ponadpodstawowa, mieszcząca się przy ulicy Mickiewicza 16 w Tarnowie. Patronem szkoły jest Jan Tarnowski. Od września 2010 roku istnieje możliwość zdawania matury międzynarodowej w II Liceum Ogólnokształcącym. W czerwcu 2022 r. szkoła obchodziła jubileusz 120-lecia istnienia.

Akademia Tarnowska – publiczna uczelnia zawodowa z siedzibą w Tarnowie. W Rankingu Publicznych Uczelni Zawodowych 2023 miesięcznika „Perspektywy" tarnowska uczelnia zajęła trzecie miejsce.

Stara Synagoga w Tarnowie – nieistniejąca synagoga przy ulicy Żydowskiej, której ocalałe relikty (bima) znajdują się w Tarnowie.

Ulica Bernardyńska − jednokierunkowa ulica w centrum Tarnowa, stanowiąca część południowej obwodnicy Starówki. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu z ulicami Targową i Najświętszej Marii Panny będąc przedłużeniem ulicy Bema. W swej części od początku aż do skrzyżowania z ulicą Szeroką, tworzy jeden z głównych ciągów komunikacyjnych miasta, o ruchu odbywającym się w kierunku wschodnim. Ulica Szeroka stanowi przedłużenie tego ciągu komunikacyjnego. Na pozostałym odcinku, od ulicy Szerokiej do ulicy Dąbrowskiego, ruch odbywa się w kierunku zachodnim. Ulica już w I połowie XIX w. była w całości zabudowana, będąc ośrodkiem handlu i życia towarzyskiego. Jej nazwa pochodzi od znajdującego się przy niej zespołu klasztornego ojców bernardynów. W okresie PRL nazwę ulicy zmieniono. Upamiętniała ona wówczas działacza komunistycznego Władysława Kniewskiego. Po przemianach ustrojowych 1989 r. powrócono do nazwy pierwotnej.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy, barokowy kościół konwentualny bernardynów, znajdujący się w Tarnowie przy ul. Bernardyńskiej 13. Został zbudowany w latach 1752–1776, poza obrębem murów miejskich, z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków na miejscu poprzedniej, drewnianej świątyni. Pierwotnie przeznaczony był dla sióstr bernardynek, których klasztor (założony w XVI wieku) przylegał do kościoła od strony południowej i nosił wezwanie św. Barbary. Dekretem cesarza Józefa II z 1781 konwent bernardynek został skasowany, a w 1789 na ich miejsce zostali przeniesieni ojcowie bernardyni, dotychczas pozostający w pobliskim klasztorze przy kościele Matki Boskiej Śnieżnej. W 1828 kościół został powtórnie konsekrowany, otrzymując obecne wezwanie. Jest obecnie kościołem filialnym parafii katedralnej. Kościół bernardynów jest jednonawową, orientowaną, murowaną świątynią z węższym, prostokątnym prezbiterium i ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę od strony zachodniej. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie wnętrza jest jednolite stylowo, barokowe i neobarokowe. Ołtarz główny, z XIX wieku, ma w polu głównym barokowy krucyfiks z malowanymi w tle postaciami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty.