Rektorat Politechniki Poznańskiej

Politechnika Poznańska – państwowa uczelnia o profilu technicznym w Poznaniu. Największy kampus uczelni znajduje się po obu stronach ulicy Piotrowo, na terenie osiedla samorządowego Rataje. Siedziba władz uczelni (rektorat) mieści się w zabytkowym budynku na Wildzie. Za datę powstania tej uczelni przyjmuje się rok 1919, jakkolwiek status wyższej szkoły technicznej o charakterze politechniki nadała jej Rada Ministrów dopiero w 1955. Uczelnia jest notowana w pierwszej 5 najlepszych politechnik w Polsce. W 2020 roku ranking Perspektyw sklasyfikował uczelnię jako najlepszą w Polsce dla kierunku Logistyka, drugą dla kierunku Automatyka i robotyka oraz trzecią dla dyscyplin: Informatyka, Inżynieria Chemiczna i Inżynieria Produkcji. Wszystkie dyscypliny realizowane na Politechnice znajdują się w pierwszej dziesiątce w Polsce. Uczelnia została także sklasyfikowana na 1. miejscu w Polsce oraz 314. na świecie dla dyscyplin informatyka i elektronika. W 1995 Politechnika Poznańska jako pierwsza polska uczelnia techniczna została członkiem stowarzyszenia CESAER (Conference of European Schools for Advanced Engineering) – organizacji skupiającej najlepsze uczelnie techniczne w Europie. Uczelnia również jest członkiem programu Socrates-Erasmus, który promuje europejski wymiar studiów wyższych przez wymianę studentów między uczelniami w całej Europie. W 2020 roku uczelnia została także liderem Uniwersytetu Europejskiego EUNICE, jako jedyna uczelnia z Polski, jest liderem tego typu projektu. Studenci PP kilkakrotnie zwyciężali w światowych konkursach projektowania systemów komputerowych CSIDC organizowanym przez IEEE Computer Society oraz Imagine Cup organizowanym przez firmę Microsoft. Cztery różne zespoły prowadzone w latach 2001–2004 przez dra inż. Jana Kniata uzyskiwały w kolejnych latach miejsca: 3., 1., 2. i 1. W roku 2004 grupa absolwentów kierunku Informatyka działająca jako niezależny zespół LSD-PL zdobyła uznanie producenta systemu operacyjnego Windows wykrywając w jego kodzie niezwykle poważny błąd i współpracując z firmą Microsoft nad przygotowaniem odpowiednich poprawek, które go usuwały. W ocenie wielu specjalistów i samego Microsoftu była to jedna z największych luk wewnętrznych mechanizmów systemu Windows, jaką odkryto w kodzie tego systemu operacyjnego.

Skwer Jerzego Kurczewskiego – skwer zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami Gotthilfa Bergera, Przemysłową i Jana Spychalskiego, w sąsiedztwie placu Marii Skłodowskiej-Curie, u podnóża gmachu Rektoratu Politechniki (Wilda). Skwer otrzymał imię Jerzego Kurczewskiego w czerwcu 2011 z inicjatywy literata i tłumacza Ryszarda Daneckiego (wychowanka Kurczewskiego) i prof. Antoniego Szczucińskiego. Jerzy Kurczewski był silnie związany z Wildą – mieszkał w niedużej odległości od skweru. Ponadto dawniej przy pl. Marii Skłodowskiej-Curie mieściła się Poznańska Szkoła Chóralna. W uroczystości nadania nazwy skwerowi udział wzięli Poznaniacy w liczbie około 200 osób, córka artysty – Alina, lokalny proboszcz – Marcin Węcławski i przewodniczący Rady Miasta Poznania – Grzegorz Ganowicz. Uroczystość poprzedzona była mszą świętą w pobliskim kościele Maryi Królowej, powiązaną z koncertem chóru pod batutą Jacka Sykulskiego (ucznia Kurczewskiego). Skwer istniał już wcześniej, ale nie posiadał nazwy. Ma geometryczny układ alejek. Zieleń na terenie skweru jest młoda, rośnie też kilka drzew, m.in. modrzew i brzozy. Stanowi istotną enklawę zieleni w gęsto zabudowanej, starej części centrum Wildy. W pobliżu znajdują się: Rynek Wildecki, dawny dom starców i kamienica, w której zamieszkiwała olimpijka – Barbara Sobotta (ul. Wierzbięcice).

Plac M. Skłodowskiej-Curie (daw. plac Bergera) – jeden z poznańskich placów, leżący wzdłuż ulicy Przemysłowej, w sercu osiedla administracyjnego Wilda. Plac rozpoczyna się na wysokości wildeckiego targowiska (od strony południowej) i ciągnie się do ulicy Jana Spychalskiego, (do końca 2017, Marcina Chwiałkowskiego) na północy. Mniej więcej pośrodku przecięty jest ulicą Gotthilfa Bergera – uprzedniego patrona placu.

Fontanna Adolfa Bindera – fontanna usytuowana na placu Marii Skłodowskiej-Curie na Wildzie w Poznaniu. Wybudowana pod koniec XIX wieku, około 1898. Wzniesiona jeszcze przed włączeniem Wildy w obszar miasta, przed szkołą gminną (Margaretenschule), której była integralną częścią, na ówczesnym placu Gotthilfa Bergera. Stojąca do dzisiaj w tym samym miejscu od momentu ustawienia. Fontanna wykonana została w neogotyckich formach z czerwonego, sztucznego piaskowca, według projektu profesora Adolfa F. Bindera. Obecnie stanowi element kompozycyjny parku znajdującego się na placu.

Dom Starców na Wildzie w Poznaniu – jeden z ostatnich zbudowanych elementów urbanistycznych, jaki składa się na program historyzującej zabudowy Rynku Wildeckiego w Poznaniu.

Szkoła gminna na Wildzie w Poznaniu – dawna szkoła gminna wsi Wilda, od 1900 włączonej w granice Poznania. Znajduje się przy placu Marii Skłodowskiej-Curie 1, sąsiadującym z Rynkiem Wildeckim. Budynek wybudowano w 1899 r. według projektu Adolfa F. Bindera – profesora z poznańskiej Szkoły Budowlanej. Obiekt ma trzy piętra, wysoki dwuspadowy dach i dwa potężne ryzality boczne determinujące kształt bryły. Do pierwszego piętra oblicowany czerwoną cegłą. Wraz z budynkiem szkolnym na skwerze od strony rynku postawiono neogotycką fontannę. Szkoła nie była koedukacyjna. Budynek podzielono na dwie części, osobną dla chłopców i dla dziewcząt, z niezależnymi klatkami schodowymi w każdym ze skrzydeł. Do 1916 r. toalety były poza budynkiem, dopiero później znalazły się w dobudowanych ryzalitach. Obecnie budynek należy do Politechniki Poznańskiej, mieszcząc do 2014 roku Wydział Technologii Chemicznych i Inżynierii Środowiska. Ostatnio budynek został wystawiony na sprzedaż. Obok znajdują się rektorat Uczelni i dawny wildecki dom starców (obecnie też w gestii Politechniki).

Drugi Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów „Koinonia” w Poznaniu – zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów znajdujący się w Poznaniu, przy ulicy Przemysłowej 48a. Nabożeństwa odbywają się w każdą niedzielę o godzinie 10:30.

Kaplica II Zboru Chrześcijan Baptystów „Koinonia” w Poznaniu – znajduje się w podwórzu kamienicy przy ul. Przemysłowej 48 (adres kaplicy to ul. Przemysłowa 48a) na poznańskiej Wildzie. Należy do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP. Piętrowy budynek na planie prostokąta wzniesiono w 1910 roku na potrzeby poznańskich baptystów powstałego w 1902 roku (dziś jego tradycje kontynuuje Koinonia - II Zbór Chrześcijan Baptystów w Poznaniu) Kaplicę zbudowano w podwórzu kamienicy należącej do pastora Roberta Drewsa pochodzącego z Halle. W 1945 władze kaplicę skonfiskowały przeznaczając budynek dla Miejskiego Oddziału Informacji i Propagandy. Kaplica wielokrotnie była następnie przekazywana różnym instytucjom. W 1996 roku Poznaniu powstał II Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów „Koinonia”, który w 1997 roku odzyskał kaplicę. Obecnie sala modlitwy zajmuje pierwsze piętro. Przykrywa ją trójprzęsłowy strop kolebkowy. Część prezbiterialną stanowi płytka nisza z krzyżem, oraz niewielki podest z kazalnicą i baptysterium. Na przeciwległej ścianie empora pod którą znajduje się oddzielne pomieszczenie. Parter jest wykorzystywany przez zbór jako sale spotkań i pomieszczenia gospodarcze.

Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Poznaniu – zbór Kościoła Zielonoświątkowego w RP znajdujący się w Poznaniu, przy ulicy Przemysłowej 48a. Nabożeństwa odbywają się w niedzielę o godzinie 16:00.

Łaźnia miejska na Wildzie – budynek dawnej publicznej łaźni miejskiej, zlokalizowany w Poznaniu, w zachodniej części Rynku Wildeckiego, w sąsiedztwie dawnej szkoły gminnej i lokalnego zakładu dla starców. Obiekt w pobliżu rektoratu został oddany do użytku w 1908. Ma formę lekkiego pawilonu, którego główna, niesymetryczna elewacja ozdobiona jest charakterystycznym gankiem wspartym na pięciu lekkich, toskańsko-doryckich kolumnach. Przebudowa wnętrz nastąpiła w latach 70. XX wieku, a remont elewacji w 2003. Obecnie należy do Politechniki Poznańskiej (Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej).

Rynek Wildecki – jeden z rynków miejskich w Poznaniu, które stanowiły dawne centra osad podmiejskich, do dziś będący głównym punktem Wildy.

Paulinum – budynek dawnego internatu dla uczniów szkół średnich, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Przemysłowej 46 na Wildzie.