Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej w Krakowie

Góra św. Anny – zakończenie północnego grzbietu Solnika. Wznosi się w Bodzowie w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Pod względem geograficznym przynależy do Pomostu Krakowskiego w obrębie makroregionu Bramy Krakowskiej. Północne stoki Góry św. Anny opadają do doliny Wisły, zboczami północno-zachodnimi biegnie ulica Widłakowa, południowo-wschodnimi ulica Bodzowska. U podnóży i na dolnej części zboczy znajdują się zabudowania Bodzowa. Górne partie wzniesienia porasta las, ale sam szczyt jest trawiasty i kamienisty.

Kamieniołom w Bodzowie – nieczynny kamieniołom wapienia na wzniesieniu Solnik w będącej częścią Krakowa Dzielnicy VIII Dębniki. Znajduje się w Bodzowie we wschodniej części wzniesienia, pomiędzy ulicami Tyniecką i Bodzowską na obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Wapienie budujące wzgórze Solnik pochodzą z jury późnej i miejscami przykryte są piaszczystymi wapieniami turońskimi. W przystropowych partiach tych wapieni występują czarne, epigenetyczne skrzemionkowania. Pokrywają one w postaci polew powierzchnie szczelin ciosowych, ale występują także w gniazdach i żyłach wapienia. Wapienie eksploatował Gerson Berger od 1870 roku, zaprzestano ich wydobycia w XX wieku. W 2019 r. właścicielem kamieniołomu jest spółka Wapienniki i Kamieniołomy Pychowickie. W wyniku eksploatacji wapienia szczyt Solnika podcięty został pionową ścianą, w której znajduje się fragment Jaskini pod Fortem – reszta jaskini została zniszczona w wyniku eksploatacji. Powyżej tej ściany na szczycie Solnika znajdują się ruiny wybudowanego przez Austriaków fortu „Bodzów”. W zachodniej ścianie wyrobiska kamieniołomu znajduje się należąca do fortu Kawerna w Bodzowie. Płaskie dno wyrobiska nieczynnego kamieniołomu, a także okoliczne zbocza Solnika stały się ulubionym terenem motocrossowców, którzy rozjeżdżają teren Solnika. Realne jest też zagrożenie zabudowania tego terenu przez deweloperów. Zaistniała potrzeba ochrony i zagospodarowania go. W marcu 2017 r. Rada Miasta Kraków przyjęła uchwałę wzywającą miasto do utworzenia dwóch użytków ekologicznych: Kamieniołom Bodzów i Łąki Pychowickie oraz do rozważenia utworzenia użytku „Jaskinia Wiślana”.

Bodzów – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VIII Dębniki. Dawna wieś, obecnie osiedle, przyłączona do Krakowa w 1941 roku jako XXIX dzielnica katastralna. Wzmiankowana po raz pierwszy w XII wieku. Wieś dóbr prestymonialnych kapituły katedralnej krakowskiej w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego w końcu XVI wieku. W obrębie osiedla zachował się pierwotny układ urbanistyczny i XIX wieczny układ dróg. Najcenniejszym zabytkiem Bodzowa jest Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej ufundowana w 1637 roku. W południowej części osiedla znajdują się relikty austriackiego fortu artyleryjskiego Bodzów. Najwyższym wzniesieniem w okolicy jest wzgórze Solnik sąsiadujące pierwotnie z nieistniejącymi dziś w większości wzgórzami Bodzów i Góra Świętej Anny zniszczonymi w wyniku eksploatacji wapieni. Wzgórze to jest siedliskiem wielu cennych i interesujących gatunków roślin takich jak sasanka łąkowa oraz dziewięćsił bezłodygowy.

Kawerna w Bodzowie lub Kawerna IV – kawerna na wzgórzu Solnik w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Znajduje się pod szczytem wzgórza, w odległości około 150 m od ruin fortu artyleryjskiego 53 „Bodzów”.

Fort 53 Bodzów – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w 1887 roku jako fort półstały, ziemno-drewniany. W latach 1913–1914 przebudowany na fort stały z przyległymi bateriami, wałem i schronem. Fort jest położony na wzgórzu Solnik w Krakowskim Bodzowie. Z fortu rozlega się widok na dużą część Krakowa. Fort Bodzów panował nad południowym brzegiem Wisły i całą rozległą okolicą leżącą u jego stóp. W 1914 jego załoga składała się ze 110 artylerzystów (w tym 3 oficerów) oraz 115 żołnierzy piechoty (w tym 3 oficerów). W czasie I wojny światowej fort doznał niewielkich uszkodzeń. W 1936 adaptowany na zaplecze szybowiska. W 1955 roku przeznaczono go do rozbiórki, w celu odzyskania materiałów budowlanych, planu tego nie udało się jednak zrealizować ze względu na zbyt duże koszty. Obecnie znajduje się w ruinie, ale wraz z otaczającą zielenią został wpisany do rejestru zabytków. Wzgórze Solnik zaś stało się terenem służącym rekreacji jako tzw. Uroczysko Kostrze. W otoczeniu fortu i na pobliskich wzgórzach wykuto w skale sześć kawern (kawerny fortu Bodzów). Miały służyć jako magazyny lub podziemne schrony dla żołnierzy.

Solnik (259 m) – wzgórze w Krakowie, w Dzielnicy VIII Dębniki. Czasami nazywane jest Górką Kostrzewską. Ciągnie się od osiedla Kostrze w kierunku północno-wschodnim do Wisły. U jego południowo-wschodnich podnóży znajduje się osiedle Pychowice i ulica Tyniecka, u północno-zachodnich osiedle Bodzów. W podziale fizycznogeograficznym Polski znajduje się w mezoregionie Pomost Krakowski. Wzgórze wznosi się około 60 m powyżej otaczających go terenów. Znajduje się na obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego i wchodzi w skład Uroczyska Kostrze. Zbudowane jest ze skał wapiennych i porośnięte lasem, w którym dominują jawor, klon pospolity, jesion wyniosły i sosna zwyczajna. Wzgórze pełni funkcję rekreacyjną dla mieszkańców miasta. Na jego rozległym grzbiecie jest duża łąka, której część porastają murawy kserotermiczne. Łąka ta jest dobrym punktem widokowym. Przy dobrej widoczności można z niej obserwować Beskidy, Gorce, Tatry i Pasmo Babiej Góry. Dla turystów wykonano oznakowane szlaki turystyczne, tablice informacyjne i ławki. Na wschodniej części wzgórza znajdował się dawniej Kamieniołom w Bodzowie. Jego wyrobisko i okoliczne treny wzniesienia Solnik upodobali sobie motocrossowcy, w wyniku czego jest on rozjeźdżony. Wzgórze Solnik jest też startowiskiem paralotniarzy. Wzgórze i położone w jego otoczeniu ulice Widłakowa, Tyniecka i Winnicka wchodziły w skład zbudowanej przez Austriaków Twierdzy Kraków. Na Solniku znajduje się należący do tej twierdzy fort międzypolowy artyleryjski 53 „Bodzów” oraz należące do niego Kawerna w Kostrzu i Kawerna w Bodzowie, które służyły jako magazyn amunicji. Na wzgórzu Solnik Henryk Sienkiewicz umieścił w powieści Krzyżacy historię szarży Zbyszka z Bogdańca na krzyżackiego posła.

Rezerwat przyrody Skałki Przegorzalskie – ścisły, florystyczny rezerwat przyrody o powierzchni 1,38 ha, założony w 1959 r. w Krakowie na terenie wyraźnego grzbietu ze skałkami, na skraju Lasu Wolskiego od strony Przegorzał. Służy ochronie rzadkich muraw naskalnych i kserotermicznych oraz ciepłolubnych zarośli. Rośnie tu las mieszany z przewagą ciepłolubnej formy grądu subkontynentalnego i krzewów ciepłolubnych. Do występujących tu roślin objętych ochrona należą: ożota zwyczajna, wawrzynek wilczełyko, rojownik pospolity, pierwiosnek wyniosły, konwalia majowa, kruszczyk szerokolistny, kruszyna pospolita, bluszcz pospolity, kalina koralowa, przytulia wonna. Obszar rezerwatu stanowi własność Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tuż ponad rezerwatem znajduje się wielka budowla z czasu II wojny światowej, tzw. Belweder oraz willa Adolfa Szyszko-Bohusza zwana Rotundą, ze względu na podobieństwo do rotundy wawelskiej. Rezerwat leży w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego.

Zamek w Przegorzałach (niem. Schloss Wartenberg) – wybudowany w czasie II wojny światowej budynek w Przegorzałach, jedno z niewielu dzieł architektury III Rzeszy w Krakowie. Obecnie w zamku działa hotel Zinar Castle oraz restauracja Ziyad. Zamek sąsiaduje z nieco starszą Willą Baszta – półokrągłą budowlą w kształcie baszty, wzniesioną pod koniec lat 20. XX wieku, jako dom własny, przez Adolfa Szyszko-Bohusza, a zainspirowaną prawdopodobnie rotundą św. Feliksa i Adaukta.

Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy – obszar specjalnej ochrony siedlisk w ramach programu Natura 2000 w województwie małopolskim, w południowo-zachodniej części Krakowa, w dzielnicy VIII Dębniki, w okolicach Pychowic, Ruczaju, Skotnik, Kostrza i Tyńca. Jego utworzenie zaproponowano w październiku 2009 roku, a zatwierdzono w marcu 2011 roku. Obszar ten składa się z pięciu enklaw, które obejmują najlepiej wykształcone i zachowane płaty łąk trzęślicowych i świeżych oraz muraw kserotermicznych. Teren ten był wcześniej użytkowany rolniczo jako pola uprawne, łąki i pastwiska. Większość obszaru (86,76%) wchodzi w skład Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Część jednej z enklaw stanowi rezerwat przyrody Skołczanka oraz użytki ekologiczne Dąbrowa i Uroczysko Kowadza. W tym obszarze ochronie podlegają miejsca występowania modraszkowatych: modraszka telejusa, modraszka nausitousa i modraszka alkona oraz czerwończyka nieparka i czerwończyka fioletka. W rezerwacie Skołczanka znajduje się stanowisko rzadkiego motyla skalnika driady. Z roślin na uwagę zasługują stanowiska lipiennika Loesela i staroduba łąkowego. Zagrożenie dla tego obszaru stanowi rozwój osiedli w tej części miasta. Niekorzystne dla siedlisk są również obce gatunki inwazyjne: niecierpek drobnokwiatowy i robinia akacjowa.

Góra Pychowicka, zwana też Pychowicką Górką lub Górką Pychowską – wzgórze w Krakowie, w Dzielnicy VIII Dębniki. Położone jest na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Pod względem geograficznym znajduje się na Pomoście Krakowskim zaliczanym do makroregionu Bramy Krakowskiej. W wielu miejscach wzgórza dawniej eksploatowano kamienie w niewielkich kamieniołomach, zwanych łomami. Pozostały po nich pionowe ściany i zagłębienia w terenie. W 2019 roku wzgórze porośnięte jest lasem i łąkami. Jest terenem rekreacyjnym dla mieszkańców miasta o nazwie Uroczysko Górka Pychowicka i powierzchni 17 ha. Znajdują się na nim punkty widokowe, z których rozciągają się widoki na Las Wolski, Sikornik, Górę św. Bronisławy oraz na Beskidy, Gorce i Tatry. W kilku miejscach znajdują się ławki, jest też wiata i gęsta sieć ścieżek. Na terenie uroczyska znajdują się 3 kawerny wykonane przez Austriaków w latach 1914–1916: Kawerna w Pychowicach Pierwsza, Kawerna w Pychowicach Druga, Kawerna w Pychowicach Trzecia. Wzgórze wchodzi w skład jednej z enklaw obszaru Natura 2000 pod nazwą Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy.

Parafia Chrystusa Króla w Krakowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Kraków-Salwator archidiecezji krakowskiej w Przegorzałach przy ulicy Zaskale.

Ulica Tyniecka – ulica w Krakowie, w dzienicy VIII Dębniki, biegnąca od Rynku Dębnickiego wzdłuż prawego brzegu Wisły w kierunku Tyńca, aż do węzła Kraków Tyniec południowej obwodnicy Krakowa w ciągu autostrady A4. Droga, o rodowodzie średniowiecznym jako trakt do Tyńca, pojawia się na planach miasta pod koniec XIX wieku. Swoją obecną nazwę otrzymała oficjalnie w 1912, choć na planach z tego okresu pojawia się również nazwa ulica Nadwiślańska. W latach 30. i 40. XX wieku na początkowym odcinku ulicy powstało Osiedle Legionowe. W czasie okupacji niemieckiej, pod numerem 7 mieszkał muzeolog i taternik, Stefan Komornicki, zastrzelony tutaj 17 kwietnia 1942 podczas napadu rabunkowego. Ulica obecnie jest niespójna; składa się z trzech odcinków położonych w różnych częściach Dębnik i częściowo połączonych nieprzejezdnymi deptakami.