Parafia Bożego Ciała w Krakowie

Kościół Bożego Ciała – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny kanoników regularnych laterańskich znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Bożego Ciała 26, na Kazimierzu. Jest potrójnym sanktuarium: Najświętszej Maryi Panny – Matki Zbawiciela i św. Stanisława Kazimierczyka oraz Eucharystycznym.

Ulica Bożego Ciała – ulica w Krakowie w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu. Łączy ulicę J. Dietla z placem Wolnica. Wytyczona w ramach planu lokacyjnego Kazimierza w 1335 roku. Obecna nazwa obowiązuje od 1818 r. Początkowo niezabudowana. Do ulicy przylegał jedynie budynek szkoły parafialnej. Po wyburzeniu murów miejskich Kazimierza w 1842 r. ulicę przedłużono do ul. Miodowej. Z tego okresu pochodzi większość zabudowy. W 1892 r. ulicę przedłużono do ul. Józefa Dietla.

Ulica Józefa – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu. Łączy ulicę Krakowską z ulicą Szeroką.

Plac Wolnica – plac w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu, ograniczony ulicami Krakowską i św. Wawrzyńca.

Galeria Szalom – galeria mieszcząca się w zabytkowej kamienicy przy ul. Józefa 16, zwanej „Domem Aktora”, w Krakowie. Galeria istnieje od 1994 roku, organizuje wernisaże, koncerty, plenerowe spektakle, bierze czynny udział w corocznym Festiwalu Kultury Żydowskiej. Gromadzi prace wystawiających w niej artystów, m.in. Andrzeja, Jacka i Anny Sieków, prof. Ewy Kutermak-Madej, Kazimierza Madeja, Witolda Abako, Marka Piechowskiego, Ewy Preisner, Andrzeja Folfasa, Dariusza Milińskiego, Małgorzaty Górnisiewicz, Jana Kantego Pawluśkiewicza, Łucji Kłańskiej-Kanarek, Teresy Świeży-Klimeckiej, Itamara Siani (Izrael), Sylwii Jurkiewicz-Kokot (Kalisz), prof. Antoniego Chrzanowskiego, prof. Jerzego Skarżyńskiego, Sebastiana Kudasa, Marka Wróbla (Gdańsk), Jana Miśka (Gdańsk), Hanny Rojkowskiej, Iriny Niemirowskiej, ceramika Małgorzaty Olkuskiej, Małgorzaty Swolkień, Eugeniusza Molskiego oraz Adi Adela Aronow (Izrael). Galeria Szalom przekazuje kulturę żydowską, prezentuje ocalałe judaica, przedmioty i malarstwo artystów zafascynowanych życiem krakowskich Żydów. Galeria promując artystów i ich sztukę oraz miejsce, w jakim się znajduje, na stałe wkomponowała się w pejzaż krakowskiego Kazimierza.

Synagoga Szejrit Bne Emuna (z hebr. Pozostałe Dzieci Wiary) – dawna synagoga, która znajdowała się w Krakowie przy ulicy Bocheńskiej 4, na Kazimierzu. Została zbudowana w 1914 roku, według projektu Henryka Lamensdorfa. W synagodze znajdowała się też szkoła talmudyczna. Podczas II wojny światowej została zdewastowana przez Niemców. Po zakończeniu wojny budynek synagogi był praktycznie niezniszczony, jedynie sufity były częściowo opadłe, a szyby w oknach powybijane. Budynek wówczas zajmował Tymczasowy Zarząd Państwowy – znajdował się w nim magazyn mebli. Piwnice użytkował Związek Spółdzielni Małopolskich jako skład zboża. Do dziś nie zachowało się nic z pierwotnego wyposażenia budynku, co mogłoby wskazywać na jego pierwotny charakter. Jedynym charakterystycznym elementem pozostały półokrągłe zakończenia okien na parterze budynku. W latach 90. XX wieku, budynek wyremontowano i przeznaczono na pomieszczenia służby zdrowia i punkt dydaktyczny Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Synagoga Ahawat Tora (z hebr. Miłości Tory) – synagoga, która znajdowała się na Kazimierzu w Krakowie, przy ulicy Józefa 22. Synagoga została wzniesiona na początku XX wieku. Podczas II wojny światowej została zdewastowana przez hitlerowców. Po wojnie przeroboiono ją na mieszkania. Nie zachowało się nic z pierwotnego wyposażenia synagogi, co mogłyby wskazywać na jej pierwotny charakter. Jedynym charakterystycznym elementem pozostały dwa małe półokrągle zakończone okna na drugim piętrze kamienicy.

Psi Rynek – dawny plac pomocniczy na Kazimierzu, oddzielony od głównego rynku zabudową. Położony był na wschód od placu Wolnica, zajmował teren sięgający do współczesnych ulic Gazowej i św. Wawrzyńca.

Ulica Nowa – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kazimierzu. Łączy plac Nowy z ulicą Józefa.

Szkoła kazimierska – nieistniejąca już, żydowska szkoła, mająca swoją siedzibę w Ratuszu kazimierskim, na Kazimierzu. Placówka została utworzona w 1830 roku z siedzibą w ratuszu na Kazimierzu. Jej powstanie było konsekwencją decyzji władz Wolnego Miasta Krakowa z 1817 roku, wprowadzającej obowiązek szkolny dla ludności wyznania mojżeszowego. Pierwotnie funkcjonowała jako szkoła żydowska pod kierownictwem A. Lewickiego. W 1834 roku strukturę organizacyjną rozszerzono o równoległy oddział dla dziewcząt. Dwa lata później, w 1836 roku, powołano szkołę wydziałową, która w 1837 roku została przekształcona w trzyklasową szkołę przemysłowo-handlową. W 1866 roku nadzór nad placówką przejął C.K. Dystrykt Izraelickich Szkół. Zmiana podległości administracyjnej nastąpiła w 1870 roku, kiedy szkoła trafiła pod zarząd Rady Szkolnej Krajowej. W tym samym czasie wprowadzono język polski jako wykładowy, obejmując nim także nauczanie religii mojżeszowej. W latach 1875–1876 przeprowadzono gruntowną przebudowę budynku szkolnego według projektu Stefana Żołdaniego. Instytucja zyskała znaczną popularność, zwłaszcza w kręgach Żydów postępowych, popierających ideę asymilacji. Szczególne wsparcie dla szkoły wykazywali jej wpływowi absolwenci, tacy jak Józef Oettinger oraz Jonatan Warschauer.

Ratusz kazimierski – zabytkowy budynek znajdujący się na placu Wolnica 1 w Krakowie. Został zbudowany w XIV w. jako ratusz miasta Kazimierz dziś będącego częścią Krakowa.

Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli – muzeum w Krakowie, znajdujące się na Kazimierzu przy pl. Wolnica 1.