Rynek Wildecki

Osiedle Wilda – osiedle administracyjne Poznania (od 1 stycznia 2011), obejmujące teren w centralnej części miasta.

Parafia pw. Maryi Królowej w Poznaniu – parafia rzymskokatolicka w archidiecezji poznańskiej w dekanacie Poznań-Stare Miasto. Erygowana w 1993 jako ośrodek duszpasterski, rok później jako właściwa parafia. Siedziba parafii mieści się przy Rynku Wildeckim.

Łaźnia miejska na Wildzie – budynek dawnej publicznej łaźni miejskiej, zlokalizowany w Poznaniu, w zachodniej części Rynku Wildeckiego, w sąsiedztwie dawnej szkoły gminnej i lokalnego zakładu dla starców. Obiekt w pobliżu rektoratu został oddany do użytku w 1908. Ma formę lekkiego pawilonu, którego główna, niesymetryczna elewacja ozdobiona jest charakterystycznym gankiem wspartym na pięciu lekkich, toskańsko-doryckich kolumnach. Przebudowa wnętrz nastąpiła w latach 70. XX wieku, a remont elewacji w 2003. Obecnie należy do Politechniki Poznańskiej (Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej).

Kościół Maryi Królowej w Poznaniu, znajduje się przy Rynku Wildeckim. Świątynię wzniesiono w latach 1904–1907 roku, według projektu berlińskiego architekta, Oskara Hossfelda dla gminy ewangelickiej. Początkowo nosiła wezwanie św. Mateusza.

Fontanna Adolfa Bindera – fontanna usytuowana na placu Marii Skłodowskiej-Curie na Wildzie w Poznaniu. Wybudowana pod koniec XIX wieku, około 1898. Wzniesiona jeszcze przed włączeniem Wildy w obszar miasta, przed szkołą gminną (Margaretenschule), której była integralną częścią, na ówczesnym placu Gotthilfa Bergera. Stojąca do dzisiaj w tym samym miejscu od momentu ustawienia. Fontanna wykonana została w neogotyckich formach z czerwonego, sztucznego piaskowca, według projektu profesora Adolfa F. Bindera. Obecnie stanowi element kompozycyjny parku znajdującego się na placu.

Plac M. Skłodowskiej-Curie (daw. plac Bergera) – jeden z poznańskich placów, leżący wzdłuż ulicy Przemysłowej, w sercu osiedla administracyjnego Wilda. Plac rozpoczyna się na wysokości wildeckiego targowiska (od strony południowej) i ciągnie się do ulicy Jana Spychalskiego, (do końca 2017, Marcina Chwiałkowskiego) na północy. Mniej więcej pośrodku przecięty jest ulicą Gotthilfa Bergera – uprzedniego patrona placu.

Las Vildas – potoczna nazwa pawilonów handlowych położonych na Wildzie blisko Rynku Wildeckiego w Poznaniu znajdujących się do końca stycznia 2018 roku przy skrzyżowaniu ulic Sikorskiego i 28 Czerwca. Zostały one wyburzone w lutym 2018 roku.

Fontanna na Rynku Wildeckim albo Chłopiec pod wierzbą – brązowa fontanna znajdująca się w Poznaniu na skwerze przy Rynku Wildeckim (od strony ul. Czajczej). Fontannę w formie rzeźby ulicznej przedstawiającej wierzbę płaczącą i chłopca wyciągającego rękę ku wodzie oddano do użytku w połowie lipca 2013. Ma 2,5 m wysokości (postać chłopca ma 1,3 m). Basen z rzeźbą otaczają ławki. Autorem projektu był Jarosław Bogucki. Inicjatorem powstania była Rada Osiedla Wilda (koszt wyniósł 400 tysięcy zł). Pierwsze pomysły w tym zakresie pojawiły się już około roku 2003. W uroczystości otwarcia fontanny udział wzięli m.in.: Ryszard Grobelny – prezydent miasta, Grzegorz Ganowicz – przewodniczący Rady Miasta oraz Adam Babicz – przewodniczący Rady Osiedla i jeden z inicjatorów budowy obiektu. Ryszard Grobelny zasugerował dla fontanny nazwę Gzub z Wildy.

Zespół mieszkalny przy ul. Wierzbięcice 49–59 – zespół kamienic, zrealizowany w 1910, w ramach intensywnej rozbudowy włączonej do Poznania w 1900, Wildy. Znajduje się przy ul. Wierzbięcice, pomiędzy Rynkiem Wildeckim a ul. św. Jerzego. Tereny Wildy stały się, po włączeniu do miasta, bardzo atrakcyjne pod względem budowlanym. Były szczególnie popularne wśród licznie powstających spółdzielni mieszkaniowych, budujących tanie mieszkania dla urzędników oraz robotników rozwijających się prężnie wildeckich i dębieckich zakładów przemysłowych. W tym rejonie działała m.in. pierwsza w mieście spółdzielnia mieszkaniowa – Spar- und Bauverein. Domy przy ul. Wierzbięcice 49–59 zbudowała Spółdzielnia Mieszkaniowa Urzędników Niemieckich (Deutscher Beamter-Wohnungs-Bau-Verein). Projektantem był silnie związany z wildeckim ruchem spółdzielczym Joseph Leimbach. Dość monumentalne fasady tych czterokondygnacyjnych kamienic mają silnie zgeometryzowane formy, dążące już ku modernizmowi, a także bardzo zredukowaną ornamentykę. Zamiast oficyn dysponują krótkimi tylnymi skrzydłami (podobnie, jak niektóre realizacje we współczesnym zespole Johow Gelände). Mieszkania posiadają po dwa lub trzy pokoje.

Skwer Jerzego Kurczewskiego – skwer zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami Gotthilfa Bergera, Przemysłową i Jana Spychalskiego, w sąsiedztwie placu Marii Skłodowskiej-Curie, u podnóża gmachu Rektoratu Politechniki (Wilda). Skwer otrzymał imię Jerzego Kurczewskiego w czerwcu 2011 z inicjatywy literata i tłumacza Ryszarda Daneckiego (wychowanka Kurczewskiego) i prof. Antoniego Szczucińskiego. Jerzy Kurczewski był silnie związany z Wildą – mieszkał w niedużej odległości od skweru. Ponadto dawniej przy pl. Marii Skłodowskiej-Curie mieściła się Poznańska Szkoła Chóralna. W uroczystości nadania nazwy skwerowi udział wzięli Poznaniacy w liczbie około 200 osób, córka artysty – Alina, lokalny proboszcz – Marcin Węcławski i przewodniczący Rady Miasta Poznania – Grzegorz Ganowicz. Uroczystość poprzedzona była mszą świętą w pobliskim kościele Maryi Królowej, powiązaną z koncertem chóru pod batutą Jacka Sykulskiego (ucznia Kurczewskiego). Skwer istniał już wcześniej, ale nie posiadał nazwy. Ma geometryczny układ alejek. Zieleń na terenie skweru jest młoda, rośnie też kilka drzew, m.in. modrzew i brzozy. Stanowi istotną enklawę zieleni w gęsto zabudowanej, starej części centrum Wildy. W pobliżu znajdują się: Rynek Wildecki, dawny dom starców i kamienica, w której zamieszkiwała olimpijka – Barbara Sobotta (ul. Wierzbięcice).

Dom Starców na Wildzie w Poznaniu – jeden z ostatnich zbudowanych elementów urbanistycznych, jaki składa się na program historyzującej zabudowy Rynku Wildeckiego w Poznaniu.

Szkoła gminna na Wildzie w Poznaniu – dawna szkoła gminna wsi Wilda, od 1900 włączonej w granice Poznania. Znajduje się przy placu Marii Skłodowskiej-Curie 1, sąsiadującym z Rynkiem Wildeckim. Budynek wybudowano w 1899 r. według projektu Adolfa F. Bindera – profesora z poznańskiej Szkoły Budowlanej. Obiekt ma trzy piętra, wysoki dwuspadowy dach i dwa potężne ryzality boczne determinujące kształt bryły. Do pierwszego piętra oblicowany czerwoną cegłą. Wraz z budynkiem szkolnym na skwerze od strony rynku postawiono neogotycką fontannę. Szkoła nie była koedukacyjna. Budynek podzielono na dwie części, osobną dla chłopców i dla dziewcząt, z niezależnymi klatkami schodowymi w każdym ze skrzydeł. Do 1916 r. toalety były poza budynkiem, dopiero później znalazły się w dobudowanych ryzalitach. Obecnie budynek należy do Politechniki Poznańskiej, mieszcząc do 2014 roku Wydział Technologii Chemicznych i Inżynierii Środowiska. Ostatnio budynek został wystawiony na sprzedaż. Obok znajdują się rektorat Uczelni i dawny wildecki dom starców (obecnie też w gestii Politechniki).