Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie

Zajezdnia autobusowa Wola Duchacka – największa zajezdnia autobusowa w Krakowie. Mieści się przy ulicy Walerego Sławka w XI Dzielnicy Krakowa. Została oddana do użytku w 1980 roku. Po likwidacji zajezdni w Czyżynach w roku 1998 trafiła tu większość autobusów (głównie Ikarusy 280).

Quantum Software – polskie przedsiębiorstwo informatyczne z siedzibą w Krakowie. Spółka specjalizuje się w projektowaniu oraz wdrażaniu systemów informatycznych dla przedsiębiorstw o rozbudowanych wymaganiach logistycznych i produkcyjnych. Przedsiębiorstwo notowane jest na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie od 2007 roku.

Dom Alchemika – budynek przemysłowy Wytwórni Kosmetyków „Hean”, położony przy ul. Mochnackiego 20–22 w Krakowie, zaprojektowany w stylu postmodernistycznym przez Dariusza Kozłowskiego, zbudowany w latach 1988–1990. Obiekt obejmuje halę produkcyjną, laboratorium, biura oraz portiernię.

Rezerwat przyrody Bonarka – rezerwat przyrody nieożywionej w województwie małopolskim, w Krakowie (dzielnica Podgórze). Został utworzony w 1961 roku i zajmuje powierzchnię 2,29 ha. Powstał w wyrobisku jednego z siedmiu nieczynnych kamieniołomów na Krzemionkach Podgórskich. W Bonarce w latach 1885–1929 wydobywano margle senońskie (kredowe) używane do wyrobu cementu. Po kamieniołomie pozostało dobrze zachowane, płytkie wyrobisko w formie niecki terenowej. Ochronie podlega odkrywka geologiczna – erozyjne dno morza górnokredowego, doskonale zachowana powierzchnia abrazyjna, progi uskokowe i odsłonięcie stropowej części skał jurajskich. Wytyczono ścieżkę dydaktyczną o długości 300 m do zwiedzania rezerwatu. Odbywają się tutaj zajęcia terenowe dla studentów. W pobliżu istniał dawniej jeszcze jeden kamieniołom i cementownia „Bonarka” – między obecnymi ulicami Kamieńskiego i Puszkarską. Od 2009 roku działa na nim wielkie centrum handlowe Bonarka City Center. Na Krzemionkach w najbliższym sąsiedztwie rezerwatu znajdują się Kopiec Krakusa, Cmentarz Podgórski, kamieniołom Liban, dawny obóz pracy Liban i teren dawnego obozu koncentracyjnego Plaszow. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną.

Pomnik Ofiar Faszyzmu w Krakowie, pomnik Ofiar Obozu Koncentracyjnego w Płaszowie – pomnik znajdujący się na obrzeżu terenu dawnego niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Plaszow w Krakowie, upamiętniający ludzi zamordowanych przez hitlerowców w tym obozie. Powstał w roku 1964 według projektu architekta Witolda Cęckiewicza. Rzeźbę z wapienia pińczowskiego na konstrukcji żelbetowej wykonał Ryszard Szczypiński.

Szaniec FS-22 – szaniec w Krakowie będący częścią umocnień zbudowanej przez Austriaków Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1855–1856. Wówczas teren na którym się znajdował należał do wsi Wola Duchacka, obecnie należy do Dzielnicy XI Podgórze Duchackie. Kształtem szaniec dostosowany był do warunków terenowych i otoczony suchą fosą. Miała ona trapezowy przekrój i strome ściany o wysokości około 2 m. Wewnątrz korony znajdowała się włamana do środka szyja szańca w postaci płytkiej zatoki umożliwiającej wjazd do wnętrza szańca. Dzięki odpowiedniemu kształtowi możliwa była obrona tego wjazdu ogniem bocznym. W narożnikach wewnętrznej części szańca były platformy dla dział artyleryjskich, po ich zewnętrznej stronie znajdował się stromy stok wału. Nie zachowała się dokumentacja szańca, nie można więc ustalić jakie było uzbrojenie i obsada szańca. Możemy tylko przypuszczać, że były cztery stanowiska artyleryjskie, tak bowiem zwykle było w innych szańcach. Prawdopodobnie początkowo w szańcu były odprzodowe, gładkolufowe działa, później zastąpione odprzodowymi działami wzoru M.59 o gwintowanych lufach. Na prostych odcinkach wału znajdowały się ławki strzeleckie dla piechoty. Nie było kazamat ani żadnych innych murowanych schronów. Szaniec FS-22 był jednym z ogniw całego systemu. Szańce zazwyczaj wykonywano w odległości 700 m od siebie, dzięki czemu mogły bronić się wzajemnie ogniem artylerii. W 1888 roku szaniec FS-22 połączono z położonym w pobliżu szańcem FS-21. Obydwa w najszerszym miejscu miały po około 50 m szerokości w koronie wału, oraz około 90 m szerokości na linii przeciwstoków. Były to więc najmniejsze tego typu obiekty w Twierdzy Kraków. W 1914 r. szaniec FS-22 przerobiono na szaniec rdzenia NS-25, podobnie przerobiono także inne położone w pobliżu szańce, tworząc szaniec NS-23 i szaniec NS-22.

Szaniec FS-21 – szaniec w Krakowie będący częścią umocnień zbudowanej przez Austriaków Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1855–1856. Wówczas teren na którym się znajdował należał do wsi Wola Duchacka, obecnie należy do Dzielnicy XI Podgórze Duchackie. Kształtem szaniec dostosowany był do warunków terenowych i otoczony suchą fosą. Miała ona trapezowy przekrój i strome ściany o wysokości około 2 m. Wewnątrz korony znajdowała się włamana do środka szyja szańca w postaci płytkiej zatoki umożliwiającej wjazd do wnętrza szańca. Dzięki odpowiedniemu kształtowi możliwa była obrona tego wjazdu ogniem bocznym. W narożnikach wewnętrznej części szańca były platformy dla dział artyleryjskich, po ich zewnętrznej stronie znajdował się stromy stok wału. Nie zachowała się dokumentacja szańca, nie można więc ustalić jakie było uzbrojenie i obsada szańca. Możemy tylko przypuszczać, że były cztery stanowiska artyleryjskie, tak bowiem zwykle było w innych szańcach. Prawdopodobnie początkowo w szańcu były odprzodowe, gładkolufowe działa, później zastąpione odprzodowymi działami wzoru M.59 o gwintowanych lufach. Na prostych odcinkach wału znajdowały się ławki strzeleckie dla piechoty. Nie było kazamat ani żadnych innych murowanych schronów. Szaniec FS-21 był jednym z ogniw całego systemu. Szańce zazwyczaj wykonywano w odległości 700 m od siebie, dzięki czemu mogły się wzajemnie bronić ogniem artylerii. W 1888 roku szaniec FS-21 połączono z położonym w pobliżu szańcem FS-22. Obydwa w najszerszym miejscu miały po około 50 m szerokości w koronie wału, oraz około 90 m szerokości a linii przeciwstoków. Były to więc najmniejsze tego typu obiekty w Twierdzy Kraków. W 1914 r. szaniec FS-21 przerobiono na szaniec rdzenia NS-24, podobnie przerobiono także inne położone w pobliżu szańce, tworząc szaniec NS-23 i szaniec NS-22.

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XI Podgórze Duchackie przy ul. Szkolnej 4. Posługę pełnią ojcowie zmartwychwstańcy. Kościół wybudowano w latach 1975–1989 w stylu postmodernistycznym według projektu architekta Antoniego Mazura. Konsekrowany został w 1989 r.

Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Kraków-Podgórze archidiecezji krakowskiej na Woli Duchackiej przy ulicy Szkolnej.

Park Duchacki – park miejski w Krakowie, znajdujący się w Dzielnicy XI Podgórze Duchackie na Woli Duchackiej między ulicami: Estońską (na zachodzie), Macedońską (na wschodzie), Konstantego Laszczki (na południu) i Malborską (na północy). Powierzchnia parku wynosi 2,84 ha.

Hujowa Górka (także: Chujowa Górka, Hujarowa Górka, Kozia Górka, H-Górka) – miejsce na terenie byłego niemieckiego obozu koncentracyjnego Płaszów w Krakowie, w którym od września 1943 dokonywano egzekucji więźniów obozu oraz więźniów z Montelupich i aresztów. Wśród ofiar zdecydowanie przeważali Żydzi; incydentalnie rozstrzeliwano tam również Polaków i przedstawicieli innych narodowości. Największe nasilenie egzekucji miało miejsce wiosną 1944. Hujowa Górka była położona na niewielkim wzniesieniu Górek Płaszowskich, w tym miejscu znajdował się dawny szaniec polowy FS-21 wzniesiony przez Austriaków w II połowie XIX wieku, gdy wokół Krakowa powstawał system fortyfikacji. Używany był w okresie I wojny światowej. Sama Górka, jako miejsce egzekucji, była właściwie dołem, o wymiarach 6 m szerokości, 50 m obwodu i głębokości 5 m.

Dom przedpogrzebowy w Krakowie – dawny żydowski dom przedpogrzebowy zlokalizowany na podgórskim cmentarzu żydowskim nowym w Krakowie-Podgórzu. Przygotowania do budowy domu przedpogrzebowego sięgają roku 1920, gdy ogłoszono międzynarodowy konkurs skierowany do architektów pochodzenia żydowskiego na zagospodarowanie przestrzeni cmentarza. W warunkach określono m.in. że dominującym budynkiem ma być monumentalna hala przedpogrzebowa. Za zwycięski uznano projekt Adolfa Siódmaka. Do września 1922 przygotowano plany realizacyjne, zaś budowa rozpoczęła się w 1926 roku. Hala była trzyczęściowa, z czego najwyższa część (środkowa) miała 25 metrów wysokości. Wszystkie trzy części zwieńczone były kopułami i udekorowane w stylu orientalnym, zaś w oknach hali znajdowały się witraże. Cmentarz wraz z domem przedpogrzebowym otwarto 6 kwietnia 1932 roku, prace wykończeniowe trwały jednak do końca lat 30. XX wieku i nie zostały ukończone. W czasie II wojny światowej budynek był miejscem przechowywania m.in. 150 zwojów Tory oraz różnych elementów wyposażenia krakowskich synagog, które ukryto w kopule domu. W 1943 komendant obozu Plaszow (obóz obejmował m.in. teren cmentarza) Amon Göth rozkazał zlokalizować w budynku stajnię oraz chlew. W 1944 zdecydowano o wysadzeniu gmachu – przetrwało jedynie zachodnie skrzydło hali, które uległo zniszczeniu w czasach powojennych