Hackney Wick (stacja kolejowa)

Copper Box (dosłownie Miedziane Pudełko) - hala sportowa na terenie Parku Olimpijskiego w Londynie, zawdzięczająca swoją nazwę okładzinie z miedzi, w większości pochodzącej z recyklingu złomu, którą pokryta jest przeważająca część jej fasady oraz dach. Na początkowym etapie przygotowań do igrzysk hala określana była jako Handball Arena (Arena Piłki Ręcznej). Wiązało się to z faktem, iż miały się odbyć się w niej fazy grupowe turniejów w tej dyscyplinie dla obu płci, a także ćwierćfinały kobiet. Później zadecydowano, iż będzie także miejscem zawodów szermierczych w ramach turnieju pięcioboju nowoczesnego, i z tego powodu nazwa została zmieniona na obecną. Hala była wykorzystywana także podczas igrzysk paraolimpijskich, w czasie których odbył się w niej turniej goalballu. Zawody te mogło oglądać do siedmiu tysięcy widzów. Budowa hali rozpoczęła się w lipcu 2009 i trwała do maja 2011. W przeciwieństwie do Basketball Areny, drugiej hali na terenie Parku Olimpijskiego, Copper Box pozostanie po igrzyskach na swoim miejscu. Planowana jest jedynie nowa adaptacja budynku, w wyniku której, choć zachowa zdolność do goszczenia poważniejszych zawodów, stanie się przede wszystkim miejscem do uprawiania sportu amatorskiego, ogólnodostępnym dla mieszkańców okolicznych dzielnic. Powstanie tam również klub fitness i kawiarnia. Począwszy od sezonu 2013/14 Copper Box będzie także jedną z aren British Basketball League, w której swoje mecze rozgrywać będzie drużyna London Lions.

Hackney Wick Stadium (znany też jako Hackney Wick Greyhound Stadium) – stadion żużlowy w Londynie w Wielkiej Brytanii, w dzielnicy Hackney, na którym obecnie organizuje się wyścigi hartów rasy Greyhound. Do roku 1983 swoje mecze na nim rozgrywał nieistniejący już angielski klub żużlowy Hackney Hawks, następnie do roku 1990 Hackney Kretels oraz do roku 1996 London Lions. W 1995 i 1996 na stadionie były rozgrywane turnieje z cyklu Grand Prix.

Riverbank Arena (wcześniej określany jako Olympic Hockey Centre) - stadion zlokalizowany na terenie Parku Olimpijskiego w Londynie, budowany na potrzeby Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 oraz towarzyszących im igrzysk paraolimpijskich. Budowa obiektu rozpoczęła się w 2011 roku, zaś ostatecznie zakończyła w maju 2012. Stadion był miejscem rozgrywania olimpijskiego turnieju hokeja na trawie, a także turniejów piłki pięcioosobowej i piłki siedmioosobowej podczas igrzysk paraolimpijskich. Obiekt składał się z dwóch boisk: głównego i treningowego. Maksymalna pojemność trybun wynosiła 15000 widzów. Po raz pierwszy w historii igrzysk kolorem murawy do hokeja na trawie nie był zielony, lecz niebieski. Dla lepszego kontrastu piłki miały kolor żółty. Po zakończeniu obu imprez obiekt został rozebrany. Planowana jest jego odbudowa w innej części Parku Olimpijskiego, w ramach projektu mającego na celu znalezienie dla terenów poolimpijskich nowych zastosowań. "Nowa" Riverbank Arena będzie stadionem znacznie mniejszym, liczącym ok. 3 tysięcy miejsc dla widzów, choć zachowana zostanie techniczna możliwość powrotu do jej olimpijskiej pojemności. Będzie stadionem wielofunkcyjnym, jednak prawdopodobnie używanym głównie do organizacji meczów piłki nożnej, a okazjonalnie także hokeja na trawie. W 2015 mają tam zostać rozegrane mistrzostwa Europy w tej dyscyplinie. Wstępne zainteresowanie przejęciem stadionu w charakterze swojej stałej siedziby wyraził klub Leyton Orient F.C., występujący obecnie w Football League One, trzeciej klasie rozgrywkowej w systemie angielskiego futbolu.

Ceremonia zakończenia Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 – wydarzenie rozpoczęło się 12 sierpnia 2012 o godz. 21 czasu BST (UTC+1) i zakończyło 13 sierpnia 2012 o godz. 00:11. Całość odbyła się na Stadionie Olimpijskim w Londynie. Motywem było A Symphony of British Music.

Ceremonia otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 – wydarzenie, które rozpoczęło się w piątek, 27 lipca 2012 o godz. 21:00 czasu polskiego na Stadionie Olimpijskim w Londynie i trwało ponad 4 godziny. Rozgrywki otworzyła Królowa Elżbieta II. Na wydarzenie wydano 27 mln funtów, co stanowiło dwukrotność pierwotnego budżetu. Ceremonia była oglądana przez prawie 900 milionów osób na całym świecie, stając się tym samym najczęściej oglądaną ceremonią w Wielkiej Brytanii i USA. Treść była w dużej mierze utrzymywana w tajemnicy przed występem, pomimo udziału tysięcy wolontariuszy i dwóch publicznych prób. Widzowie mogli obejrzeć odcinek Jamesa Bonda z epizodyczną rolą królowej, a także występ Rowana Atkinsona i London Symphony Orchestra, dyrygowanej przez Simona Rattle’a. W ceremonii brała udział m.in. J.K. Rowling, która przeczytała fragment „Piotrusia Pana”. W wydarzenie była zaangażowana też młodzież, co odzwierciedla aspirację „inspirowania pokoleń”, którą organizatorzy obrali za motto organizacji ceremonii. Motywem przewodnim było Isles of wonder.

London Stadium, dawniej Stadion Olimpijski (ang. Olympic Stadium), Stadion Parku Królowej Elżbiety (ang. Stadium at Queen Elizabeth Park) – wielofunkcyjny stadion w Londynie, w północno-wschodniej części gminy Newham, na terenie Parku Olimpijskiego. Został wybudowany w latach 2007–2011 z myślą o igrzyskach olimpijskich 2012, których był główną areną. Odbyły się na nim ceremonie otwarcia i zamknięcia igrzysk oraz zawody w większości konkurencji lekkoatletycznych. Te same role pełnił również w czasie igrzysk paraolimpijskich. Pojemność stadionu wyniosła 80 000 widzów, a jego budowa, wraz z zakupem gruntu oraz parkiem olimpijskim pochłonęła 537 mln funtów. Estetyka obiektu bywa przedmiotem krytyki. Stadion prezentował się znacznie ubożej od pierwotnie prezentowanych koncepcji. Innym mankamentem był również fakt zadaszenia jedynie 60% widowni. Z powodów oszczędnościowych zrezygnowano m.in. z utworzenia elewacji zakrywającej surowy szkielet, która ostatecznie pojawiła się w formie pionowych pasów z materiału dzięki środkom pochodzącym od prywatnego sponsora. Mimo to budowa stadionu była bardzo droga, a poniesione koszty były o wiele większe niż przy budowie Stadionu Narodowego w Pekinie.

Queen Elizabeth Olympic Park – park i kompleks sportowy znajdujący się we wschodniej części Londynu.

Water Polo Arena – tymczasowy obiekt sportowy zlokalizowany w Parku Olimpijskim w Londynie, składający się z basenu do piłki wodnej oraz otaczających go trybun na 5 tysięcy widzów. Arena była miejscem obu (męskiego i żeńskiego) turniejów piłki wodnej podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012. Po igrzyskach planowana jest jej rozbiórka, zaś jej elementy konstrukcyjne mają być ponownie wykorzystane przy budowie innych obiektów.

Aquatics Centre (Centrum Sportów Wodnych) – duża pływalnia zlokalizowana w Parku Olimpijskim w Londynie, zbudowana na potrzeby Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 oraz Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2012. Do najważniejszych elementów kompleksu należą: basen główny (o długości 50 m), basen do nurkowania (25 m), basen rozgrzewkowy (50 m), wieża do skoków do wody oraz strefa suchej rozgrzewki. Budowa Centrum rozpoczęła się w 2008 roku, zaś jego oddanie do użytku miało miejsce w lipcu 2011. Budynek pierwotnie składał się z dwóch części: stałej i tymczasowej. Część tymczasowa zawierała większość trybun, na których podczas igrzysk mogło zasiąść 17500 widzów. Po zakończeniu igrzysk rozpoczęła się przebudowa obiektu, która ma potrwać do 2014 roku. Część tymczasowa zostanie rozebrana, przez co pojemność obiektu zmniejszy się do 2500 widzów. Sama pływalnia pozostanie miejscem rozgrywania najważniejszych zawodów oraz treningu czołowych brytyjskich zawodników, jednak na co dzień będzie ogólnodostępna dla pływaków-amatorów, a także dla drużyn klubowych i szkolnych. Aquatics Centre został zaprojektowany przez architekt Zahę Hadid, laureatkę Nagrody Pritzkera.

Bow – wschodni obszar londyńskiej dzielnicy Tower Hamlets. Rejon głównie mieszkalny, leżący w pobliżu dwóch największych dzielnic finansowych Londynu oraz centrów światowego biznesu, tj. The City (około 5 km) oraz Canary Wharf (około 3,8 km). Centralnym punktem Bow jest Bow Church, który razem ze starym przykościelnym cmentarzem jest małą wysepką rozdzierającą drogę na dwie części. Wybudowanie niedaleko tunelu Blackwell pod Tamizą, łączącego północny Londyn z południowym, spowodowało większe natężenie ruchu następstwem czego było rozrośnięcie się drogi dojazdowej z dwóch pasów ruchu do pokaźnej autostrady (6 pasów ruchu). Rejon ten otrzymał kod pocztowy E3, a jego geograficznymi granicami są: Grove Road na zachodzie, Victoria Park na północy, rzeka Lee na wschodzie oraz Mile End Road na południu.

Homerton – stacja kolejowa w Londynie, na terenie London Borough of Hackney, zarządzana i obsługiwana przez London Overground jako część North London Line. W roku statystycznym 2006/07 skorzystało z niej ok. 1,894 mln pasażerów.

Bromley lub Bromley-by-Bow – dzielnica Londynu, leżąca w gminie London Borough of Tower Hamlets. W 2011 dzielnica liczyła 14480 mieszkańców.