Kwiatonowice

Dwór w Kwiatonowicach – zabytkowy dwór szlachecki z XIX wieku zlokalizowany w miejscowości Kwiatonowice w powiecie gorlickim. Widnieje w rejestrze zabytków od 1986 roku. Wchodzi w skład zespołu dworsko-parkowego. Dwór wybudowano najprawdopodobniej w 1 połowie XIX wieku. Wśród pierwszych właścicieli dworu był Kazimierz Sczaniecki z rodziną. Jako guwernantka rodziny Sczanieckich, we dworze pracowała Lina Bögli – nauczycielka i pisarka, autorka książek podróżniczych.

Parafia Matki Bożej Królowej Polski w Kwiatonowicach – parafia znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie łużniańskim.

Zagórzany – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972. Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972. Gromadę Zagórzany z siedzibą GRN w Zagórzanach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie gorlickim w woj. rzeszowskim na mocy uchwały nr 20/54 WRN w Rzeszowie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki wszedł obszar dotychczasowej gromady Zagórzany ze zniesionej gminy Glinik Mariampolski oraz obszary dotychczasowych gromad Kwiatonowice i Klęczany (bez przysiółka Wilczak) ze zniesionej gminy Biecz w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 27 członków gromadzkiej rady narodowej. Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

Zagórzany – wieś w Polsce, położona (263 m n.p.m.) w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice. Leży nad potokiem Moszczanka. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa nowosądeckiego. 1 września 1977 znaczną część Zagórzan (119 ha) włączono do Gorlic.

Parafia św. Wawrzyńca w Zagórzanach – parafia znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie łużniańskim. Terytorium parafii obejmuje Zagórzany oraz część Gorlic z ulicami: Biecką, Skrzyńskich, ks. Stanisława Tokarza, Kombatantów, Zakole i Jesionową. Do parafii, oprócz kościoła parafialnego, należy również kaplica pod wezwaniem Niepokalanego Serca Matki Bożej znajdująca się w Gorlicach (powstała w roku 1986). Patronami parafii są: św. Wawrzyniec Matka Boża Pocieszenia

Pod Borem (nazwa oboczna: Podbór) – część wsi Strzeszyn w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz. Wchodzi w skład sołectwa Strzeszyn. W latach 1975–1998 Pod Borem administracyjnie należało do województwa krośnieńskiego.

Góra (nazwa oboczna: Pod Górę) – część wsi Strzeszyn w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz. Wchodzi w skład sołectwa Strzeszyn. W latach 1975–1998 Góra administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Szwedzka mogiła – kurhan w Racławicach, w gminie Biecz, położony w pobliżu szkoły. Brak jest historycznych informacji na temat tego kiedy i jak powstał kopiec, a także kiedy postawiono na nim figurę Najświętszego Serca Pana Jezusa (najprawdopodobniej powstała ona w roku 1811 z fundacji księdza Chalińskiego). Według podań ludowych jest miejscem pochówku 30 okolicznych chłopów, którzy zginęli w walce ze Szwedami (z oddziałem Patryka Gordona) podczas potopu szwedzkiego. Po stronie szwedzkiej zginęło kilkunastu żołnierzy. Istnieje hipoteza, że jest on pozostałością miejscu kultu pogańskiego, sprzed przyjęcia chrztu świętego przez ludność zamieszkującą te ziemie.

Zagórze – część wsi Strzeszyn w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz. Wchodzi w skład sołectwa Strzeszyn. W latach 1975–1998 Zagórze położone było w województwie krośnieńskim.

Piramida w Zagórzanach – grobowiec piramidalny o wysokości 10 metrów, z którego wyrasta duży krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem. Grobowiec znajduje się w miejscowości Zagórzany (województwo małopolskie).

Cmentarz wojenny nr 125 – Zagórzany – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu IV Łużna. Znajduje się we wschodniej części miejscowości Zagórzany w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice województwa małopolskiego. Cmentarz zbudowano na wąskim, ze stromymi, kilkunastometrowymi skalnymi zboczami, cyplu wrzynającym się od północy, w dolinę potoku Moszczanka dopływu rzeki Ropy. U podnóża wzniesienia zbudowali austriaccy inżynierowie niewielki mur oporowy chroniący skały przed osunięciem. Na cmentarz prowadzi trawersem, także zbudowana przez nich, umocniona betonowym krawężnikiem ścieżka. Na jej początku zachował się oryginalny słup informujący o cmentarzu. Brama wejściowa to kratownica z metalowych prętów, pomiędzy zbudowanymi z piaskowcowych bloków kolumnami. Znajduje się w dolnej części nekropolii. Cmentarz jest ogrodzony. Pomiędzy słupkami z kamiennych bloczków zamontowano betonowy, ażurowy płot. Na prawo od wejścia wmontowano w ogrodzenie, zbudowaną z betonu i kamienia, ławę. Nekropolia to długi, wąski w formie prostokąta w dolnej części, a wokół pomnika przechodzący w kształt okręgu, obiekt. Znajdujący się w górnej części cmentarza pomnik ma formę stojącego na postumencie wysokiego, czterościennego obelisku zbudowanego z bloków kamiennych. Na każdej z jego ścian znajduje się duży betonowy krzyż. Na pomniku brak jakichkolwiek inskrypcji. W ogrodzenie, wokół pomnika, wmontowano trzy kamienne ławy. Tylko na nagrobkach żołnierzy niemieckich zachowały się tabliczki imienne. Po obydwu stronach, wzdłuż ogrodzenia pochowano 149 żołnierzy rosyjskich, przed pomnikiem 9 żołnierzy austriackich a wokół pomnika 32 żołnierzy niemieckich. Polegli w okresie: koniec 1914 roku do maja 1915, także podczas bitwy pod Gorlicami. Obiekt projektował Anton Müller.

Glinik Mariampolski – dawniej (do 1954) samodzielna wieś, obecnie nieformalna dzielnica w północnej części Gorlic. Wieś znana była już jako Glinik w średniowieczu. Przełomowym momentem w jej historii było otwarcie na jej obszarze rafinerii ropy naftowej (jednej z trzech największych w Galicji) i zakładu narzędziowo-naprawczego przez Kanadyjczyka Williama Garveya i Austriaka Johna Simeona Bergheima. Miejscowość stała się przemysłowym przedmieściem. Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 142 budynkach w Gliniku Maryampolskim na obszarze 274 hektarów mieszkało 966 osób, w większości byli polskojęzycznymi katolikami, ale też 26 było żydami, 7 ewangelikami, 67 posługiwało się językiem niemieckim (w tym jidisz), a 38 innymi językami. Według polskiego spisu z 1921 liczba mieszkańców wynosiła już 1658. W tym roku powstał robotniczy klub sportowy, obecnie Glinik Gorlice. W 1934 powstała gmina Glinik Mariampolski. Włączenie do miasta miało miejsce w 1954 roku.